Μίλα μου για Μήλα

Πιτσιρίκο,
Νομίζω, δυστυχώς, πως καμιά φορά η συζήτηση που αναπτύσσεται δε γίνεται ούτε με βάση την αναγνώριση της πραγματικότητας, ούτε με βάση τη διάθεση για αλλαγή της, αλλά διάθεση (έστω με συνείδηση της ματαιότητάς της) επαναφοράς της μεταπολίτευσης. Που κάποιοι ταυτίζουν με τη δημοκρατία.

Το πρώτο μήλο, λοιπόν. Κόκκινο και λαχταριστό. Ό, τι πρέπει για την Χιονάτη γονατισμένη.

Να εξηγηθώ. Βλέπω πως γράφονται πολλά για τη δημοκρατία, όπως πάντοτε δηλαδή γράφονταν, μόνο που σήμερα είναι κάπως διαφορετικά.

Σπάνια η δημοκρατία είχε (στα λόγια) τόσους οπαδούς και φίλους.

Σήμερα πάει με όλους και (πλέον) δίχως τίμημα. Θα έλεγα πως είναι φτηνή πόρνη, αν δε συμπαθούσα ιδιαιτέρως τις φτηνές πόρνες. Να μην παρεξηγηθώ.

Σήμερα αυτό που απειλείται είναι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία όπως την είχαμε συνηθίσει στα μεταπολιτευτικά συμφραζόμενα.

Και δεν ξέρω αν είναι ιδιαίτερα νενοημένο να μπερδεύουμε αυτή τη δημοκρατία δυτικής προελεύσεως και επιβολής με τη δημοκρατία γενικά και αόριστα ως συνώνυμο της αρχαίας Αθήνας (αν δηλαδή κι εκεί υπήρξε δημοκρατία και δεν επρόκειτο για την πόλη του πρώτου αντρός, όπως την καταλαβαίνει ίσως και ο ίδιος ο Θουκυδίδης).

Ας μη μακρηγορώ. Διαβάζω τον καιρό αυτό πολλά για τη δημοκρατία, μάλλον ανακριβή.

Ανακριβή, διότι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία έζησε και θέριεψε μέσα σε συγκεκριμένα ιστορικά συμφραζόμενα και ευνοώντας συγκεκριμένα συμφέροντα, φέροντας τις δημο-κρατικές ιδέες μόνο ως επίφαση και προς μαζική κατανάλωση (δίχως καν κατανόηση).

Δεν ξέρω γιατί απογοητευόμαστε (σε εσωτερικό επίπεδο) που μας διαλύουν το κοινοβούλιο που ποτέ δεv δούλευε για μας (δεν αναφέρομαι στο ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας, που είναι υπαρκτό).

Όσο νοσταλγούμε την αστική δημοκρατία που χάθηκε (ας πάει καλιά της), δεν θα αρχίσουμε να μιλάμε για το πραγματικό διακύβευμα.

Και αυτό δεν είναι άλλο παρά ο γνωστός παλιός μας Καπιταλισμός (μη βαράτε ρε!).

Σήμερα ο όρος θεωρείται παρωχημένος και απρεπής. Διότι μόνο πάνω στη βάση της αποδοχής του ως αυτονόητου επιτρέπεται να συζητούμε για τη δημοκρατία.

Που, κατ’ αυτό τον τρόπο, δεν μπορεί να είναι άλλη από την δημοκρατία των Αγορών.

Που χθες συμπεριλάμβανε και την επίφαση του κοινωνικού κράτους.

Όλα αυτά πάντα στη βάση της τυραννίας άλλων λαών.

Σήμερα δεν χρειάζονται πια επιφάσεις. Αυτές ήταν ανάγκη μόνο στα πλαίσια του πολέμου του προηγούμενου αιώνα, ιδεολογικού και άλλου.

Από τότε που ο νικητής κέρδισε τον πόλεμο, άρχισε και το μοναδικό φιλικό απέναντι στον φτωχό και πιο φτωχό άνθρωπο (για μας μιλάω) στοιχείο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος δηλαδή, να αποδομείται με γοργούς ρυθμούς.

Εντάξει, δεv λέω, πλάκα έχει να κάνουμε εκλογές και να διαλέγουμε ποιός κύριος και ποιά κυρία από όλους δε θα εκπροσωπήσει τα συμφέροντά μας, πάμε και την εκδρομή μας και αισθανόμαστε ότι κάναμε το χρέος του πολίτη που δεν είμαστε στην καθημερινή μας (δηλαδή την πιο πραγματική μας) ζωή.

Θα πρέπει όμως πια να αποφασίσουμε -αλλιώς θα το κάνουν άλλοι για μας- αν αυτό που νοσταλγούμε είναι το χθες που δεν φέραμε εμείς αλλά άλλοι ή το αύριο που θα φέρουμε εμείς στον τόπο.

Και για να φέρουμε μια δημοκρατία όπως εμείς την θέλουμε και που εμάς θα υπηρετεί (και όχι που εμείς θα υπηρετούμε), θα πρέπει να πάψουμε πια να την μπερδεύουμε με τις επιφάσεις της.

Οι νεκροί μας, απατώμαστε οικτρά, αν νομίζουμε ότι πάλεψαν για τη δημοκρατία που δήθεν είχαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης και που έχουν -με άλλες μορφές- και άλλοι “Ευρωπαίοι” που ζούνε ακόμα τη δική τους κοντινή δημοκρατία.

Βέβαια, κι αυτό έχει σημασία μεγαλύτερη από όλα τα άλλα, τόσο οι νεκροί όσο και οι ζωντανοί είναι πολλών ειδών και όχι ίδιας ποιότητας.

Θα πρέπει να αποφασίσουμε με ποιούς θα πάμε και ποιούς θα αφήσουμε.

Και δεν εννοώ με ποιούς πολιτικούς θα πάμε και ποιούς θα αφήσουμε, συζήτηση που είναι τόσο παρωχημένη όσο και η κοινοβουλευτική δημοκρατία, αλλά θα πρέπει να αποφασίσουμε με ποιούς νεκρούς και ποιούς ζωντανούς θα πάμε και ποιούς θα αφήσουμε.

Γιατί κάποιους θα αφήσουμε. Όποιος διαλέγει συντρόφους διαλέγει και εχθρούς. Κι όταν ακούω προτροπή (από τα πάνω) για εθνική συνοχή με πιάνει αλλεργία.

Δε λέω πως οι διαδρομές για να ξεφύγουμε από τον ζυγό που εμείς στηρίξαμε με χαρά (για να μην ξεχνάμε τον ζήλο κάποιων από μας να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα παραμύθια της Χαλιμάς που με προθυμία χάφταμε και φοβάμαι ότι κάποιοι χάφτουμε ακόμα) είναι εύκολες.

Όμως, θα πρέπει να συζητήσουμε για το τί είναι αυτό που νοσταλγούμε (από το παρελθόν και το μέλλον) και ποιοί είναι οι εχθροί του.

Όχι γενικά και αόριστα. Αλλά συγκεκριμένα και χειροπιαστά.

Χωρίς να μπερδεύουμε τις επιφάσεις με τις κονωνικές πρακτικές.

Όσο θα μιλάμε για μήλα, θα ξεχνάμε τον Αττίλα.

Και σύντομα θα κληθούμε να διαλέξουμε τη στάση που θα κρατήσουμε.

Βαρβαρότητα ή Πόλεμος, που είναι πάντοτε μια άλλη βαρβαρότητα. Όμως ο ποιητής κάποτε είπε:

“Εμείς, που θέλαμε το δρόμο να ετοιμάσουμε για τη φιλία,
δεν μπορέσαμε οι ίδιοι να είμαστε φιλικοί “

Π.

(Αγαπητή φίλη, στο θέμα της Δημοκρατίας, θα συμφωνήσω με τον Γκορ Βιντάλ πως Δημοκρατία υπήρξε μόνο στην αρχαία Αθήνα, και μόνο για μερικές δεκαετίες. Και φυσικά, μόνο ανάμεσα στους ελεύθερους ανθρώπους. Θα ήθελα πολύ να έβλεπα τον Τσίπρα να εξηγούσε σε έναν πολίτη της αρχαίας Αθήνας πως μετέτρεψε το Όχι του δημοψηφίσματος σε Ναι. Και μετά να του έριχνε και μια ανάλυση για την ιδεολογική υπεροχή και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Δεν στενοχωριόμαστε σήμερα για το κοινοβούλιο. Σήμερα διαπιστώνουμε αυτό που ήταν για δεκαετίες το κοινοβούλιο αλλά εμείς κοιτούσαμε αλλού. Το κοινοβούλιο δουλεύει για τους ολιγάρχες. Και σήμερα. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως, αν θέλουμε κάτι που να είναι πιο κοντά στην Δημοκρατία, πρέπει να γίνουμε πιο παραγωγικοί. Δημοκρατία με δάνεια δεν μπορεί να υπάρξει. Αφού το έθνος-κράτος ζει και βασιλεύει -και δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια αλλαγή-, θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Ο καπιταλισμός έχει πεθάνει, κι εμείς τώρα σερνόμαστε πάνω από το πτώμα του. Θα μυρίσει άσχημα, όμως, και θα απομακρυνθούμε. Ο ποιητής -Μπρεχτ- γίνεται κυνικός, από την απογοήτευσή του από τους ανθρώπους, η οποία οφείλεται στη βαθιά αγάπη του για τους ανθρώπους και την επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο. Συμβαίνει αυτό στους ποιητές από αρχαιοτάτων χρόνων. Είχε συμβεί και στον Αριστοφάνη, τον οποίο -λανθασμένα- πολλοί θεωρούν μισάνθρωπο. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.