Περί δημοψηφίσματος

Γεια σου φίλε μου.
Σε σένα μιλάω που βγαίνουμε μαζί, κάνουμε παρέα.
Σε σένα που μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά και ματώσαμε τα γόνατά μας στους ίδιους δρόμους. Που πήγαμε μαζί σχολείο.

Σε σένα που σπουδάσαμε στην ίδια σχολή. Που κάναμε παρέα σκοπιά στην Κύπρο. Που δουλέψαμε παρέα.

Σε σένα που κουβεντιάσαμε με τις ώρες και γελάσαμε μαζί και χτυπήσαμε ο ένας στον άλλο φιλικά την πλάτη.

Σε σένα που μας είπανε γενιά του καναπέ.

Θέλω να σου πω δυο λόγια για αυτά που μας συμβαίνουν, τώρα που μου δίνεται η ευκαιρία. Απλά για να τα βγάλω από το μυαλό μου, να τα πω σε κάποιον…

Δημοκρατία.

Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεσαι πραγματικά την ουσία της λέξης. Έχεις δικαίωμα να μην ψηφίσεις. Ή να ψηφίσεις. Να πεις όχι. Ή ναι.

Έχεις δικαίωμα λόγου στις αποφάσεις για το μέλλον του τόπου σου. Και θα σεβαστώ την άποψή σου, ακόμα κι αν διαφωνώ. Δεν θα τσακωθώ μαζί σου. Μπορεί να ανέβουν λίγο οι εντάσεις, άνθρωποι είμαστε.

Αλλά αύριο θα σε πάρω πάλι τηλέφωνο. Και θα ξαναβγούμε. Μπορεί να πάμε και μαζί στις κάλπες για παρέα. Αυτή είναι η δημοκρατία άλλωστε.

Ο μύθος της ελληνικής διχόνοιας έχει αρχίσει και ψοφάει. Και χαίρομαι γι αυτό.

Δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ. Το ξέρεις. Τόσες συζητήσεις έχουμε κάνει και ξέρεις ότι δεν ήμουνα ποτέ τίποτα. Το δίκαιο ζήταγα πάντα. Και κανείς δεν είπε ποτέ ότι η πολιτική είναι ένας χώρος εξαγνισμένος και δεν εξυπηρετεί και πολιτικά συμφέροντα ή στρατηγικές, αλλά σίγουρα μετά από 41 χρόνια που η χώρα μας μπήκε στην περίοδο της μεταπολίτευσης είναι η πρώτη φορά που κάποιος μας δίνει το λόγο – όχι το μπαλάκι.

Και με κουράζουν οι ευθυνόφοβοι που θέλουν μόνο να κουνάνε το δάχτυλο στις αποφάσεις των άλλων. Δεν θέλουν ευθύνες και λόγο, θέλουν μόνο να παραπονιούνται, να έχουν κάποιον να του φορτώσουν την ευθύνη για τα όλα στραβά στη ζωή τους. Για να μην παραδεχτούν την αλήθεια. Ότι τα περισσότερα στραβά τα φέρνουμε μόνοι μας. Και τα ίσια όμως μόνοι μας τα φέρνουμε.

Όσο αφορά την ψήφο τώρα τα πράγματα για μένα είναι πολύ απλά.

Το ψηφοδέλτιο αναφέρει εάν αποδέχομαι τα μέτρα ή όχι.

Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Αυτό με ρωτάει, σε αυτό απαντάω.

Δεν επιλέγω όμως ρήξη με την Ευρώπη και επιστροφή στη δραχμή. Θέλω Ευρώπη και κοινό νόμισμα. Και αυτός ο Τσίπρας σε επίσημο διάγγελμά του ανακοίνωσε ότι αυτό επιθυμεί και αυτό θα κάνει. Αν τα πράγματα δεν είναι έτσι εκτός από το τεράστιο πολιτικό κόστος που θα έχει αυτή η απόφαση – λόγω του ότι καταστρέφει πλέον κάθε ελπίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για όλες τις αριστερές παρατάξεις σε Ελλάδα και Ευρώπη – το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μας βρει απέναντί του. Και πίστεψε με θα είμαστε πιο οργισμένοι από ποτέ.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλο ψέμα. Έχουν αλλάξει τα πράγματα, ο λαός δεν συγχωρεί τίποτα πια. Δεν υπάρχει κανένας πολιτικός στο απυρόβλητο πλέον, αν χρειαστεί θα ρίχνουμε την μια κυβέρνηση μετά την άλλη.

Κι όσο προσπαθούν με μίσος τα κανάλια και τα κόμματα της αντιπολίτευσης και προηγούμενων κυβερνήσεων να με πείσουν να ψηφίσω ΝΑΙ τόσο πιο σίγουρος γίνομαι για την απόφασή μου. Δεν μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να θέλουν το καλό μας. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Τι άλλο χρειάζεται για να το καταλάβεις αυτό;

ΟΧΙ λοιπόν.

Σε κάθε περίπτωση έρχονται δύσκολες μέρες φίλε. Το ξέρεις και το ξέρω. Αλλά δεν φοβάμαι. Είμαστε μικροί ακόμα, θα παλέψουμε και θα τα καταφέρουμε. Αρκεί να είσαι δίπλα μου. Αφού έλαχε στην γενιά μας ας είναι. Ας γράψουμε ιστορία στην τελική, ωραία δεν θα ‘ναι;

Θυμάμαι που οργισμένος φώναζα στους μεγαλύτερους μας ρωτώντας τους:

«Τι ψηφίσατε όταν ξέρατε ότι τα τρώνε; Τι ψηφίσατε όταν ξέρατε ότι σας δουλεύουν;

Ψηφίσατε κάτι διαφορετικό, κάτι νέο, προσπαθήσατε να καταλύσετε το συστηματάκι ΠΑΣΟΚ – ΝΔ ή ψηφίσατε πάλι εκ του ασφαλούς και για τα προσωπικά συμφέροντα σας;

Εσείς μας φέρατε εδώ που είμαστε και οι πολιτικοί και τα λοιπά λαμόγια το εκμεταλλεύτηκαν. Μη το ρίχνετε λοιπόν μόνο στους πολιτικούς και αποποιείστε των ευθυνών σας. Όταν μένεις σκυμμένος κάποιος θα βρεθεί να σε γαμήσει.

Δεν βγαίνω στους δρόμους, δεν φωνάζω στην τηλεόραση, δεν πετάω πέτρες έξω από την Βουλή. Αλλά όταν έρθει η ώρα να με ρωτήσει το παιδί μου θα μπορώ να του πω ότι δεν ψήφισα κανένα καριόλη για το συμφέρον μου…»

ΟΧΙ λοιπόν. Και ρίσκο.

Γιατί δεν θέλω τα παιδιά μου να μου κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις. Θέλω όταν με ρωτήσουν να μπορώ να έχω το κεφάλι ψηλά και το στήθος φουσκωμένο και να τους πω ότι δεν πήγα με την σίγουρη λύση για να βολευτώ εγώ. Ότι ρίσκαρα τα πάντα για να μπορέσουν να πατήσουν αυτά στα δικά τους πόδια και να μεγαλουργήσουν.

Χωρίς να τους φορτώσω το φόβο μου και το χρέος που μου φόρτωσαν κι εμένα οι δικοί μου με τις επιλογές τους. Ότι έκανα κάτι και δεν έκατσα με σταυρωμένα χέρια.

Να τους πω ότι όταν μου δείχνανε τον δρόμο που ήταν στρωμένος με άσφαλτο και ροδοπέταλα εγώ διάλεξα τον άλλο.

Γιατί υποψιαζόμουν ότι τα ροδοπέταλα κάλυπταν τη βρώμα που έκρυβε εκείνος ο δρόμος. Και προτίμησα εκείνον που είχε άγνωστη κατάληξη με την ελπίδα ότι θα μου βγει σε καλό στο τέλος.

Ίσως να εμπνεύστηκα και από τον μύθο με τον Ηρακλή με το δρόμο της Αρετής και της Κακίας. Δεν μπορεί, κάτι θα ήθελε να μας διδάξει αυτή η ιστορία.

Αυτά φίλε.

Συγγνώμη αν σε κούρασα, είπα πολλά και έχω και άλλα τόσα και ξανά άλλα τόσα. Αλλά θα τα λέμε και στην συνέχεια. Δεν χανόμαστε.

Εγώ παίρνω την ευθύνη να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου. Δεν φοβάμαι.

Φέρε τώρα να βάλουμε φωτιά στον καναπέ, ήρθε η ώρα.

Μιχάλης Κασίμης

(Αγαπητέ φίλε, πολύ μεγαλόκαρδο σας βρίσκω. Εγώ, σε ένα φίλο μου που μου είπε ότι θα ψηφίσει ΝΑΙ, του έκλεισα το τηλέφωνο στη μούρη. Έχει πάρει δέκα τηλέφωνα, δεν απαντάω. Κάτι μου λέει πως θα ψηφίσει ΟΧΙ. Μετά θα του μιλήσω. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.