Του κουτ(ι)ού τα παραμύθια

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Λίγες ώρες πριν από την εν ψυχρώ εκτέλεση της Ελλάδας στο κοινοβούλιο, θα ήθελα να σας διηγηθώ ένα παραμύθι. Γιατί καμιά φορά τα παραμύθια είναι πιο όμορφα από την πραγματικότητα.

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, μέσα στο καταχείμωνο, σαν κάτι να άλλαξε στη μικρή μας Ελλάδα. Οι άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους. Πανηγύριζαν. Βλέπεις, η μικρή τους χώρα είχε αλλάξει. Διάλεξε έναν νέο κυβερνήτη. Το παιδί του λαού.

Ο λαός γιόρταζε τη νίκη του. Μέχρι τότε, κυβερνούσαν κάτι παράξενα όντα. Έμοιαζαν άνθρωποι εξωτερικά, αλλά μέσα τους είχανε χάσει κάθε έννοιά της. Δεν τη γνώριζαν. Στην πραγματικότητα την είχανε μισήσει. Αυτοί και τα φερέφωνά τους έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να σταματήσουν όποιον έδειχνε τέτοια στοιχεία ανθρωπιάς.

Ο κυβερνήτης λοιπόν αμέσως στελέχωσε το επιτελείο του. Η βία σταμάτησε στους δρόμους. Όλοι μπορούσαν να ανασάνουν ελεύθερα. Όμως σύννεφα σκίασαν τον ουρανό: το θησαυροφυλάκιο της χώρας ήταν διαρκώς άδειο και οι πολίτες του πεινούσαν.

Έτσι μάζεψε τα κιτάπια του και πήγε στην Ευρώπη. Αυτοί ήταν πολιτισμένοι άνθρωποι. Στις χώρες τους ο κόσμος φάνταζε χαρούμενος. Δεν πεινούσε. ” Ε τώρα μάλιστα” σκέφτηκε. “Είμαστε μια πόρτα δίπλα. Αποκλείεται να μη βοηθήσουν τον λαό μας που πεινάει”.

Έφτασε στη μεγάλη αίθουσα της Ευρώπης. Ο πλούτος της φαινόταν από παντού. Οι άνθρωποι του έσφιγγαν το χέρι και τον συνέχαιραν για τη νίκη του. “Ωραία”, είπε από μέσα του”. “Ε τώρα σίγουρα θα φανούν γενναιόδωροι. Και ο λαός μου θα είναι επιτέλους ευτυχισμένος”.

Ξαφνικά το κλίμα άλλαξε. Πίσω από τα χαμόγελα των ανθρώπων διέκρινες τα δόντια τους έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Όλοι τον κοιτούσαν καχύποπτα. “Ποιος είναι αυτός ο κουρελής”, ούρλιαζαν. “Εντάξει, ας μη γίνει σκηνή τώρα”, έλεγαν άλλοι. Δώστε του λίγο χρόνο ακόμα. Μα να φάει ο λαός του! Από τα δικά μας χρήματα; Πού ακούστηκε αυτό; Γείτονας να βοηθάει τον γείτονά του; Δεν περνάνε αυτά εδώ. Είμαστε Ευρώπη. Τέλος πάντων δώστε του κάτι αποφάγια που έχουμε προς το παρόν και θα τον τακτοποιήσουμε αργότερα”.

Ο καιρός περνούσε. Ο κυβερνήτης έμοιαζε μπερδεμένος. άλλοτε συμπονούσε τον λαό και άλλοτε έμοιαζε να βυθίζεται στις δικές του σκέψεις, να θαμπώνεται από τα ακριβά κρύσταλλα της Ευρώπης και να τον ξεχνά.

Με τούτα και με τ’ άλλα έφτασε το καλοκαίρι. Οι γείτονές του είχανε αρχίσει να χάνουν την υπομονή τους. “Τι πράγματα είναι αυτά;¨έλεγαν. “Μας ζητά συνεχώς αποφάγια για να τους ταΐσει”, αποκρίνονταν άλλος. “Ε όχι να σπαταλήσω το φαγητό των σκύλων μου για την πλέμπα τους. Θα το πληρώσει πολύ ακριβά αυτό.”

Κι έτσι, μπήκανε πάλι στη μεγάλη αίθουσα της Ευρώπης. Η αίθουσα είχε μια ζοφερή ατμόσφαιρα. Τα χαμόγελα είχανε πλέον αντικατασταθεί από βλέμματα γεμάτα μίσος. Οι χειραψίες και οι εναγκαλισμοί ήταν πια παρελθόν.

“Ξέρεις” είπε η Πρόεδρος της επιτροπής των αποφαγίων, “μας χρωστάς πολλά. Τόσον καιρό σου δίναμε πλουσιοπάροχα τα αποφάγια μας. Τώρα πρέπει να τα δώσεις πίσω”.

“Μας πώς να σας τα δώσω πίσω, ψέλλισε ο κυβερνήτης. ” Ο λαός μου ακόμα πεινάει”. “Α το βρήκα, ας τα ζητήσουμε από τους ευγενείς της χώρας μου. Αυτοί έχουν χρήματα. Κάπως θα σας τα επιστρέψουν”.

Στο άκουσμα των λόγων του κυβερνήτη, οι γείτονές του πήραν φρικαλέες όψεις. “ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΕΙΠΕΣ;” Όλοι άρχισαν να ωρύονται. Ο λαός σου πήρε τα αποφάγια μας, Τώρα πρέπει να πληρώσει την αξία τους σε χρυσό. 10 κιλά χρυσού για κάθε κιλό από τα αποφάγια”.

Ο κυβερνήτης έμεινε σαστισμένος. Ποτέ του δεν περίμενε τέτοια αντιμετώπιση. Μα από τους τόσο ευγενείς και γλυκομίλητους γείτονές του. Δεν ήξερε τι να κάνει.

Το ίδιο βράδυ επέστρεψε στη χώρα του. Μίλησε με τους συμβούλους του. Είχανε βρεθεί σε αδιέξοδο. Από τη μία ο λαός που πίστευε στην καλή διάθεση των γειτόνων τους και δεν ήθελε να τσακωθεί μαζί τους. Άλλωστε τόσον καιρό βολευόταν με τα αποφάγια. Από το ολότελα… και από την άλλη οι γείτονες που απειλούσαν ότι θα τα σταματήσουν και αυτά. Ήταν θέμα πλέον λίγων ωρών.

Πήρε λοιπόν τη μεγάλη απόφαση και είπε στον λαό την αλήθεια: “προτιμάτε τα αποφάγια” ή θέλετε να μου δώσετε την υποστήριξή σας για να ζητήσουμε κάτι καλύτερο από τα αποφάγια;”

Το μεγαλύτερο μέρος του λαού βγήκε χαρούμενο στους δρόμους. “Να που ο κυβερνήτης μας νοιάζεται για το καλό μας”. Χοροί και εορτασμοί στήνονταν κάθε μέρα. όλοι ήταν αποφασισμένοι να πουν ΟΧΙ. Ή μήπως όχι όλοι;

Υπήρχε πάντα η απειλή των μισανθρώπων. Αυτοί τρόμαζαν και απειλούσαν τον κόσμο καθημερινά. Όμως η ολοκληρωτική ήττα τους ήταν να φανεί σε λίγες μέρες.

Και φάνηκε. Ο λαός πίστεψε στον κυβερνήτη. Πίστεψε ότι οι γείτονές του θα άλλαζαν. Μπορείς όμως να αλλάξεις έτσι εύκολα έναν άνθρωπο;

Αυτό το ήξερε ο κυβερνήτης. Έτσι ξαναπήγε στη μεγάλη αίθουσα της Ευρώπης. Η φωνή του αυτή τη φορά είχε έναν τόνο μειλίχιο.

“Να αλλάξεις αμέσως τους συμβούλους σου”, του πρότειναν οι γείτονες.΄Κουμάντο στη χώρα σου θα κάνουμε εμείς.

“Μάλιστα”,είπε ο κυβερνήτης. Και το έκανε.

“Θα σου δώσουμε λίγα ακόμα αποφάγια για τη χώρα σου. Σε αντάλλαγμα θα μας προσφέρεις τις ομορφότερες περιοχές της και τα πιο ακριβοθώρητα κτήρια, για να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε”.

“Μμμμάλιστα” ψέλλισε.

Ο λαός δεν πίστευε τα όσα άκουγε. Άρχισε να τον παρακαλάει να γυρίσει πίσω. Κι ας μην είχαν πλέον αποφάγια. Στον διάολο και αυτά! Να είχανε μόνο την αξιοπρέπειά τους. “Μόνο και τα βρίσκουμε τα άλλα. Σε παρακαλούμε γύρνα”.

Ο κυβερνήτης διάλεξε το αντίθετο. Οι σύντροφοί του τα έχασαν. Ο λαός έκλαιγε με αναφιλητά. Οι μισάνθρωποι έτριβαν τα χέρια τους.

Αυτό όμως που δεν ήξερε κανείς ήτανε ο κυβερνήτης μπλόφαρε. Ήθελε να δείξει σε ολόκληρο τον κόσμο τη γύμνια των γειτόνων του που το έπαιζαν ηγεμόνες. Και το κατάφερε.

Εν τω μεταξύ είχε αρχίσει ήδη να παράγει δικά του χρήματα, ώστε να μπορεί να αγοράσει το φαγητό του λαού του. Και να μη χρειαστεί να γυρέψει αποφάγια. Ποτέ ξανά. Κι ας ήταν όλα να διαλυθούν και οι δικοί του να τον εγκαταλείψουν, πιστεύοντας στην ουσία ένα ψέμα. Δεν τον ένοιαζε τίποτα πια. Μόνο να μην αναγκάζεται να ταΐζει τον κόσμο με αποφάγια.

Τρεις μέρες μετά ζήτησε τη συνδρομή όλων, ώστε να περαστεί η πρόταση των γειτόνων του. Οι δικοί του άνθρωποι παρέα με τους εναπομείναντες ανθρώπους, του χάλασαν τη δουλειά. Οι μισάνθρωποι χωρίστηκαν. Κάποιοι ψήφισαν κατά για να ξεγελάνε με τη μάσκα τους τον κόσμο και να τους κάνει κάποτε κυβερνήτες. Οι περισσότεροι μισάνθρωποι πάντως ψήφισαν ναι.

Αυτό όμως δεν άρεσε στους γείτονες. “Αν είσαι τόσο ανάξιος, να φύγεις, να μην κυβερνάς. Εμείς σου δώσαμε τα αποφάγια εμείς θα αποφασίζουμε. Ή μάλλον άσε καλύτερα. Τέρμα στα αποφάγια. Μέχρι να ξεκουμπιστείς από δω.

Ο κυβερνήτης κάγχασε. “Όσο εσείς γυρεύατε να ανταλλάξετε κάποια αποφάγια με την ελευθερία μας, εγώ έφτιαχνα το δικό μας χρυσάφι. Τώρα πια δεν τα θέλουμε τα αποφάγια σας. Ως τώρα το χρυσάφι αυτό αρκεί να αγοράσουμε ένα ξεροκόμματο. Αλλά θα είναι το δικό μας ξεροκόμματο. Που κάποτε θα γίνει ένα πλουσιοπάροχο τραπέζι. Είστε καλεσμένοι, γιατί εμείς είμαστε καλοί γείτονες. Όχι σαν εσάς”, είπε και βρόντηξε την πόρτα πίσω του.

Η γύμνια των γειτόνων είχε πλέον γίνει γνωστή σε όλους. Όλοι τους χλεύαζαν. Και όλοι βρόντηξαν την πόρτα πίσω τους. Η άλλοτε μεγαλοπρεπής αίθουσα ήταν πλέον ερειπωμένη. Και οι γείτονες έμειναν να τρώνε τα αποφάγια τους.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

[Η ιστορία αυτή αποτελεί προϊόν φαντασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι απλά συμπτωματική. Όσο παρήγορο κι αν θα ήταν ένα παραμύθι (και, πιστέψτε με, και μόνο το να το φαντάζεται κανείς τον αλαφρώνει) ήρωες δεν υπάρχουν. Ούτε μπλόφες. Πάρτε τη ζωή σας στα χέρια σας. Αξίζετε κάτι καλύτερο από αποφάγια.

Ψυχή βαθιά]

Πηνελόπη

(Αγαπητή Πηνελόπη, στο επόμενο Μνημόνιο, το θέμα θα είναι αν μας επιτρέψουν να μείνουμε στην Ελλάδα. Και είμαι βέβαιος πως, αν δεν πράξουμε εμείς και δεν πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, θα βρεθεί κάποιος πρωθυπουργός να το υπογράψει και να το ψηφίσει στη Βουλή. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.