Γιατρέ μου, δεν είμαι καλά
Πιτσιρίκο, σου γράφω στα καπάκια για να μην μου φύγει η αίσθηση που έχω αυτή τη στιγμή. Είμαι στη δουλειά, μόλις τέλειωσα την εξέταση ενός νεαρού ασθενή. Θα μπορούσα να είμαι εγώ αυτός ο ασθενής.
Περιγράφει λοιπόν τις σκέψεις που τον κατατρέχουν. Μια οικογένεια που μένει δίπλα του, της οποίας ο ένας γιος είναι επίσης ασθενής μου, του έχει γίνει εμμονή.
Ο πατέρας -γερμανικής καταγωγής-συμβολικό;- μπήκε με το έτσι θέλω στη ζωή του ασθενούς μου, στην αρχή τον βοήθησε να κάνει επισκευές στο σπίτι του και έγιναν φίλοι.
Η κατάσταση έγινε όλο και πιο πιεστική, αυτή η οικογένεια έγινε όλο και περισσότερο επιθετική στην προσέγγισή της.
“Λευκά σκουπίδια”, που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, η μαμά να προσφέρει σεξ στον νεαρό εν γνώσει του μπαμπά, ο ένας να τον απειλεί μαζί με την παρέα του που είναι γνωστή συμμορία μηχανόβιων, ο άλλος γιος της οικογένειας να νοικιάζει με το έτσι θέλω την αποθήκη του νεαρού με τον μπαμπά να αποφασίζει το ενοίκιο και πολλά άλλα.
Εμείς ξέρουμε πως αυτά είναι αλήθεια γιατί μια νοσοκόμα μας μένει δίπλα, ο άντρας της πήγε εχθές σπίτι του νεαρού μετά από έναν διαπληκτισμό με το γιό του γείτονα και τον έπεισε να του δώσει την χαντζάρα με την οποία κοιμάται αγκαλιά εδώ και ένα μήνα.
Ο φίλος μας λοιπόν κατατρέχεται από βίαιες εικόνες, θέλει να τους εξαλείψει από προσώπου γης, να τους πετάξει χειροβομβίδα, να τους πάρει σβάρνα με το αυτοκίνητο, να τους κρεμάσει και να τους βάλει φωτιά.
Βλέπει συνέχεια ταινίες και σειρές με τέτοια θέματα, μπας και βρει καμιά ιδέα η οποία θα τον βοηθήσει να τους ξεπαστρέψει χωρίς να πάει φυλακή.
Αφού έπεισα το παιδί να εισαχθεί για να προσπαθήσουμε να το βοηθήσουμε, σκέφτηκα να το ρωτήσω μπας και έχει βρει τελικά καμιά έμπνευση, τίποτα που θα λειτουργούσε. Γιατί, όποτε βλέπω τις γαμώφατσες των πολιτικών, νιώθω ακριβώς τα ίδια.
Μπήκαν στη ζωή μας και μία μας δίνουν τη γυναίκα τους να την πηδήξουμε, μια μας απειλούν, την άλλη μας κοστολογούν τα σπίτια μας όσο γουστάρουν και τα παίρνουν με το έτσι θέλω.
Και εγώ φαντάζομαι πώς θα μπορούσαμε να τους ξεπαστρέψουμε με κάποιο φρικτό τρόπο αλλά χωρίς να πάμε μέσα.
Μάλλον θα πάρω τηλέφωνο στο νοσοκομείο να μου κρατήσουν το δίπλα κρεβάτι.
Με φιλικούς χαιρετισμούς από την -όλο και πιο ψυχικά διαταραγμένη- Σκανδιναβία
Βασίλης
Υ.Γ. Δεν χρειάζεται να γράψει κανείς άλλους λόγους για να υποστηρίξουμε τον Αλέξη, αρκεί να τον δεις στη φάτσα. Ή τον λατρεύεις ή ξερνάς. Απ’ όταν τον είδα και τον άκουσα να μιλάει μπροστά μου πριν 3 χρόνια δεν μπόρεσα ποτέ ξανά να αντέξω να τον ακούσω. Στις φωτογραφίες τον βλέπω και ανακατεύομαι. Καλά, μου συμβαίνει και με όλους τους άλλους αλλά τι να πω, αυτός είναι το κάτι άλλο.
Υ.Γ.2 Εννοείται πως περιγράφω την περίπτωση ενός ανθρώπου που βρίσκεται πάρα πολύ μακρυά από αυτούς που διαβάζουν, άρα μη ταυτοποιήσιμο/αναγνωρίσιμο από αναγνώστες, και σε καμία περίπτωση συνδεδεμένο με κάποια ψυχική νόσο προς αποφυγήν στίγματος, παρά μόνο με υψηλό επίπεδο στρες. Αυτό στην περίπτωση που δημοσιεύσεις το μέιλ.
Υ.Γ.3 (δεν το σώνω ο πούστης) Αφού μας είχε πάει το σκατό στην κάλτσα ,έχοντας ακούσει τη διήγηση της νοσοκόμας για το χθεσινό συμβάν με τη χατζάρα, πλακώνουμε όλοι μαζί να δοκιμάζουμε τους ατομικούς βομβητές/συναγερμούς σε περίπτωση που ο τύπος τα πάρει και θέλει να μας σφάξει στο γόνατο κατά τη διάρκεια της εξέτασης. Έλα όμως που ρετάρει το κέντρο και δεν μπορούμε να τους απενεργοποιήσουμε, και κάτι ο φόβος κάτι η μαλακία πους μας δέρνει έχουμε κάτσει σαν μαλάκες στον διάδρομο όλοι και γελάμε σαν τους ηλίθιους ζουλώντας τα μπλιμπλίκια. Αν ήμουν καινούργιος ασθενής και έμπαινα μέσα εκείνη τη στιγμή, θα νόμιζα ότι ήρθε η ώρα που οι ασθενείς επαναστάτησαν, μπούκαραν συνεννοημένοι στα τακτικά ιατρεία, καθάρισαν το προσωπικό και το γλεντάνε γελώντας και κάνοντας ρέηβ με σειρήνες.
(Αγαπητέ Βασίλη, δεν παίζεσαι. Θέλω να αρρωστήσω ψυχικά και να μεταναστεύσω στη Σκανδιναβία για να με κάνεις καλά. Γιατρέ μου, πες μου την αλήθεια, αυτός ο πόνος μες στα στήθια, που ‘χω ορθός ή ξαπλωμένος, είναι γιατί είμαι αγχωμένος; Αυτό είναι από ένα τραγούδι του Σπύρου Γραμμένου. Και στο τέλος λέει “Γιατρέ μου, δεν σε βλέπω εντάξει, το χρώμα σου έχει αλλάξει, δεν θα ‘θελα να σε αγχώσω, μα δεν έχω φράγκο να σου δώσω”. Βασίλη, αν ξεπαστρέψουμε τους πολιτικούς, θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Θα πρέπει -μεταφορικά- να σκοτώσουμε τους γονείς μας, δηλαδή αυτό που υποθέτω πως πρέπει να κάνει και ο νεαρός ασθενής σου, αν και μπορεί να βρει μια κραβατογεμίστρα και να ξελαμπικάρει ο άνθρωπος. Ο Τσίπρας από κοντά μου είχε φανεί συμπαθητικός. Βέβαια, τώρα έχει μια άλλη φάτσα και ένα άλλο ύφος, και μου φαίνεται πολύ εμετικός. Να είσαι καλά, Βασίλη. Και να μου γράφεις. Πολύ μου φτιάχνεις την διάθεση. Είσαι από τους γιατρούς που με κάνουν να σκέφτομαι πως, τελικά, είναι ωραία φάση να είσαι γιατρός.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.