Εγκλωβισμένος

Αγαπητέ φίλε Πιτσιρίκο,
σε θεωρώ φίλο μου, μιας και -μέσα από τα κέιμενα που διαβάζω από εσένα και τους υπόλοιπους φίλους του μπλογκ- μαζί συμπάσχουμε για το μέλλον το δικό μας, των παιδιών μας και αυτής της ρημαδοχώρας μας που πάντα βρίσκει κάτι για να μας πληγώνει.

Είμαι, υποτίθεται, στην καλύτερη και πιο δημιουργική φάση της ζωής μου, και νιώθω τόσο εγκλωβισμένος μέσα σε αυτή την κατάσταση που μας έχουν βάλει όλοι αυτοί οι σωτήρες- πολιτικοί, που σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Είμαι απο τους λίγους ακόμα προνομιούχους που έχουν ακόμα εργασία, αν και δεν βλέπω το μαγαζί που δουλεύω να βγάζει τον χειμώνα (οικογενειακή επιχείρηση με πολλές θυσίες εργατοωρών, απολαβών για να είμαστε εντάξει στις φοροληστείες του κράτους) παντρεμένος με παιδί, αλλά, παράλληλα, έχω φτάσει στα όρια της aϋπνίας από το άγχος, άπειρων νεύρων από το στρες -οι άσπρες τρίχες στο μαλλί δώρο των μνημονίων- και γενικότερα γέρασα πριν την ώρα μου με αυτά που ζούμε.

Αφορμή να σου γράψω για πρώτη φορά, όσο και αστείο αν φαίνεται, ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο νέο μουσείο της Ακρόπολης.

Για να μην μακρηγορώ, μαγεμένος απο όλα αυτά τα αριστουργήματα των αρχαίων φτάνω στο συμπέρασμα οτι αποκλείεται εμείς οι σύγχρονοι να είμαστε απόγονοι αυτών των ανθρώπων!

Αποκλείεται η εξέλιξη αυτών των τεραστίων μορφών της τέχνης και του πολιτισμού να είναι ο Καλησπέρα-καλησπέρα, ο Μπουμπούκος, το αφθαρτο Μητσοτακεικο σόι και γενικότερα όλοι αυτοί που σύριζα μας σκίσανε.

Θα μου πεις ότι υπάρχουν και σύγχρονες σημαντικές φυσιογνωμίες που τίμησαν την Ελλάδα, και μαζί σου θα συμφωνήσω, αλλά το άγχος μου είναι το παρόν που ζούμε.

Τι γίνεται ρε παιδί μου τώρα, πότε θα σηκώσουμε κεφάλι να πούμε οτι θα ζούμε σαν άνθρωποι;

Υπάρχει κάποιος, κάτι, να μας εμπνεύσει να θυσιαστούμε τουλάχιστον για τα παιδιά μας να μην ζήσουν αυτό το χάος που ζούμε;

Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου και την δωρεάν ψυχανάλυση-κουβέντα που κάνουμε όλο αυτό τον καιρό μέσα απο τα κείμενα σου.

θα εκτιμούσα ιδιαιτέρως, αν μπορέσεις και απαντούσες στο ερώτημα που με βασανίζει· η ξενιτιά όλο και περισσότερο περνάει από το μυαλό μου.

Ν.

(Αγαπητέ φίλε, νομιζω πως είναι κάπως άδικο να συγκρίνει κάποιος οποιαδήποτε σημερινή κοινωνία με την κοινωνία της αρχαίας Αθήνας και τα επιτεύγματά της. Σε απογόνους δεν πιστεύω. Αγαπάω τους ποιητές και τους φιλόσοφους της αρχαίας Ελλάδας -πιο πολύ από τα αγάλματα-, όπως τους αγαπάνε και τους διαβάζουν εκατομμύρια άνθρωποι πάνω στον πλανήτη. Οι φιλόσοφοι και οι ποιητές της αρχαιότητας -οι οποίοι δεν ήταν ούτε καπιταλιστές, ούτε χριστιανοί- βοηθούν πολύ τους σημερινούς ανθρώπους, σε οποιαδήποτε χώρα, να κατανοήσουν τα σημαντικά της ζωής και να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους. Ένα θέμα που στην αρχαία Αθήνα ήταν η αρχή και το τέλος της κοινωνίας ήταν η Δικαιοσύνη. Για εμάς δεν είναι καν αίτημα. Δεν ζητάμε Δικαιοσύνη, ζητάμε χρήματα. Όταν θα απαιτήσουμε Δικαιοσύνη, θα έχουμε κάνει ένα βήμα προς τους προγόνους μας. Την έμπνευση μην την αναζητάτε στους άλλους ανθρώπους. Να σας εμπνεύσει η Δικαιοσύνη. Να σας εμπνεύσει η ομορφιά. Σωτήρες δεν υπάρχουν. Το ξέρουμε καλά πια. Και βέβαια, στην αρχαία Αθήνα δεν υπήρχαν σωτήρες.Υπήρχαν πολίτες. Πολίτες, όχι “λαός”. Εγώ σας ευχαριστώ. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.