Γιατί κακώς απέχεις

Πιτσιρίκο, αφού όλοι οι άλλοι δε θέλουν τον διάλογο στην κοινωνία, γιατί να μην τον ξεκινήσουμε εδώ;
Ζητώ εξαρχής συγνώμη από όλους για την έκταση, αλλά οι σοβαρές απόψεις αξίζουν σοβαρή (και εκτενή) απάντηση.
Φίλε αναρχικέ, φίλε απέχοντα από τις εκλογές -το “φίλε” είναι κυριολεκτικό και όχι ειρωνικό, όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είμαστε «φίλοι», τουλάχιστον ως προς αυτή μας την ιδιότητα των σκεπτόμενων ανθρώπων-, αρχικά να τονίσουμε ότι κάθε άποψη στοιχειοθετημένη, προϊόν σκέψης, κάθε επιλογή που γίνεται στα σοβαρά είναι πάντα σεβαστή.

Το ίδιο και η επιλογή σου να είσαι αναρχικός, όπως και η επιλογή σου να απέχεις από τις εκλογές.

Αυτό το κείμενο δεν έχει σκοπό να σου αλλάξει γνώμη, καθώς κανείς σοβαρός εχέφρων άνθρωπος δεν ισχυρίζεται ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια.

Αλλά, καθώς είσαι σκεπτόμενος, μου επιτρέπεις να σου βάλω να σκεφτείς κάποια πράγματα ακόμα;

Πώς προεξοφλείς ότι οι «λατρεμένοι άνθρωποι του αγώνα, ανιδιοτελείς γνήσιοι αριστεροί και κομμουνιστές» δε θα μπουν ποτέ στη Βουλή;

Αν πήγαινες να τους ψηφίσεις -όπως πήγαν τα χάπατα και ψήφισαν πχ τον Λεβέντη και οι φασίστες τη Χρυσή Αυγή-, γιατί να μη μπουν;

Πάμε παρακάτω. Γιατί αρνείσαι να έχουν το ίδιο δικαίωμα ψήφου με σένα και κάθε συνειδητοποιημένο πολίτη οι «αδίστακτοι νοικοκυραίοι», οι «μισάνθρωποι γέροι», οι «φοβισμένοι τύποι» κλπ;

Αυτοί δεν είναι άνθρωποι; Δεν είναι πολίτες; Δεν είναι ίσοι με σένα; Δεν λέω το ίδιο έξυπνοι/μορφωμένοι ή συνειδητοποιημένοι ή ευσυνείδητοι, ρωτάω αν είναι ή όχι ΙΣΟΙ.

Η παρατήρηση αυτή, ότι σου φαίνεται αρρωστημένο οι συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών να έχουν ΤΟ ΙΔΙΟ δικαίωμα ψήφου με «εσένα», εμένα με προβληματίζει για τον ελιτισμό που έχει η σκέψη ενός «αναρχικού» που θεωρεί τον εαυτό του όχι ισάξιο αλλά «ανώτερο» από τους παραπάνω.

Αν θεωρείς αρρωστημένο, φίλε μου, να είσαι ίσος ενώπιον της κάλπης με τη φοβισμένη νοικοκυρούλα ή τον παππούλη που θέλει τον ένα χρόνο που του απομένει να τον ζήσει, τότε κάπου πήρες λάθος πορεία.

Ίσως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείς. Μία ψυχή είσαι εσύ, μία κι αυτός/ή.

Ρωτάς πότε είδαμε να προκύπτει κάτι θετικό και σε ποια χώρα από αυτή τη διαδικασία των εκλογών.

Προφανώς, δεν έχεις ακούσει για την Ισλανδία, για τον Ισημερινό και άλλα παραδείγματα που μπορεί και εμένα να μου διαφεύγουν.

Κρίμα θα τα έβρισκες πολύ ενδιαφέροντα, ειδικά γιατί πέτυχαν πολλά ΜΕΣΑ και ΜΕΤΑ από εκλογές.

Ειδικά το τι έγινε στην Ισλανδία είναι, πιστεύω, ιστορικό υποδειγματικό παράδειγμα, που στο μέλλον θα μνημονεύεται.

Δεν είναι εύκολο αλλά σε καμία περίπτωση και αδύνατο. Θα έπρεπε να διδασκόμαστε από αυτά τα παραδείγματα και να τα κάνουμε οδηγό και για εμάς.

Πάμε παρακάτω. Το μενού των προτάσεων της κάλπης, ξέρεις, δεν είναι κλειστό. Μπορείς και συ να μετέχεις. Και κάποιοι «λατρεμένοι άνθρωποι του αγώνα, ανιδιοτελείς γνήσιοι αριστεροί και κομμουνιστές», όπως σωστά είπες, το κατάλαβαν και μετέχουν.

Γιατί να μην στηρίξεις αυτούς;

Όλο το περί τετραετίας είναι απλώς έωλο, τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια κυβερνήσεις καταρρέουν η μία μετά την άλλη σε πολύ μικρότερα διαστήματα και με πολύ μικρότερη αντίσταση από αυτή που -καλά κάνεις και- ονειρεύεσαι στο σύστημα.

Ψηφίζεις ένα κόμμα αλλά, όσο και να το επιθυμεί, δεν κάνει ότι θέλει για 4 χρόνια, γιατί απλά δεν τους βγαίνει στην πράξη. Το αποδεικνύει η τελευταία πενταετία στην Ελλάδα.

Και το παράδειγμα του Τσίπρα, που αναφέρεις, σε αντικρούει καλύτερα κι από μένα. Ατυχέστατη επιλογή που αποδεικνύει ότι το σκέφτεσαι λάθος.

Ο Τσίπρας, φίλε μου, έπεσε σε 7 μήνες από όταν πήρε την κυβέρνηση. 7 μήνες! Το εκλεκτό παιδί.

Τον έριξαν οι ίδιοι οι σύντροφοί του, που δεν είναι όλοι ξεπουλημένα τομάρια όπως αυτός.

Βλέπεις, ακόμα και μέσα στα ίδια τα συστημικά κόμματα μπορεί να υπάρχουν και ευσυνείδητοι πολιτικοί ή έστω όχι πειθήνια στον αρχηγό απρόσωπα άτομα.

Και μία πολύ σοβαρή ερώτηση: Αν είναι «να οργανωθούμε και να παλέψουμε» παντού αλλού, γιατί όχι ΚΑΙ στην κάλπη;

Έστω ρε παιδί μου για να αποδυναμώσουμε το όπλο τους.

Δηλαδή, αν ξαφνικά ένα 15% από το 50% της αποχής έτρωγε φλασιά και πήγαινε και ψήφιζε πχ ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταλαβαίνεις τι θα γινόταν;

Σε κάθε «στημένη» κονοβουλευτική διαδικασία θα ήταν εκεί και θα μιλούσαν -ως τρίτη δύναμη παρεμπιπτόντως-, κοινωνώντας τις ιδέες τους και αυτοί στη νοικοκυρά που δεν ήξερε ίσως ότι υπάρχουν.

Στην ίδια νοικοκυρά που κατέβηκε στις διαδηλώσεις των αγανακτισμένων με την κατσαρόλα στο χέρι ή στην πορεία στις Σκουριές, αλλά δεν είναι αναρχική, ρε παιδί μου, και ψάχνει τις δικές της επιλογές.

Φίλε μου αναρχικέ, το δημοψήφισμα που έκανε ο Τσίπρας είναι από τα καλύτερα αντεπιχειρήματα που μπορώ να σου φέρω.

Το έκανε ο «αφελής» νομίζοντας ότι θα ψηφίσουμε όπως συνήθως. ΟΛΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ έπεσε πάνω μας να ψηφίσουμε ΝΑΙ.

Ακόμα και ο ίδιος βγήκε στην πλατεία με το μυαλό του στις κινήσεις του μετά το αναμενόμενο ντέρμπι ή το ποθητό ΝΑΙ.

Κι όμως! Η νοικοκυρούλα είπε «ε, όχι, αυτόν τον εκβιασμό δεν θα τον δεχτώ».

Ο «μισάνθρωπος γέρος» (κάποιοι από αυτούς τέλος πάντων) ξαφνικά θυμήθηκε τα νιάτα του, ψήφισε για τα εγγόνια του, θυμήθηκε ότι πέρασε κι αυτός κάποτε δύσκολα κι ότι ίσως δεν πειράζει να ξαναζοριστεί αν είναι να κρατήσει ψηλά το κεφάλι.

Ο φοβισμένος τύπος μας είδε να μαζευόμαστε καμιά τετρακοσάρα χιλιάδες στο Σύνταγμα και ξαφνικά μπορεί να σκέφτηκε ότι ίσως δεν είναι ανάγκη να φοβάται και τόσο, αν μη τι άλλο είναι πολλοί ακόμα που τη βλέπουν αλλιώς.

Και ο ρουφιάνος, ο καιροσκόπος, ο καριερίστας και ο ανύπαρκτος ξαφνικά είδαν με τα μάτια τους ότι δεν κάνουν αυτοί κουμάντο, ότι είναι πολλοί και οι απέναντι, ότι σε αυτό το «στημένο» (κατ’ εσέ) παιχνίδι των αριθμών, δεν έχουν τη νίκη στο τσεπάκι.

Είναι και οι άλλοι πολλοί.

Και κάπως έτσι, ήρθε από το πουθενά το 62% του ΟΧΙ. Μία εκλογική διαδικασία του συστήματος έβγαλε το αποτέλεσμα που απεχθανόταν το σύστημα.

Φίλε αναρχικέ, φίλε απέχοντα. Τα χημικά από τα ΜΑΤ και η εθελοντική συμμετοχή σου στις δομές αλληλεγγύης είναι παράσημα.

Αλλά θα μπορούσες να κάνεις έναν ακόμα κόπο. Αντί να κάθεσαι απ’ έξω και να κρίνεις το στημένο παιχνίδι τους, να μπεις μέσα και να τους το χαλάσεις.

Να πας μία βόλτα, να ψηφίσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΛΑ.Ε ή ότι άλλο αντισυστημικό θες -προτάσεις υπάρχουν, αν δε σου κάνουν στήσε τη δική σου- και να κάνεις το παιχνίδι τους πουτάνα.

Βάλε τους, μέσα στη Βουλή τους, Κομμουνιστές, αναρχικούς, αντισυστημικούς και μετά κάτσε ρε παιδί μου να δεις Βουλή να γελάς καθώς θα προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μαζί τους.

Μη μου πει κανείς ότι δε διασκέδασε πολύς κόσμος με τη Ζωή να τα βάζει με θεούς και δαίμονες μέσα στη Βουλή με όπλο τον ίδιο τον κανονισμό της Βουλής! Αν δε σου αρέσει το παιχνίδι τους, τουλάχιστον χάλασέ τους το.

Ξεκίνησα λέγοντας ότι σέβομαι την αναρχική ιδεολογία και στάση ζωής.

Τη σέβομαι αλλά δεν τη συμμερίζομαι.

Εγώ προτιμώ τη μάχη μέσα από το σύστημα. Τη στιγμή που ο αναρχικός μπορεί πχ να απορρίπτει τις δομές του κατεστημένου, εγώ προτιμώ να είμαι καθηγητής στο σχολείο και να δουλεύω από μέσα.

Το σύστημα θέλει ανεγκέφαλα πρόβατα, αλλά εγώ τους χαλάω το παιχνίδι, παλεύοντας να βοηθήσω τα παιδιά να γίνουν σκεπτόμενα.

Μόνο που ο αναρχικός και ο απέχων, έχει ένα παραπάνω όπλο από μένα. Όντας έξω από το σύστημα, κατακρίνοντάς το, έχει και έναν απλό τρόπο να το σαμποτάρει αποτελεσματικά.

Αρκεί μία Κυριακή να πάει και να ρίξει ένα φακελάκι που δεν θα περιέχει ότι του σερβίρουν αλλά ότι επιλέξει αυτός για να τους χαλάσει το παιχνίδι. Είναι τόσο εύκολο και σίγουρα διασκεδαστικό.

Ρίξε εσύ τη βόμβα στην κάλπη και γέλα μετά βλέποντάς τους να προσπαθούν να την απενεργοποιήσουν. Δε σε νοιάζει που δε σε νοιάζει, γιατί να μην τους το κάνεις πιο δύσκολο;

Φίλε αναρχικέ, φίλε απέχοντα. Η φύση απεχθάνεται, λέει, τα κενά. Αν δεν ακούγεσαι εσύ, θα ακουστεί κάποιος άλλος.

Ο φασίστας, ο Λεβέντης, πάντως όχι εσύ. Γιατί όχι εσύ;

Φίλε αναρχικέ, φίλε απέχοντα. Οι αγώνες ενάντια στα μνημόνια δε σταμάτησαν ποτέ.

Πέρα από το τι λένε τα κόμματα, οι πουλημένοι συνδικαλιστές, τα κανάλια, η «Ενωμένη» Ευρώπη, η μάχη συνεχίζεται ακόμα και τώρα, έστω και γιατί, από απελπισία, δε γίνεται αλλιώς.

Φίλε αναρχικέ, φίλε απέχοντα. Σεβόμενος το όνειρο της αταξικής κοινωνίας και τις αναμνήσεις σου από «τα παλιά τα χρόνια», θέλω να καταλάβεις ότι οι κοινωνίες έχουν προχωρήσει παρακάτω.

Και ίσως κάποια από αυτά που έχεις στο μυαλό σου είναι, απλώς, ανεφάρμοστα· ίσως, ας το συζητήσουμε αυτό . Όμως, η κοινωνία έχει ανάγκη κάθε μέλος της, ειδικά τα σκεπτόμενα, όπως εσύ.

Μέχρι να αλλάξουν οι κανόνες, η αποχή σου απλώς τους ενισχύει. Μέχρι να αλλάξουν οι κανόνες, γιατί να μην τους χαλάσεις το παιχνίδι, στρέφοντας τους κανόνες τους εναντίον τους; Αυτό δεν το πετυχαίνεις με την αποχή, αλλά το πετυχαίνεις με τη συνειδητή και «προβοκατόρικη» συμμετοχή σου.

Μέσα στην κοινωνία, η ίδια η Δημοκρατία είναι θέμα αριθμών. Αν δε θες η νοικοκυρούλα ή ο παππούλης να ακούει τους φασίστες, ίσως ήρθε η ώρα να ακούσουν εσένα.

Όχι εδώ, στον πιτσιρίκο, γιατί εδώ δεν μπαίνουν.

Μπες λοιπόν εσύ στο σπίτι τους. Στην τηλεόρασή τους. Στη ζωή τους. ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥΣ.

Και χάλασέ τους το παιχνίδι τους από μέσα.

Δεν είναι εύκολο, αλλά γίνεται.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η ψήφος σου.

Ο Μαθηματικός

(Αγαπητέ φίλε, μετά χαράς να γίνει εδώ -ή και εδώ- ο διάλογος για τις εκλογές και την αποχή. Το μπλογκ μου είναι πάντα ανοικτό. Δεν κάνω σχόλιο στο κείμενό σου. Το μόνο που θέλω να γράψω είναι πως είναι γνωστό ότι οι αναρχικοί δεν ψηφίζουν σε εθνικές εκλογές -είναι μέρος της ιδεολογίας τους-, ενώ συμμετέχουν σε ψηφοφορίες σε κοινότητες ή συλλογικότητες. Έχω φίλους αναρχικούς και ξέρω πως δεν ψηφίζουν, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, το 2012, εξαιτίας των όσων είχαν προηγηθεί στους δρόμους και τις διαδηλώσεις, αρκετοί αναρχικοί πήγαν και ψήφισαν, έστω και με βαριά καρδιά. Το ίδιο συνέβη και στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, εξαιτίας της ακροδεξιάς κυβέρνησης Σαμαρά. Βέβαια, τώρα σκέφτομαι πως, αφού οι αναρχικοί δεν ψηφίζουν, τι καλά που θα ήταν αν αυτό το 45% που δεν ψήφισε στις εκλογές της περασμένης Κυριακής ήταν όλοι αναρχικοί. Καλά, θα ήταν τέλεια η χώρα μας. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.