Μόνο εμείς έχουμε παιδιά να θρέψουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Χθες σου έγραψα κάποιες σκέψεις μου όσον αφορά το δικαίωμα στην εργασία, που ίσως επικαλείται ένας αστυνομικός όταν ξεσπιτώνει μια οικογένεια. Θυμάμαι μάλιστα έναν ματατζή πριν 4 χρόνια, που λίγο πριν μας ψεκάσει, μας είχε πει το κορυφαίο “αν δεν υπακούσω στις εντολές, θα με απολύσουν και έχω παιδιά να θρέψω”.

Ενώ αυτός που διαδηλώνει γιατί έχασε τη δουλειά του, ελέω κάποιων πολιτικών, δεν έχει παιδιά να θρέψει.

Λυπάμαι, αλλά έχουμε χάσει το παιχνίδι με το πού βάζουμε στη ζυγαριά τις ανθρώπινες ζωές.

Αυτά τα “σκότωσα για το παιδί μου”, εμένα προσωπικά δεν με πείθουν, ούτε μας κάνουν καλύτερους γονείς.

Σήμερα, γυναίκες μεταλλωρύχων επιτέθηκαν φραστικά στον πρώην “πρωθυπουργό”, Αλέξη Τσίπρα, επικαλούμενες το ίδιο δικαίωμα, δηλαδή να θρέψουν τα παιδιά τους.

Καταρχάς, θέλω να τις διαβεβαιώσω πως η 6μηνη παύση των εργασιών στις Σκουριές, είναι για τα μάτια του κόσμου, μήπως υποχωρήσουν οι ολοένα δυναμικότερες αντιδράσεις του “άλλου” κόσμου που εργάζεται στην Χαλκιδική.

Λέω του άλλου κόσμου, γιατί για αυτές τις κυρίες υπάρχουν μόνο οι δουλειές των συζύγων/συντρόφων τους.

Για εκείνες οι υπόλοιποι κάτοικοι είναι αόρατοι, ενώ τα άλλα παιδιά, μάλλον, είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Αν αύριο-μεθαύριο προκύψουν χιλιάδες άνεργοι λόγω της περιβαλλοντολογικής καταστροφής, ποσώς τους ενδιαφέρει.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα που τα λεφτά που έρχονται στο σπίτι, προέρχονται από την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Όπως δεν έχουν κανένα πρόβλημα, λογικά, οι σύζυγοι αστυνομικών που ξεσπιτώνουν οικογένειες.

Σκέφτηκα πολύ πριν τα γράψω αυτά και κάποιοι θα τα βαφτίσουν διχαστικά.

Ίσως να είμαι άδικος και να προεξοφλώ ανθρώπους.

Όμως, πώς μπορείς να γράψεις για το έγκλημα, χωρίς να αναφέρεις τους δράστες;

Δεν μπορώ άλλο να συμπεριφέρομαι ευγενικά, όταν αύριο-μεθαύριο θα κυκλοφορώ σε ένα φαλακρό βουνό ή σε μια γειτονιά άδεια από τις εξώσεις.

Είναι σαν να αντιμετωπίζεις, με περηφάνια, έναν Ισραηλινό στρατιώτη που τουφέκισε ένα παιδί γιατί αυτή είναι η δουλειά του.

1200 εργαζόμενοι και οι οικογένειες τους, προτάσσουν το δικαίωμα τους στη ζωή και την εργασία ως ανώτερο του αντίστοιχου δικαιώματος που έχουν χιλιάδες συνάνθρωποι τους.

Έχουν καταντήσει φερέφωνα του Μπόμπολα και της Eldorado και, αν χρειαστεί, ενώνονται με τα ΜΑΤ για να ρίξουν ξύλο στους διαφωνούντες.

Γιατί να δείξω συμπαράσταση σε ανθρώπους που κοιτάνε μόνο την πάρτη τους;

Και όλα αυτά για 4-5 χρόνια εργασίας που θα τους εξασφαλίσει η εξόρυξη.

Όταν τελειώσει η εξόρυξη, η Eldorado θα έχει βγάλει δεκάδες δις, θα έχει αφήσει πίσω της ένα ισοπεδωμένο δάσος, τα απόβλητα από το ορυχείο, μολυσμένες πηγές (δεν υπάρχει μεταλλευτική δραστηριότητα στα ανθρώπινα χρονικά που να μην έχει μολύνει έστω μια πηγή πόσιμου νερού), πιθανόν μορφές καρκίνου στον τοπικό πληθυσμό, ενώ θα έχει εξορίσει χιλιάδες ανθρώπους καθώς είναι αδιαμφισβήτητο πως τα ορυχεία υποβαθμίζουν πάντοτε την ευρύτερη περιοχή.

Αν δεν το πιστεύετε, αναζητήστε τα παλιά ορυχεία (που ήταν πιο “φιλικά” στο περιβάλλον και πολύ μικρότερα σε όγκο) και τα παλιά νταμάρια.

Δεν υπάρχει κανένα απολύτως ορυχείο που να προσέλκυσε κόσμο στην περιοχή του μετά το κλείσιμο του, αντιθέτως παραμένουν μια πληγή που πασχίζει να καλύψει η φύση ακόμα και μετά από 100-150 χρόνια (για μερικά από αυτά).

Επίσης, οι 1200 θέσεις εργασίας και ακόμα και 10.000 αν γίνουν, θα χαθούν άμεσα μόλις αποχωρήσει η εταιρεία.

Μόνο που τότε η αφετηρία έναρξης ενός ανέργου θα είναι πολύ χειρότερη από την σημερινή.

Θα πρέπει να βρει δουλειά σε μια διαλυμένη τοπική κοινωνία που ζει σε ένα διαλυμένο περιβάλλον.

‘Οπου έκλεισαν ορυχεία, άδειασαν οι γύρω περιοχές από κατοίκους.

Βέβαια, οι μεταλλευτικές εταιρείες ξέρουν πως υπάρχει φτώχεια στην ευρύτερη περιοχή (εξάλλου σε όλα τα μέρη του κόσμου υπάρχει) και το εκμεταλλεύονται στον απόλυτο βαθμό.

Η εταιρεία προσπαθεί να γεμίσει με ψεύτικα όνειρα τον κόσμο, για να κάνει τη δουλειά της ανενόχλητη, τι περιμένατε να κάνει;

Να πει την αλήθεια, για χαζούς τους έχουμε;

Εννοείται πως θα γεμίσει τα κεφάλια με υποσχέσεις πλουτισμού.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως, όπως σας βρήκε, έτσι θα σας αφήσει.

Ήδη έχει ξεπουληθεί τεράστια έκταση για 10 ψωροεκατομμύρια, η εταιρεία αποκλείεται να αφήσει παραδάκι στο δημόσιο καθώς ένας χουντικός νόμος δεν την υποχρεώνει να το κάνει και με το φιλάνθρωπο κράτος που έχουμε (το οποίο βοηθάει παράλληλα στην προστασία των εγκαταστάσεων) είναι σίγουρο πως δεν θα αποδοθεί ένα μεγάλο μέρος των φόρων.

Τέλος, για να το πάμε και στο πολιτικό, δεν είναι καθόλου τυχαίο που το δικαίωμα των μεταλλωρύχων στην εργασία, το υπερασπίζεται μέχρι τώρα όλη η σαπίλα της χώρας.

Είναι ανεκτίμητο να ουρλιάζει ο Άδωνις για 1.200 θέσεις εργασίας, δηλαδή ο άνθρωπος που άδειασε τα νοσοκομεία από προσωπικό και που το κόμμα του ευθύνεται για εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους.

Για να κλείσω, φαντάζομαι πως οι κυρίες αυτές που έτρεξαν σήμερα να βρίσουν τον Τσίπρα -και τον κάθε Τσίπρα- θα ένοιωθαν πολύ περήφανες για το ελληνικό κράτος όταν έσπαγαν πόρτες οι αστυνομικοί μέσα στη νύχτα για να συλλάβουν “τρομοκράτες”.

Από την άλλη, η καταστροφή που βλέπουμε είναι υγιής επιχειρηματικότητα και αυτό που λέει ο σοφός πάντα λαός: “η δουλειά κάνει τους άντρες”.

Ναι, τώρα είμαι σίγουρος.

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται πάντοτε στο όνομα της ανθρώπινης προόδου.

Μωρέ, δουλειά να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι.

Γιατί μόνο εμείς έχουμε παιδιά να θρέψουμε.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, δεν χρειάζεται διαμάχη με τους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής. Συζήτηση χρειάζεται, για να αντιληφθούν πως δρουν σε βάρος των παιδιών τους, των εαυτών τους και της κοινωνίας. Να το αντιληφθούν, πριν οι εργοδότες τους τους πετάξουν σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Γιατί έτσι θα γίνει στο τέλος. Πάντως, πάντα πολύ πιο έξυπνο το κεφάλαιο από τους προλετάριους. Αν δεν υπήρχαν αντιδράσεις για τη λειτουργία των μεταλλείων στην Χαλκιδική, θα είχαν προσλάβει μετανάστες για μια μπουκιά ψωμί. Αλλά επειδή υπάρχουν αντιδράσεις, προσέλαβαν ντόπιους και μια χαρά διχάστηκε η τοπική κοινωνία. Άρη, εγώ, όπως δεν καταλαβαίνω αυτόν που τη μια και μοναδική ζωή που έχει να ζήσει πάει και γίνεται μπάτσος, δεν καταλαβαίνω κι αυτόν που πάει και γίνεται μεταλλωρύχος. Το είχα γράψει για τους Ισπανούς ανθρακωρύχους, όταν περπάτησαν 400 χιλιόμετρα μέχρι την Μαδρίτη το 2012 και συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις: “Από την άλλη, δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι επειδή θέλεις να παραμείνεις ανθρακωρύχος. Δηλαδή, διαμαρτύρονται επειδή θέλουν να παραμείνουν σκλάβοι. Δεν είναι δουλειά αυτή, ρε φίλε, δεν είσαι ποντίκι, άνθρωπος είσαι, και πρέπει να είσαι έξω στον ήλιο και να λιάζεις ανέμελος τ’ αρχίδια σου, οπότε να κλείσουν αμέσως όλα τα ανθρακωρυχεία του πλανήτη.”. Δηλαδή, υπάρχουν άνθρωποι που διεκδικούν το “δικαίωμά” τους να δουλεύουν στα ανθρακωρυχεία. Άρη, γνώρισα πόρνες στη ζωή μου. Μόνο μία προσπάθησα να την κάνω να αλλάξει δουλειά. Αλλά ήταν πάρα πολύ όμορφη, πολύ νέα, κι εγώ ήμουν 20 χρονών. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.