Η ταμπέλα στον δρόμο σου
Αγαπημένε μας πιτσιρίκο,
Είπα να σου γράψω πάλι. Παρότι δεν μου αρέσει να γράφω. Προτιμώ τον ζωντανό διάλογο. Θα προσπαθήσω πάλι να είμαι σύντομος.
Όταν ήταν μικρός ο ξάδερφός μου, με είχε ρωτήσει τι δουλειά κάνει ο Κόκκαλης. Και πώς θα μπορούσε και αυτός να βρει μια τέτοια δουλειά.
Λοιπόν, υπάρχει κάτι στον κόσμο μας που λέγεται Ομόλογο. Ομολογία χρέους. Σου χρωστάω τόσα και έχεις ένα χαρτί που το αποδεικνύει και αυτό το χαρτί έχει ημερομηνία λήξης.
Υπάρχουν και 30ετή ομόλογα. Και 40ετή. Διαβάζω σήμερα -πχ- ότι προτείνεται περίοδος «χάριτος» 30 ετών για το «χρέος» μας. Γαμώ. Σούπερ. Θεσπέσια.Κάβλα. ΚΔΟΑ.
Λοιπόν, οι άνθρωποι έχουν μικρή μνήμη.
Επίσης, βαριούνται να διαβάζουν Ιστορία, τους αρέσει να μιλάνε στο όνομα της ένδοξης Ιστορίας τους, αλλά δεν έχουν ιδέα για τις λεπτομέρειές της.
Επίσης, βαριούνται τα Οικονομικά γιατί φαντάζουν τρομερά δύσκολα. Αυτά είναι για τους επιστήμονες.
Οι άνθρωποι, επίσης, έχουν την τάση να αλλάζουν την συμπεριφορά τους μεγαλώνοντας.
Οπότε:
Είσαι τώρα-τώρα έστω 20 χρονών, και εκδίδεται ένα 30ετές ομόλογο.
Στα 20 σου χέστηκες για την πολιτική, και ακόμα και αν δεν χέστηκες και θέλεις να έχεις γνώμη, δεν σου έδωσε κανένας τα εφόδια για να μπορείς να έχεις.
Ξαφνικά, έχουν περάσει 30 χρόνια κ έγινες 50. Έληξε το ομόλογο και έχουμε πάλι «κρίση». Εσύ έχεις και κάνα παιδί 10-15 χρονών, οπότε οι αποφάσεις σου είναι με γνώμονα το πώς θα προστατεύσω το παιδί μου.
Έχεις και μια δουλειά και 30 χρόνια προϋπηρεσίας, οπότε η γνώμη σου είναι στην κατεύθυνση «δουλεύω τόσα χρόνια σε αυτό το κωλοκράτος, να πάνε να γαμηθούνε όλοι, την σύνταξη μου να πάρω».
Εκδίδεται άλλο ένα 30ετές και λήγει η κρίση.
Περνούν άλλα 30 χρόνια, εσύ είσαι 80, το παιδί σου 40-45, και το εγγόνι σου 10-15. Κανένας από τους τρεις σας δεν είναι σε διάθεση και θέση να αλλάξει τον κόσμο.
Γιατί; Κανένας από τους 3 σας δεν είναι σε διάθεση να αλλάξει ριζικά και ριζοσπαστικά τον εαυτό του.
Τι καλή η αναρχία, τι καλό να είμαι απέναντι στο σύστημα, αλλά ποτέ να μην στραφώ απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό. Την μοναδική Αρχή που υπηρετώ κατά γράμμα. Τι νόημα θα είχε αυτό άλλωστε ε;
Λοιπόν, εσύ και οι απόγονοι σου θα δουλεύετε μια ζωή σαν μαλάκες, και -όποτε σκάει μια «κρίση»- αντί να Κρίνετε θα κρύβεστε.
Την ίδια στιγμή, θα υπάρχει ένας 40χρονος τραπεζίτης που θα τον ρωτάει το παιδί του «μπαμπά τι δουλειά κάνεις;» και θα του απαντάει «έχω αυτό το χαρτί και κάθομαι». Και μετά ο τραπεζίτης θα είναι 70, ο γιος του 40 κοκ.
Απ΄το 1821, για να στο πω αλλιώς έως σήμερα, η απόσταση είναι έξι 30ετή ομόλογα. Ή πέντε 40ετή. 5 γενιές τραπεζιτών. Πόσες γενιές έχουν πεθάνει στο όνομα αυτών των 5 χαρτιών, πόσες γενιές έχουν πάρει Παιδεία, πόσες έχουν μείνει απαίδευτες;
Θέλεις ειλικρινά να αλλάξεις τον κόσμο;
Μάθε να δρας μακροσκοπικά και εσύ.
Μάθε ότι χωρίς το χρέος ο καπιταλισμός δεν ζει.
Μάθε στο παιδί σου στα 30 χρόνια που έχει μέχρι να του σκάσει η «κρίση», να την περιμένει πώς και πώς.
Ώστε, όταν έρθει να τους γαμήσει, ότι έχει και δεν έχει.
Μάθε το να αδημονεί και να προσμένει.
Να λέει είναι η ταμπέλα στον δρόμο μου που μου έλεγε ο πατέρας μου ότι θα δω.
Η διασταύρωση.
Και ότι αν πάω από την μια τα ίδια σκατά θα έχει και εκεί.
Αν πάω από την άλλη, όμως, μπορώ να τα κάνω πουτάνα όλα. Και να φτιάξω τον κόσμο πλέον όπως εγώ θέλω.
Και να κλείσω συσχετίζοντας κάτι άσχετο, όπως κατηγορούμαι συχνά:
«…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.
Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Και τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες…»
Να είσαι πάντα καλά,
Βασίλης
(Αγαπητέ Βασίλη, δεν σου αρέσει να γράφεις αλλά γράφεις ωραία. Οπότε, μάλλον θα διαβάζεις. Βασίλη, ζητώντας τα πάντα τώρα, οι Έλληνες μπαίνουν πέντε χρόνια τώρα όλο και πιο βαθιά μέσα στα σκατά. Αλλά επιμένουν. Το Ελληνικό Κράτος δημιουργήθηκε για να παίρνει δάνεια. Αν δεν υπήρχαν δάνεια, δεν θα υπήρχε Ελληνικό Κράτος. Αλλά προτιμάμε τους εθνικούς μύθους, τα περί μεγαλείων και τα περί περιούσιου λαού. Με αυτά, όμως, δεν χορταίνεις. Βασίλη, θα είχαμε το ίδιο όνομα αλλά ο πατέρας μου νευρίασε, δεν ήρθε στην εκκλησία, και την τελευταία στιγμή -για να μην γίνει παρεξήγηση- μου άλλαξαν όνομα, και με έβγαλαν πιτσιρίκο. Να είσαι καλά, Βασίλη.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.