Στην Ρ. (για τα γενέθλιά της)
Καταραμένη ξενιτιά που με έδιωξες για τα καλά
Που ξέχασα τα μάτια σου, την γεύση των χειλιών σου.
Με ξέχασε η μάνα μου, με ξέχασαν οι φίλοι,
Εκείνο όμως που με πονά είναι τα δυο σου χείλη.
Πόνεσες όταν έφυγα, πονάω κάθε μέρα,
όταν σε φέρνω στο μυαλό, εδώ στη μαύρη ξέρα.
Πόνος που όμως δεν περνά, σε έχω στο μυαλό μου
το μόνο που παρακαλώ, να έρθεις στο όνειρό μου.
Ο πόνος του ξενιτεμού φώλιασε στην ψυχή μου,
είναι ένας πόνος μαχαιριά που φράζει την πνοή μου
Για σένα ίσως σκότωσα μια μέρα τα όνειρα σου,
μα εμένα καθημερινά σφάζω τα σωθικά μου.
Μέρα την μέρα έρχομαι, νύχτα την νύχτα έρχομαι, με σένα ταξιδεύω ,
σαν Προμηθέας στην σκέψη σου γεννιέμαι και πεθαίνω.
Στην σκέψη σου γεννιέμαι και στην σκέψη σου πεθαίνω,
στα όνειρά μου έλα να σε δω
και ας μην ξαναξυπνήσω.
Κ.
Στην Ρ.
(για τα γενέθλιά της)
Στα καπάκια,
μετά το love letter στην Ρ.
Φίλε πιτσιρίκο γεράσαμε, τουλάχιστον για εμένα, εγώ γέρασα, βαρέθηκα να περιμένω.
Πλέον δεν έχω όρια, πλέον δεν έχω καλή αισθητική να σεβαστώ κανέναν.
Η συμφιλίωση δεν ήρθε πότε.
Ή θα ζήσω τώρα, ή θα ζήσουν αυτοί, περάσαν 5 χρόνια και δεν άλλαξε τίποτα.
Μάλλον κάτι άλλαξε…
Άλλαξα εγώ, θα τους φάω τα λαρύγγια για όσα χρόνια μου φάγανε οι ολιγόκαρδες.
Τελειώσανε τα ψέματα…ή ΕΓΏ ή αυτοί, και δεν το διαπραγματεύομαι.
Να πάνε να γαμηθούν, αλλά ΕΓΩ και ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ.
Αρκετά.
Κ.
(Αγαπητέ φίλε, ποιητή σας έκαναν η Ρ. και η ξενιτιά. Είστε η απόδειξη πως ο ποιητής δημιουργεί όταν η μούσα είναι απούσα. Γιατί, αν ήσασταν συνέχεια μαζί, μπορεί -αντί για ποίημα- να της λέγατε “Κοίταξε να δεις, μπαλόνια μου τα έχεις κάνει”. Αγαπητέ φίλε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η πιο ωραία φάση στον έρωτα είναι όταν τα κορμιά χωρίζουν αλλά διατηρεί το ένα την ανάμνηση του άλλου σε υπερθετικό βαθμό, οπότε το βασανιστήριο είναι αφόρητο. Το στομάχι είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ο άλλος δεν είναι εκεί αλλά τον σκέφτεσαι διαρκώς και αφαιρείσαι συνέχεια. Και οι άλλοι σε ρωτάνε “τι σκέφτεσαι;”. Τι να σκέφτομαι; Την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αγαπητέ φίλε, να ζήσετε. Δεν το συζητάμε αυτό. Να ζήσετε. Και να χαρείτε. Και να δείτε ξανά την Ρ., και να σπάσετε όλα τα κρεβάτια και όλα τα έπιπλα του σπιτιού. Αν και καμιά φορά, από την πολλή επιθυμία, ούτε να την αγγίξεις δεν μπορείς. Μαγικός ο έρωτας. Επαναστάτης. Ο μόνος επαναστάτης. Να ζήσει η κοπέλα. Μαζί σας. Και να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.