Συνεχής πόλεμος
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, δέκα εννέα τύποι – τρομοκράτες μέλη της Αλ Κάϊντα – πήραν τον έλεγχο 4 πολιτικών αεροσκαφών και χρησιμοποιώντας ως όπλα κτύπησαν τους δίδυμους πύργους στην Νέα Υόρκη σκορπώντας την φρίκη και τον θάνατο.
Την εποχή αυτή οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ήξεραν ότι ο αριθμός των τρομοκρατών του στενού πυρήνα της Αλ Κάιντα δεν υπερέβαινε τα εκατό άτομα.
Τα αποτελέσματα της επίθεσης χρησιμοποιήθηκαν από την μητρόπολη του καπιταλισμού με τρόπο μοναδικό, ώστε να διογκώσουν το μέγεθος της πραγματικής απειλής και να κτίσουν ένα τρομακτικό δίκτυο ελέγχου των προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων ανθρώπων σε δεκάδες χώρες στον πλανήτη, εχθρικές ή φιλικές.
Οι αποκαλύψεις, άλλωστε, του πρώην πράκτορα της NSA Edward Snowden υπήρξαν πολύ διαφωτιστικές πάνω σε αυτό.
Με πρόσχημα λοιπόν την «εθνική ασφάλεια», ένα τεράστιο δίχτυ υφάνθηκε πάνω από τον πλανήτη, περιορίζοντας ουσιαστικά πολλά από τα δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι πολίτες στις «προηγμένες» δυτικές κοινωνίες μετά τον Β-ΠΠ.
Στην πραγματικότητα, εκείνο που πέτυχαν ήταν η δημιουργία πανταχού παρόντων εικονικών «εχθρών» οι δράσεις των οποίων έπρεπε πάση θυσία να αποτραπούν.
Οι ομάδες που ασκούν την εξουσία έγιναν περισσότερο κλειστές από ποτέ, οδηγώντας ουσιαστικά σε αλλαγή του πολιτεύματος από την λεγόμενη «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» σε μια «αντιδραστική σε κάθε πρόοδο ολιγαρχία».
Όσο για τον πραγματικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, είχε «επιτυχία» παρόμοια με εκείνη των μνημονίων για την «διάσωση» της Ελλάδας.
Παρά τα τρισεκατομμύρια που ξοδεύτηκαν και τα «μέτρα καταστολής και πρόληψης» που ελήφθησαν, παρά τις πολεμικές επιχειρήσεις που εξαπολύθηκαν, η απειλή της τρομοκρατίας πολλαπλασιάστηκε και ενισχύθηκε τα τελευταία χρόνια περισσότερο από ποτέ.
Τόσο που είναι να αναρωτιέται κανείς αν τελικά ήταν αυτός ο στόχος των «δημοκρατικών» κυβερνήσεων της «πολιτισμένης» Δύσης: Η διαιώνιση της ανασφάλειας. Η παραγωγή ενός συνεχούς πολέμου.
Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο φόβος της αμοιβαίας καταστροφής και η ισορροπία του τρόμου που είχε διαμορφωθεί, σχεδόν επέβαλαν την υπευθυνότητα ως πολιτική στάση κι από τις δύο πλευρές του τείχους που διαχώριζε τα συστήματα, τις χώρες και τους ανθρώπους.
Με την κατάρρευση του κομουνιστικού μπλοκ, οι δυνάμεις του καταστροφικού καπιταλισμού πήραν παντού κεφάλι, έγιναν και γίνονται όλο και περισσότερο επικίνδυνες γιατί πιστεύουν, γιατί γνωρίζουν πως οι απώλειες δεν είναι συμμετρικές όπως ήταν κάποτε.
Είναι ασύμμετρες και εκείνοι χάνουν όλο και λιγότερα.
Αυτό τους κάνει αδίστακτους στο κυνήγι του κέρδους και του γεωπολιτικού πλεονεκτήματος.
Οι χάρτες του κόσμου αλλάζουνε και φυσικά δεν αλλάζουν τυχαία.
Ο πόλεμος είναι για αυτούς μια κερδοφόρος επιχείρηση πια, που δεν σταματά να δουλεύει ποτέ.
Την ίδια στιγμή, οι αντιθέσεις εντός των κοινωνιών αυξάνουν και οξύνονται.
Από την μια έχουμε τον συνεχή περιορισμό ή και ευτελισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και από την άλλη τις εκπληκτικές δυνατότητες που η τεχνολογία προσφέρει στο επίπεδο της επικοινωνίας και της δυνατότητας συμμετοχής όλων σε όλα in real time.
Από την μια οι περιορισμοί πρόσβασης στην εκπαίδευση ως συνέπεια της πλήρους εμπορευματοποίησης του συστήματος παροχής της, από την άλλη ξανά η τεχνολογία που επιτρέπει εκπληκτικά πράγματα, «ταξίδια γνώσης» στον χρόνο και στον κόσμο ολόκληρο.
Από την μια, η αναβίωση –ακόμα κι εντός του αναπτυγμένου κόσμου– ασθενειών ξεχασμένων για δεκαετίες από την ανθρωπότητα, κι από την άλλη άλματα και επιτεύγματα σημαντικά στην έρευνα σχετικά με την αιτιο-παθογένεια και την αντιμετώπιση άλλων ανίατων κάποτε ασθενειών.
Από την μια η φτώχεια, η δυστυχία και η ανεργία για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κι από την άλλη μια ακόμα τεχνολογική επανάσταση στον τομέα της ρομποτικής και των κατασκευών που δημιουργούν την υλική βάση για την αταξική κοινωνία όπου καθένας θα παράγει ανάλογα με τις δυνατότητες του και θα απολαμβάνει ανάλογα με τις ανάγκες του.
Μιλάμε για μια εποχή κοσμογονικών αλλαγών όπου ένας τρισδιάστατος εκτυπωτής «έκτισε» το πρώτο σπίτι με τον τρόπο αυτό στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας λίγους μήνες νωρίτερα.
Μιλάμε όμως και για μια εποχή τερατωδών αναχρονισμών και οπισθοδρομήσεων όπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου και μικρά προσφυγόπουλα πνίγονται στα νερά της Μεσογείου και φυλακίζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που λειτουργεί η ΕΕ στις χώρες-δορυφόρους στην περιφέρεια της.
Μιλάμε για την εποχή μας. Εκείνη των μεγάλων αντιθέσεων, των μεγάλων αντιπαραθέσεων και των μεγάλων ανατροπών. Κι όπως συνήθως συμβαίνει στις εποχές των τεράστιων αλλαγών, τα πολιτικά υποκείμενα -παντού στον κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα- αργούν να κατανοήσουν την γενική εικόνα και την σημασία των καιρών. Αναλώνονται στα εσωτερικά τους και ξοδεύονται στην ασημαντότητα ανόητων διλημμάτων.
Είμαστε όμως στην χρονική στιγμή, όπου νέες αναλύσεις πρέπει να γίνουν, νέα ερμηνευτικά πλαίσια να φτιαχτούν, νέες μορφές οργάνωσης και συλλογικότητας να δημιουργηθούν.
Τα παλιά πρότυπα δεν επαρκούν πια.
Κι όλο αυτό το εγχείρημα δεν είναι εύκολο γιατί πρέπει να κοιτάς ταυτόχρονα το δάσος και το δέντρο, να δρας, να σκέφτεσαι και να δημιουργείς με βάση τις εμπειρίες που ήδη κατέχεις ή αποκτάς.
Είμαστε όμως μονάχα στην αρχή αυτής της διαδικασίας.
Οι συνθήκες για την διαμόρφωση του νέου σχεδίου για την απελευθέρωση από τα δεσμά της εργασίας και την άνθιση της δημιουργικότητας υπάρχουν και έχουν αρχίσει ήδη να «δουλεύουν» για αυτό.
Μέχρι όμως να έρθει στα χέρια της επαναστατημένης ανθρωπότητας το καινούργιο κεφάλαιο που θα απαντά στο προαιώνιο ερώτημα «Τι να κάνουμε», οι απογοητεύσεις θα είναι πολλές και οι καταστάσεις θα δυσκολέψουν περισσότερο.
Μα όπως έλεγε κάποτε κάποιος, «όταν δεν είσαι έτοιμος να δώσεις τις σωστές απαντήσεις, φρόντισε τουλάχιστον να θέτεις τα σωστά ερωτήματα».
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ.1 Φίλε Πιτσιρίκο, ο κόσμος αυτός θα αλλάξει σίγουρα, όμως δεν θα είμαστε εδώ για να το δούμε· σίγουρο κι αυτό.
Υ.Γ. 2 Οι αποτροπιαστικές εικόνες από την παλιά σύμμαχο των Ναζί και ακροδεξιά Ουγγαρία, είναι «αφιερωμένες» σε εκείνους που διαδηλώνανε στο Σύνταγμα με το σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη». Επίσης, και στα φασιστοειδή του Σαμαρά και της ΝΔ που έφτιαχναν τον φράκτη του Έβρου. Ευτυχώς για τον τόπο και την ιστορία του, τον γκρέμισαν οι πλημμύρες του περσινού χειμώνα. Διαφορετικά, το DNA του περιούσιου λαού θα γνώριζε μια ακόμα ξεφτίλα τύπου «Ξένια Δία».
(Αγαπητέ Ηλία, ο κόσμος αλλάζει αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο θα θέλαμε. Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού -που, βασικά, ήταν υπαρκτή γραφειοκρατία- ήταν πολλοί αυτοί που πανηγύριζαν. Κι όμως, ήταν φανερό πως ο καπιταλισμός θα ερχόταν πια αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Αυτό συνέβη. Αντιμέτωπος πια με τον εαυτό του και τα αδιέξοδά του, ο καπιταλισμός έπρεπε να εφευρίσκει συνέχεια νέους εχθρούς και να δημιουργεί κρίσεις από τις οποίες τρέφεται. Αλλά αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Δεν θα είναι ο καπιταλισμός το τελευταίο σύστημα για την ανθρωπότητα. Όπως δεν ήταν το πρώτο σύστημα για την ανθρωπότητα. Δεν θεωρείται τυχαία ο Μαρξ ο μεγαλύτερος φιλόσοφος των τελευταίων αιώνων. Το έργο του για τον καπιταλισμό -και τα όριά του- ανήκει στην πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας. Ηλία, δεν πειράζει που εμείς δεν θα είμαστε εδώ για να δούμε τον κόσμο να αλλάζει. Αντιλαμβάνομαι πως η ανθρωπότητα έρχεται από πολύ μακριά και θα πάει ακόμα πιο μακριά. Σε αυτή την ανθρωπότητα ανήκουμε κι εμείς. Ξέρω πως κάποτε οι άνθρωποι θα ζουν αδελφωμένοι και η κατάρα του κέρδους δεν θα υπάρχει στη ζωή τους. Το ξέρω και μου φτάνει για να χαμογελάω. Χαμογελάω και το πιστεύω σαν να είμαι ένας από τους πρώτους χριστιανούς. Κι ακόμα καλύτερα από αυτούς γιατί εγώ δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή. Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για τις ιδέες τους. Πάντα σε αυτούς ανήκε. Όλα αγάπη και όλα κόκκινα. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.