Τόμπολα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
σε διαβάζω κάθε μέρα, όπως και τους φίλους σου αναγνώστες-συγγραφείς.
Όταν ξεκίνησες να δημοσιεύεις κείμενα αναγνωστών, δε σου κρύβω ότι είχα δυσαρεστηθεί λίγο.

Βλέπεις, πίστευα τότε ότι κάποια από αυτά ήταν “χαμηλού” επιπέδου, ενώ πολλά μου φαίνονταν εξόφθαλμες προσπάθειες αντιγραφής.

Επίσης, νόμιζα ότι απλά ήθελες να λουφάρεις και να τραβήξουν οι άλλοι το κουπί για σένα.

Τις τελευταίες μέρες, όμως, συνειδητοποιώ πόσο σοφή κίνηση ήταν αυτή από μέρους σου και πόσο λάθος είχα εγώ.

Από εκεί που το blog ήταν ένα ακόμα -φοβερά πετυχημένο βέβαια- σατιρικό/πολιτικό/ειδησεογραφικό site, μέσα σε λίγες βδομάδες έγινε ένας ζωντανός οργανισμός.

Άνθρωποι με διαφορετικές ηλικίες, καταγωγή, τόπο κατοικίας, κοινωνικών τάξεων, οικονομικής επιφάνειας άρχισαν να βομβαρδίζουν με τις ιδέες τους, τα όνειρά τους, το χιούμορ τους, το θυμό τους.

Για κάποιους η καλύτερη ψυχανάλυση, για άλλους μια πηγή αισιοδοξίας, για όλους μια όαση στο βούρκο της “ενημέρωσης”.

Να είσαι γερός και δυνατός.

Νίκος

Υ.Γ.1 Σκεφτόμουν ότι αν ΤΟΣΟΣ κόσμος είναι πρόθυμος να γράψει και να μοιραστεί τις ιδέες του, ίσως η ελπίδα δεν έχει χαθεί. Ίσως κάποια στιγμή αυτή η ανάγκη να μετουσιωθεί σε κάτι πιο χειροπιαστό. Θα δείξει.
Υ.Γ.2 Θα ήθελα τη γνώμη σου για τους κλασικούς Ρώσους συγγραφείς και ιδιαίτερα για τον Ντοστογιέφσκι. Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι πώς είναι δυνατόν να κάνουν τόσο απίστευτα ψυχογραφήματα. Είναι λες και είχαν ζήσει όχι μία αλλά δεκάδες ζωές, αν και πάλι θα ήταν εξίσου απίστευτο. (τώρα τελειώνω την Άννα Καρένινα – ο Τολστόι είναι άρχοντας – απλά, ο Ντοστογιέφσκι είναι μεγάλη αδυναμία.)

(Αγαπητέ Νίκο, σε ευχαριστώ. Ό,τι είχα να γράψω και να κάνω, ως μπλόγκερ, το έκανα επί δέκα χρόνια. Τώρα γράφω για να επιβιώσω αλλά και για να εκτονωθώ. Με ευχαριστεί πολύ που δημοσιεύω τα κείμενα των φίλων που μου γράφουν. Αφού δεν καταφέραμε τόσα χρόνια να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο ανεξάρτητο ΜΜΕ, κάνω ό,τι μπορώ για να “μεγαλώσει” το μπλογκ. Δεν υπήρξε ποτέ η σκέψη να λουφάρω. Θα με συνέφερε να ανεβάζω μόνο δικά μου κείμενα. Δεν το γράφω εγωιστικά αλλά τα στατιστικά του μπλογκ λένε πως αυτό με συμφέρει. Είναι κόπος και χρόνος να ανεβάζεις τόσα κείμενα. Τα περισσότερα θέλουν διορθώσεις σε ορθογραφία, συντακτικό και άλλα. Επίσης, όταν ανεβάζεις κείμενα άλλων, σημαίνει πως μειώνεται ο χρόνος για να γράψεις. Από την άλλη, κάποιοι φίλοι που μου γράφουν θα μπορούσαν να έχουν τα δικά τους μπλογκ. Αρκεί να το πιστέψουν. Θα χαρώ πολύ αν γίνει αυτό. Για τον Ντοστογιέφσκι, τι να σου πω εγώ; Θα σου πω αυτό που είχα πει στους υπεύθυνους έξι εκδοτικών οίκων που προσπαθούσαν να με πείσουν -τα πρώτα χρόνια του μπλογκ- πως πρέπει να γράψω μυθιστορήματα. Τους είπα πως, αφού δεν θα γράψω ποτέ σαν τον Ντοστογιέφσκι -και κάποιους άλλους αγαπημένους συγγραφείς- γιατί να γράψω; Μην προσπαθείς να εξηγήσεις και να αναλύσεις γιατί ο Ντοστογιέφσκι έγραφε με αυτό τον τρόπο. Όταν διαβάζω σπουδαίους συγγραφείς, είναι η μόνη στιγμή που σκέφτομαι πως υπάρχει Θεός. Σκέφτομαι ότι τα γράφανε παρέα με τον Θεό. Σε ευχαριστώ και πάλι. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.