Fυck Hope
Καλησπέρα Πιτσιρίκο.
Έτσι, ήθελα να σου γράψω κι εγώ μια φορά.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Ήμουν 25 χρονών. Δεν είχα ψηφίσει ποτέ σε εκλογές· και, όπως πήγε το πράγμα τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν μια και δυο οι ευκαιρίες που μου δόθηκαν.
Δεν μου άρεσε η ιδέα να δίνω σε κάποιον την άδεια να λαμβάνει αποφάσεις ερήμην μου για τέσσερα χρόνια. Ούτε είχε λογική τριακόσιοι άνθρωποι να παίρνουν αποφάσεις για δέκα εκατομμύρια. Τριακόσους ανθρώπους τους αγοράζεις και τους πουλάς εύκολα- αν έχεις την διάθεση.
Φυσικά, ήμουν από αυτούς που πίστευαν ότι, αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες, και πως το παιχνίδι είναι στημένο.
Αρεσκόμουν επίσης να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου, όχι σαν ένα μικρό πιονάκι πάνω στην σκακιέρα, αλλά σαν το στοίχημα που έχουν βάλει αυτοί που πραγματικά παίζουν την παρτίδα.
Πριν τις εκλογές του Γενάρη, για άλλη μια φορά, προσπαθούσα να πείσω τους ανθρώπους γύρω μου να μην ψηφίσουν.
Ή, καλύτερα, προσπαθούσα να τους κάνω να καταλάβουν ότι ανεξαρτήτως του τι ψηφίζουν τα αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Ότι οι σύγχρονοι νόμοι τις φύσης -οι οικονομικοί νόμοι- δεν αλλάζουν έτσι εύκολα.
Και πραγματικά, η οικονομία είναι, αυτή τη στιγμή, η δύναμη εκείνη που καθορίζει την ύπαρξη της ζωής (όλης, όχι μόνο της ανθρώπινης) πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Και τέλος πάντων, με τα πολλά, βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ψάρωσα. Έβγαλαν τα κάγκελα από την Βουλή, έδιωξαν τις κλούβες από το πλάι, άνοιξαν την Ηρώδου Αττικού, άνοιξαν την ΕΡΤ.
Πρώτη φορά άκουγα πολιτικούς που είχαν ενδιαφέρον αυτά που έλεγαν. Μίλαγαν σαν άνθρωποι!
Άρχισα να νιώθω μαλάκας που τόσο χρόνια ήμουν τόσο σνομπ. Συνειδητοποίησα ότι τόσο καιρό ήμουν παγιδευμένος μέσα στην σιγουριά της λογικής μου και δεν έβλεπα μπροστά από τη μύτη μου.
Μέτα ήρθαν οι διαπραγματεύσεις. Συνέχισα να παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις εξελίξεις. Την μάχη που έδινε η Ελληνική Κυβέρνηση με τους δανειστές. Τον πόλεμο των media και, φυσικά, το αποκορύφωμα όλων, το δημοψήφισμα.
Αγόρασα εισιτήρια και πήγα στην Κρήτη να ασκήσω για πρώτη φορά το εκλογικό μου δικαίωμα.
Κατάφερα μάλιστα να πείσω και μερικούς φίλους, που επίσης δεν είχαν ψηφίσει ποτέ, να πάνε μέχρι το σχολείο της γειτονιάς τους.
Το πρώτο βήμα για μια “επανάσταση” είχε γίνει. 62%!!
Φυσικά, τώρα που σου γράφω (1η Σεπτέμβρη), όλα αυτά είναι παπαριές και είμαι πάλι ο παλιός καλός μου εαυτός.
Και το 62% μια παπαριά είναι. Γιατί στην Ελλάδα του 2015 οι άνθρωποι είναι ακόμα ΠΑΣΟΚ.
Έβγαλε ξαφνικά η Ελλάδα αριστερή κυβέρνηση 36%· αν βάλεις και ΚΚΕ με εξωκοινοβουλευτική πάει κοντά στο 45%).
Σοβαρά; Που τους είχαμε κρυμμένους τόσους αριστεριστές;
Ποιόν κοροϊδεύουμε; Οι ψηφοφόροι του σήμερα δεν έχουν πολιτικές πεποιθήσεις. Δεν τους ενδιαφέρουν αυτά τα πράγματα.
Αυτοί που κάνανε πορείες στο Σύνταγμα υπέρ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι οι ίδιοι από τις συγκεντρώσεις του Ανδρέα των 80’s και των 90’s. Τις δουλίτσες τους πίσω θέλουνε. Ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει, θα μου πεις.
Πόλεμος έγινε τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα. Κυριολεκτικά, και με τον νόμο. Έγινε πόλεμος, χάσαμε κι έχει ακόμα ο θεός.
Δεν ξέρω τι ήθελε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και τι όχι, δεν ξέρω αν ήταν προσχεδιασμένο όλο αυτό ή αν το πήραν χαμπάρι στην πορεία.
Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι μάχη δεν δόθηκε.
Παραδόθηκε μια χώρα στο έλεος ιδιωτών και τοκογλύφων.
Και πέθανε προς το παρόν και η ιδέα της αριστεράς. Κι επειδή πέθανε εδώ, πέθανε και στην Ισπανία. Και έτσι τώρα η Ευρώπη σκουπίζει το σπασμένο βάζο κάτω από το χαλί.
Όμως πώς αλλιώς να γίνει; Όπως είχε πει και ο σπουδαίος George Carlin (και παραφράζω ελαφρώς για τα ελληνικά δεδομένα):
“Οι πολιτικοί δεν πέφτουν από τον ουρανό. Έρχονται από τις ελληνικές οικογένειες, τους Έλληνες γονείς, τα ελληνικά σχολεία, τα ελληνικά πανεπιστήμια, τις ελληνικές εκκλησίες, τις ελληνικές επιχειρήσεις και εκλέγονται από τους Έλληνες πολίτες.
Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, φίλοι μου.
Αυτό έχουμε να προσφέρουμε. Είναι αυτό που παράγει το σύστημά μας. Σκουπίδια βάζεις, σκουπίδια βγάζεις…
Οπότε ίσως δεν είναι οι πολιτικοί αυτοί που είναι για τον πούτσο. Ίσως κάτι άλλο είναι για τον πούτσο εδώ γύρω… Όπως… ο λαός. Ναι! Ορίστε ένα καλό προεκλογικό σλόγκαν για κάποιον. The public sucks. Fuck hope.”
Κλείνοντας, θέλω να σου πω ότι δεν έχω κανένα άγχος πλέον. Ό,τι είναι να γίνει, γίνεται. Μάλλον οι δίκαιες κοινωνίες δεν απέχουν από εμάς δεκαετίες όπως πιστεύουμε, αλλά μάλλον χιλιετίες.
Παρ’ όλα αυτά
Με ευχές για καλύτερες μέρες.
Ανδρέας
Υ.Γ. Μπράβο με την δουλειά στο site σου. Έχω διαβάσει ωραία πράγματα. Ευχαριστώ.
Υ.Γ.2 Είμαι δυσλεξικός, εξού ο ορθογραφικός πανικός. Δεν έχω και ελληνικό ορθογράφο στο μηχάνημα. Ποιος κάθεται τώρα να διορθώνει από το Google.
(Αγαπητέ Ανδρέα, δεν υπάρχει λαός. Υπάρχουν πολίτες. Πολίτες που αλλάζουν. Πολίτες που συνειδητοποιούνται. Και τότε αλλάζουν και οι κοινωνίες. Κάτι πολύ όμορφο θα γεννηθεί από τις μέρες χρεοκοπίας και ξεπουλήματος που ζούμε. Θα γεννηθεί η απόφαση να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας. Για τα ορθογραφικά λάθη δεν πειράζει, τα διόρθωσα. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.