Living is the best revenge you can take!

Φίλε Πιτσιρίκο
Σήμερα, μέρα εκλογών που είναι, λέω να μοιραστώ με τους φίλους σου κάτι λίγο διαφορετικό. Ασύνδετο, ίσως, αλλά αφορμή για σκέψεις.

Μία περίεργη πορεία ζωής με έφερε από τις εκκλησίες και τα κατηχητικά που σύχναζα μέχρι να ενηλικιωθώ -όντας πάντα το καλό παιδί που όλοι ήθελαν- στη συνειδητή κοσμική αθεΐα και τη συνειδητοποίηση του πόσο πολύτιμη και μοναδική είναι η ζωή μας (κάτι που οι θρησκείες θέλουν να ξεχάσουμε θυσιάζοντας τον μοναδικό θησαυρό της ζωής για την υπόσχεση κάποιας ανύπαρκτης μεταθανάτιας ανταμοιβής).

Είχα όλες τις προδιαγραφές να γίνω ένας «καλός νοικοκυραίος» αλλά η επιστήμη μου και η μόρφωσή μου -μεγάλο πράγμα η μόρφωση- με έσπρωξαν προς το φως.

Κι άπαξ και δεις το φως, δεν παλεύεται μετά το σκοτάδι…

Χτες μια σειρά από ασύνδετες φαινομενικά εικόνες, με έβαλε σε σκέψεις.

Βλέποντας το δράμα των προσφύγων πολέμου που παντού είναι κυνηγημένοι…

Βλέποντας την Ευρώπη να υψώνει παντού τείχη φασισμού…

Ζώντας το ελληνικό δράμα ενός λαού που δεν αφήνεται καν να επιλέξει, γιατί κάποιοι φρόντισαν και «έπιασαν» ακόμα και αυτούς που ηγούνταν της αντίστασης…

Βλέποντας την ταινία Made in Dagenham όπου οι ράφτρες της Ford σε ένα εργοστάσιο στην Αγγλία καταφέρνουν με απλό και τίμιο τρόπο αλλά πάλη μέχρι τέλους να κερδίσουν τα πάντα: ίσο μισθό με τους άντρες κατ’ αρχήν και αναγνώριση στην πράξη της ισότητας των δύο φύλων τελικά.

Ενώ οι συνδικαλιστές τους πασχίζουν να τις κατευνάσουν…

Αναρωτιέμαι κι εγώ όπως πολλοί από εμάς: Και τώρα τι;

Λοιπόν εγώ σήμερα δεν θα απέχω. Θα ψηφίσω ένα πρόσωπο, αυτήν που ότι είπε το έκανε, αυτήν που δέχτηκε πόλεμο όσο κανείς αλλά έβγαλε και ένα πόρισμα που μας θυμίζει ότι δεν είμαστε οι τρελοί του παγκόσμιου χωριού αλλά τα θύματα του σύγχρονου Ναζισμού, του Τραπεζοκαπιταλισμού.

Είναι η εύκολη για μένα λύση σε μία θολή εκλογική διαδικασία.

Κι αν κάποιοι άλλοι ψηφίσουν κάτι άλλο, απολύτως σεβαστό, όσο συμμετέχουμε και δεν παραδίδουμε και το τελευταίο μας όπλο στους κατακτητές.

Αλλά το καλό τους το φυλάω για την επόμενη μέρα.

Ρε κουφάλες, εγώ θα συνεχίσω να μπαίνω στις τάξεις και θα ξυπνάω τα μυαλά των μαθητών μου!

Θα τους μάθω να μη δέχονται τίποτα άκριτα, είτε το λέει ο καθηγητής τους -εγώ δηλαδή πρώτος πρώτος-, είτε ο ξεπουλημένος μπαμπάς τους, είτε το λέει ο επαγγελματίας παππάς της ενορίας τους, είτε το λέει ο διορισμένος πολιτικός σωτήρας που οι γονείς τους ψηφίζουν!

Εσείς θα μου φέρνετε τα 12χρονα, με τα αθώα μυαλά τους ποτισμένα συντήρηση και υποταγή στη θρησκεία, την παράδοση, το κατεστημένο.

Κι εγώ θα τα ξυπνάω, θα τους διδάσκω Μαθηματικά και θα απαιτώ σε ό,τι μου λένε να μου λένε και γιατί, να το δικαιολογούν, να το αποδεικνύουν.

Και όταν κάποια στιγμή το παιχνίδι του γιατί ωριμάσει θα τους πετάω και το καρφί στο φέρετρό σας:

Ό,τι και να σας λέει, όποιος και να σας το λέει, ο δάσκαλός σας, ο διευθυντής, ο παππάς ή ο μπαμπάς, πάντα να ρωτάτε γιατί.

Και να μη βολεύεστε με εύκολες μη απαντήσεις του τύπου «γιατί έτσι», «γιατί εγώ ξέρω καλύτερα» ή «γιατί έτσι γινόταν ως τώρα».

Δεν θα αλλάξει από Δευτέρα κάτι στις ζωές μας, το ξέρω, το έχω αποδεχτεί.

Εύχομαι όμως να ζήσω 3-4 δεκαετίες ακόμα, πάνω από τα 42 τωρινά μου έτη, και να προλάβω να δω να γκρεμίζονται τα ψέματα, οι απάτες, οι ψευδαισθήσεις που στήνετε και τα νέα παιδιά να χτίσουν έναν κόσμο αλλιώτικό από τον δικό σας.

Έτσι γινόταν πάντα στην ιστορία και έτσι θα συνεχίσει να γίνεται…

Και κάπου εκεί στα 70-80 μου να κρυφογελάω πονηρά και να σκέφτομαι «σας την έφερα αλήτες!».

Δεν είμαι σωτήρας κανενός, δεν υπάρχουν σωτήρες. Υπάρχουν όμως επιλογές για το πώς θα ζήσει ο καθένας τη ζωή του. Ο δάσκαλος και ο καθηγητής στο σχολείο, ο γιατρός στο νοσοκομείο, ο πυροσβέστης, ο σκουπιδιάρης, ο οικοδόμος, η υπάλληλος στο σούπερ μάρκετ, δεν είμαστε αριθμοί.

Δεν είστε αριθμοί!

Είστε άνθρωποι!

Μην το ξεχνάτε! Και κάντε κάτι με αυτό, κάντε κάτι για αυτό!

Ο Μαθηματικός

ΥΓ: Από αύριο μην ξεχνάτε το βασικό:

Χαμογελάτε, τους κάνει να ανησυχούν.

Ζήστε, γιατί η ζωή μας είναι μοναδική και δεν αξίζει να τη χαραμίσουμε για πάρτη τους.

Ερωτευτείτε, διασκεδάστε, μιλήστε, παίξτε με τα παιδιά σας με τους φίλους σας.

Δεν είναι η ατομική δύναμη και πορεία του καθενός μας αρκετή για να αλλάξει τον κόσμο, είναι όμως η συνισταμένη όλων των δυνάμεων αυτή που καθορίζει το μέλλον.

Μην σταματήσετε να παλεύετε, μην παραδοθείτε. Τα χρωστάτε στον εαυτό σας.

ΥΓ2: Αγαπημένος στίχος από τραγούδι: Living is the best revenge you can take!
ΥΓ3: Πολλά τσιτάτα, το ξέρω, αλλά μήπως κάποια στιγμή να μην πούμε απλά «ωραίο τσιτάτο» αλλά να το σκεφτούμε κιόλας; Έχουμε πάψει να σκεφτόμαστε, είναι καιρός να ξυπνήσουμε, να κοντοσταθούμε μέσα στο κοπάδι που είμαστε τσουβαλιασμένοι και να ξανασκεφτούμε!

(Αγαπητέ φίλε, διάβαζα το κείμενό σου και σκέφτηκα την φράση του Ελύτη «Αν δεν έχεις κάνει έρωτα ποτέ σου με τα μαθηματικά, δε θα μπορέσεις ν’ αποδείξεις ότι τα γραφτά σου τους μοιάζουν». Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.