Δεν αλλάζουμε
Πιτσιρίκο,
Στο “Έξι χρόνια είναι αρκετά”, νομίζω ότι έπιασες την καρδιά του ζητήματος. Σε παρακολουθούσα να πασχίζεις να δώσεις μία ευκαιρία σε κάτι που δεν πολυπίστευες, όπως άλλωστε έτσι τζογάρανε και άλλοι τον Γενάρη, να συνιστάς υπομονή, και μετά να υποκύπτεις στο μοιραίο.
Είναι αλήθεια, σημαντικές οι διαδηλώσεις και οι δημοσιεύσεις και ενημερώσεις, αλλά δεν φτάνουν να αλλάξουμε.
Δεν αλλάζουμε.
Δική μου γνώμη είναι ότι η Ελλάδα, με τις χαρές και τις ομορφιές της, τους ανθρώπους της τους έτσι και τους γιουβέτσι ήταν, είναι και θα παραμείνει ακόμη και για αρκετό καιρό βαθιά συντηρητική.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Και η Γερμανία και ο λαός της είναι κατά βάση συντηρητικοί, ενώ η Αγγλία είναι φανερά παραδοσιακή.
Συντηρητικός είναι και ένας βοσκός που πρέπει να φυλάει το σανό για το χειμώνα και να τον δίνει φειδωλά για να μην ψοφήσουν τα ζωντανά του από την πείνα, αλλά αυτόν δεν τον λέμε οπισθοδρομικό, ούτε τον κατακρίνουμε “εμείς οι προοδευτικοί”.
Δεν είναι αντίστοιχος συντηρητισμός να πούμε ότι δεν μπορούμε να ξοδεύουμε για χαζομάρες και ότι πρέπει να είμαστε πιο οργανωμένοι;
Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν έτσι ώστε τα ταχυδρομεία να εγκαταστήσουν αυτόματα μηχανήματα για γραμματόσημα;
Η μη εγκατάσταση είναι γιατί δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν; Γιατί δεν το σκεφτήκαμε; Γιατί έτσι θα κοπούν ώρες και δουλειές στα ταμεία των ταχυδρομείων; Γιατί δεν θα γλυτώσει ώρες αναμονής από όλους μας; Κουρτίνα 3; Ζονγκ;
Είναι συντηρητισμός ή προοδευτικό να γίνονται παλλόμενα τα περισσότερα φανάρια τη νύχτα σε δρόμους που δεν περνά σχεδόν κανείς;
Το να μείνει το φανάρι κόκκινο μας εξασφαλίζει την τάξη και ασφάλεια, ότι δεν θα πάθει κανείς τίποτα;
Ή ότι καίμε άσκοπα χρόνο και βενζίνη 3 το πρωί;
Ή ότι ο μεθυσμένος θα κάτσει στα αυγά του και δεν θα περάσει τελικά με κόκκινο;
Γιατί ο μπάτσος στην Αγγλία κόβει πρόστιμο για ταχύτητα σε κάθε Μπέκαμ και εδώ ο δικός μας ζητά αυτόγραφο από τον ευρωβουλευτή (μπρρρ) Ζαγοράκη; (πολύ τα κάνω κέφι αυτά τα καθημερινά παραδείγματα, γιατί θέτουν τα ζητήματα πέρα από την πολιτική και το αριστερά και δεξιά).
Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε ένα διχασμό που, ενώ είμαστε συντηρητικοί και θα μπορούσαμε να το έχουμε ως πλεονέκτημα αυτό, το παίζουμε μοδέρνοι (όπως λέει και ένας φίλος) και προχώ (όπως λέει ένας άλλος) και καταλήγουμε τελικά απλά χαζά συντηρητικοί.
Αυτό δημιουργεί το εξής παράδοξο, και συγχώρα με που αφορίζω, αλλά σε 5 γραμμές, τόσες γενικότητες και τόσοι αφορισμοί: ενώ είμαστε συντηρητικοί και δεν επιθυμούμε τις αλλαγές, μαγευόμαστε από τη λέξη αλλαγή (Ανδρέας-Αλλαγή, Σημίτης-Εκσυγχρονισμός, Καραμανλής-Επανίδρυση, Τσίπρας-οελελεμπεμπε) που μας προσφέρουν γενικόλογα και την τρώμε ως χάπατα.
Λέμε κατά βάθος: εγώ την αλλαγή δεν την κάνω από μόνος μου σχεδόν σε τίποτα, πορδο-συντηρητικός γαρ, αν και το βλέπω ότι κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν, αλλά αν είναι κάποιος μάγκας να μας τραβήξει μπροστά, ας είναι, του δίνω την ψήφο μου.
Αν δεν τα κάνει, θατονε κατηγορήσω ότι με ξεγέλασε.
Αν τα κάνει, θα αντιδράσω, γιατί ο δρόμος περνά από το κτήμα μου και ήταν του παππού μου από την Επανάσταση.
Αλλά αργώ να πάω στη δουλειά και τι κάνει η Πολιτεία για αυτό;
Φαύλος κύκλος, φουλ κερδισμένοι.
Το λοιπόν, στα 5-6 χρόνια της κρίσης (και άλλα τόσα της προετοιμασίας της που κάποιοι από εμάς βλέπαμε ότι δεν πάει άλλο το πράμμα και θα σκάσει μπαμ στα χέρια μας) δεν συζητήσαμε ποτέ για το πραγματικό μνημόνιο που πρέπει να εφαρμόσουμε ως χώρα.
Κάποιοι, για λόγους μικροπολιτικής ή μη, ψελίζουν ανά διαστήματα, ότι κάποια πράγματα έπρεπε να τα έχουμε κάνει εδώ και 40 χρόνια, είτε με το φράγκικο μνημόνιο είτε όχι.
Ποια είναι αυτά, οι περιβόητες μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες όλοι συμφωνούμε και τίποτα δεν κάνουμε;
Σταχυολογώ ορισμένες πολιτικές και κοινωνικές: απλή αναλογική, νόμος περί ευθύνης υπουργών και βουλευτική ασυλία και προνόμια, (μαλακός ή σκληρός) διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, νόμος περί ΜΜΕ, εθελοντική εργασία σε δημόσιο αντί για στρατιωτική θητεία, κτηματολόγιο, πραγματικό ενιαίο μισθολόγιο δημοσίου στη βάση ίση αμοιβή για ίση εργασία, κατάργηση φόρων, χρεώσεων και επιδομάτων και δημιουργία συντεταγμένης κοινωνικής πολιτικής, βία και νοθεία στα γήπεδα (χαχαχαχα, το άλλο με τον Τοτό;), συνταγματική κατοχύρωση δημοσιονομικής σταθερότητας (στη Βουλγαρία για να αυξήσει το χρέος της η χώρα, πρέπει να περάσει νόμος-έγκριση στο κοινοβούλιο), σταθερό φορολογικό σύστημα και σύστημα παιδείας (μπουχαχα) κοκ.
Ρε κάντε κάποιες βασικές αλλαγές σε όλα τα παραπάνω να ξεκολλήσουμε από το 1821 και να μη μας φταίνει ακόμη οι Τούρκοι για τα δεινά του τόπου μας (δώσε και άλλο ξύλινη γλώσσα) και ας μη γίνουν όλα τέλεια.
Ας ξεκολλήσει το τρένο και σιγά σιγά θα ρίχνουμε εμείς κάρβουνο.
Σίγουρα βέβαια έγιναν τελευταία και κάποιες ελάχιστες μεταρρυθμίσεις που σε άλλα κράτη, που έζησα τα τελευταία 20 χρόνια θεωρούνται εκ των ων ουκ ανευ:
Συστήματα Αριάδνη, Ήλιος, Άτλας, καταγραφή δημοσίων υπαλλήλων, ηλεκτρονική κατάθεση φορολογικών δηλώσεων και γενικά TAXIS (όνομα και πράμμα), κουτσός νόμος για δημόσιες προμήθειες, αλλά σίγουρα όμως δεν φτάνουν.
Το πραγματικό μνημόνιο, όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά (χωματερές, αγροτικά προϊόντα, τουρισμός κοκ) δεν έχει εφαρμοστεί και ούτε θα εφαρμοστεί.
Γιατί δεν αλλάζουμε.
Γιατί δεν θέλουμε.
Και γιατί πιστεύουμε ότι μας συμφέρει.
Και δεν βλέπουμε ότι χάνουμε το τρένο, στο οποίο πρέπει να ρίξουμε κάρβουνο.
Διότι, άλλες χώρες πληρώνουν τις εισφορές τους κύριοι και τώρα τρέχουν στο 6ωρο, ενώ εμείς τα τακιμιάζουμε εργαζόμενος με τον εργοδότη για μαύρη εργασία 10ωρο τα ηλιόλουστα καλοκαίρια έναντι ελάχιστης παραπάνω αμοιβής και είμαστε όλοι προσωρινά κομπλέ.
Στην τελική, τι φταίει η ρημάδα η πολιτεία, που έχει και νόμους για αδήλωτη εργασία, αν εμείς υποκύπτουμε στον κάθε εργοδότη (ακόμη και το φίλο μας, πολλές φορές);;;
Και το πράμα γίνεται σταδιακά χειρότερο για το λαουτζίκο που έφαγε καλά με τον Αντρέα, όταν διορίστηκε στην Εφορία με ένα τενεκέ λάδι (και μετά είδαν το κόλπο και οι ύστεροι και είπαν να τα κάνομε όλα ρόιδο, για να γυρίσει στο τέλος ο Πάγκαλος και να μας πει ότι μαζί τα φάγαμε…άλα της!).
Αλλά ο λαουτζίκος -έστω οι περισσότεροι- δεν θέλει να αλλάξει και θέλει να τα φάμε πραγματικά μαζί με τον Πάγκαλο.
Μας καίει όχι αν μπήκε φυλακή ο Λιακουνάκος, αλλά γιατί και εμείς δεν κάναμε τα κόλπα του.
Χούλιγκαν στο γήπεδο υπέρ του κάθε Αλαφούζου και Μαρινάκη και στην καφετέρια κουβέντες για την άτιμη κενωνία.
Με αυτά και με άλλα, μας πήραν χαμπάρι και οι φράγκοι και πιανόμαστε κουτόφραγκοι εμείς τελικά, καθώς αυτοί ανοίγουν την ατζέντα και εμείς γράφουμε και σβήνουμε ξενόφερτους νόμους, που ούτε έχουν επαφή με τη χώρα μας, ούτε ακουμπούν το πραγματικό μας μνημόνιο.
Και μας κάνουν ό,τι θέλουν. Και δουλειά δεν γίνεται.
Και το πράγμα δε στρώνεται με τίποτις.
Έχεις δίκιο. Δεν αλλάζουμε.
Ακόμη και αυτή η παραδοχή ότι δεν αλλάζουμε θα ήταν μία πρόοδος:
Κύριοι, αυτοί είμαστε, αν θέτε. Εμείς θέμε…ΟΧΙ!
Πρέπει να αλλάξουμε, αλλά δεν θα το κάνουμε. Λαμπρά!
Με αυτά και κάποια άλλα, σε αφήνω και πάω να δω Τατιάνα.
ΜΦΧ
tazbrak
Υ.Γ. Επι προσωπικού, είμαι και εγώ πολύ αισιόδοξος. Κατόρθωσα να κάνω το ανέφικτο: τα εισοδήματά μου είναι από το εξωτερικό και ζω το μύθο του ελληνικού φωτός.
(Αγαπητέ φίλε -και παλιέ συνάδελφε-, πολύ ωραίο το μέιλ. Σε ευχαριστώ γιατί το είχα ανάγκη. Μπορεί τα κράτη να μην έχουν ηθική αλλά οι άνθρωποι έχουν. Για μένα είναι θέμα το τι κάνω, τι στάση επιλέγω, μετά την διαπίστωση πως οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξουν και προτιμούν τον βούρκο. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται χαζό αυτό αλλά, αν σκέφτεσαι έτσι, αν αυτός είναι ο δικός σου τρόπος, δεν είναι χαζό. Λυπάμαι να πω πως θα πρέπει πια να κοιτάξω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους μου -ειλικρινά, θέλω με όλη την καρδιά μου να αλλάξουμε την χώρα μας και νομίζω φάνηκε αυτό από τα κείμενα τόσων χρόνων και την στάση τόσων χρόνων- αλλά δεν βλέπω και άλλη επιλογή πια. Είναι και η κούραση στη μέση. Κουράζονται οι άνθρωποι. Όταν δεν υπάρχουν έστω μικρές νίκες, μικρά βήματα μπροστά, κουράζεσαι. Νομίζω πως δεν έχουμε κάνει ούτε βήμα από το 2010. Εγώ, όμως, θέλω να περπατήσω. Θελω να ανοίξω το βήμα μου. Και νομίζω πως μπορώ. Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Όταν περιμένεις τους άλλους στη ζωή, χάνεις πολύ χρόνο. Χώρια που μπορεί οι άλλοι να μην έρθουν ποτέ. Είναι σαν την παρέα που όλο λέει πως θα πάει στην Κούβα αλλά δεν πάει ποτέ. Ε, μια μέρα σηκώνεσαι και πας μόνος σου. Άλλωστε, η ζωή, όπως κάθε ταξίδι, είναι μια μοναχική υπόθεση. Ευχαριστώ και πάλι για το κείμενο. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.