Ευγένεια

Πιτσιρίκο αγαπημένε,
Διαβάζω αυτά που γράφονται στο μπλόγκ σου από εσένα και από άλλους. Σπάνια μιλάω γιατί πολλές φορές βλέπω τα πράγματα λίγο διαφορετικά ή δεν έχω κάτι να πω. Μόνο την μικρή μου ιστορία, περιληπτικά.

Γεγονός είναι ότι υπάρχει μια διάχυτη απογοήτευση σε σχέση με την σημερινή πραγματικότητα. Πολύ περισσότερο από άλλες «καλές» εποχές.

Πιθανόν για εσένα που ξέρεις που πατάς να μην ισχύει, αλλά σίγουρα είναι έτσι για πολλούς ανθρώπους.

Ας δούμε λοιπόν ποιος ήταν ο αξιακός μας κόσμος πριν μερικά χρόνια. Ποια ήταν τα πρότυπα. Ποιες οι προτεραιότητες και τα οράματα του καθενός.

Εγώ, πάντως, αυτά που θυμάμαι έντονα είναι η ματαιοδοξία, ο εγωισμός, η χυδαιότητα, ο ψευτοτσαμπουκάς και η αδιαφορία για σχεδόν οτιδήποτε ουσιαστικό.

Δεν ξέρω αν είμαι μονόπλευρος, αλλά, πραγματικά, αυτά θυμάμαι από την «χρυσή εποχή».

Θυμάμαι όταν τελείωνα στις σπουδές μου στην Αθήνα, έφυγα τρέχοντας. Προτίμησα να μετακομίσω για να ζήσω στο (μικρό)χωριό μου, με ελάχιστες επαγγελματικές προοπτικές, παρόλο που τότε η Αθήνα είχε μεγάλη προσφορά εργασίας.

Τα κατάφερα, πιστεύω, και έζησα πιο κοντά στα δικά μου θέλω.

Η τύχη όμως τα έφερε να χρειαστεί να ξαναγυρίσω μετά από πολλά χρόνια, για λόγους πάνω από εμένα.

Έχοντας λείψει παραπάνω από 15 χρόνια, τολμώ να πω πως σήμερα βρίσκω την Αθήνα και τους ανθρώπους της πολύ καλύτερη.

Και το λέω με όλο τον σεβασμό στους ανθρώπους που υποφέρουν.

Δεν ξέρω αν όλα τα παραπάνω που ανέφερα έχουν εκλείψει, τουλάχιστον όμως δεν προβάλλονται ως πρότυπα όπως τότε.

Δεν θέλω να σε κουράσω ούτε εσένα ούτε τους αγαπητούς αναγνώστες σου.

Αυτό που θέλω να πω ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει από την μια μέρα στην άλλη επειδή πεινάς.

Την μια μέρα είσαι μαλάκας με δουλειά, την άλλη άνεργος μαλάκας.

Μπορεί να είσαι πιο συμπαθητικός τώρα γιατί δεν έχεις εξάρσεις εγωισμού και ματαιοδοξίας, αλλά θέλεις πολύ δουλειά και χρόνο για να γίνεις κάτι σαν άνθρωπος.

Αυτή η πεποίθηση με κάνει να πιστεύω ότι η κοινωνία μας δεν θα αλλάξει σύντομα.

Πιστεύω ότι η διαδικασία είναι ακόμα στην φάση αναζήτησης της αιτίας.

Εγώ πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα της προσωπικής ευθύνης. Ας αναμετρηθεί λοιπόν ο καθένας με τον εαυτό του, αν μπορεί.

Εγώ, ας πούμε, ξεκινάω με το να είμαι ευγενής. Είναι το μόνο που μπορώ να προσφέρω σε αυτή την φάση της ζωής μου.

Αλλά είναι κάτι εποικοδομητικό.

Επίσης, έψαξα να βρω δουλειά για την μάνα σου αλλά τίποτα. Δώσε της, όμως, την αγάπη μου.

Την αγάπη μου και σε εσένα.

Σ.

(Αγαπητέ φίλε, είναι όντως καλύτεροι σήμερα οι άνθρωποι στην Αθήνα. Είναι πιο ανθρώπινοι. Το έχω επισημάνει αυτό σε διάφορα κείμενα. Νομίζω πως αυτό δεν συμβαίνει συνειδητά, δεν είναι προσωπική επιλογή, αλλά αποτέλεσμα της ήττας. Τους κόπηκαν τα φτερά. Όσο για την ευγένεια, θα συμφωνήσω μαζί σας. Αν και είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι ευγενικός σε μια ανθρώπινη πόλη ή σε μια μικρή πόλη, παρά σε ένα τέρας σαν την Αθήνα με εκατομμύρια κατοίκους. Οι Γάλλοι λένε “noblesse oblige” – “η ευγένεια υποχρεώνει”. Όσο κι αν η φράση αρχικά είχε ένα άλλο νόημα, είναι αλήθεια πως η ευγένεια υποχρεώνει. Το μόνο πρόβλημα είναι πως η ευγένεια υποχρεώνει μόνο τους ευγενικούς. Και πιστέψτε με, αυτή είναι μια απόλυτα προσωπική διαπίστωση. Σας ευχαριστώ. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.