Το κίνημα των Χ

Πιτσιρίκο γεια σου.
Με τον Τσίπρα σύμμαχό τους, μας έφτασαν εκεί ακριβώς που ήθελαν. Σοκαρισμένοι και με καταρρακωμένη ψυχολογία παρακολουθούμε παραλυμένοι τα τεκταινόμενα. Είμαστε ικανοί να παραμείνουμε παθητικοί ακόμη και μπροστά στον επερχόμενο βιασμό των παιδιών μας.

Σπάω καθημερινά το κεφάλι μου, όπως και πολλοί αναγνώστες σου, για το τι μπορούμε να κάνουμε. Ποια περιθώρια και ποιες μορφές αντίστασης υπάρχουν.

Ούτε η αποχή από τις σκηνοθετημένες τελευταίες εκλογές, ούτε η ιντερνετική μας εκτόνωση θα τους σταματήσει.

Οι καθιερωμένες μορφές διαμαρτυρίας, όπως κινητοποιήσεις, απεργίες και πορείες δεν πρόκειται να καρποφορήσουν.

Το σύστημα τις ελέγχει και τις χειραγωγεί. Χρειαζόμαστε νέες ενέργειες πρωτότυπες και εντυπωσιακές.

Αν και φύσει απαισιόδοξος, πιστεύω ότι οφείλουμε να ξαναπροσπαθήσουμε.

Έχω μια πρόταση, μη γελάσεις. Θα τη ρίξω στο τραπέζι και ας τη συζητήσουμε online. Δεκτές ενστάσεις και αντιπροτάσεις.

Προτείνω λοιπόν την εξής μορφή διαμαρτυρίας: Να αρχίσουμε να πέφτουμε.

Ναι, καλά διαβάσατε, να αρχίσουμε να πέφτουμε εκεί που περπατάμε. Σαν τα κοτόπουλα.

Να ξαπλώνουμε φαρδύς πλατύς σε δημόσιους χώρους, ανάσκελα σε στάση Χ ή κουλουριασμένοι, και να παραμένουμε απαθείς και ακίνητοι για μεγάλο διάστημα.

Μπορεί αυτό να ξεκινήσει σε μορφή happening από κάποιες ομάδες σε κεντρικά σημεία όπως π.χ. στο Σύνταγμα.

Σταδιακά μπορεί όμως να βρει αρκετούς μιμητές και να προστίθενται όλο και περισσότερα άτομα στη μορφή αυτή της διαμαρτυρίας.

Θα είναι μια σιωπηλή διαμαρτυρία χωρίς βία και κραυγές. Θα έχει έναν τεράστιο συμβολισμό. Θα δηλώνει απελπισία, έλλειψη προοπτικής, επικείμενο θάνατο. Το σκηνικό θα θυμίζει κατοχή όπου οι άνθρωποι έπεφταν από την πείνα ή μετά από εκτέλεση.

Πέραν του συμβολισμού, θα αποδίδει και την ψυχολογία της πλειονότητας που είναι στα πρόθυρα της απόλυτης κατάρρευσης.

Φανταστείτε αυτές οι ενέργειες να γίνονται παράλληλα σε όλες τις πόλεις ή να υιοθετηθούν από τους φοιτητές.

Σκεφτείτε οι 5 έως 10 που θα το ξεκινήσουν, να γίνουν εκατό και χίλιοι, που καθημερινά θα πέφτουν για κάποιο διάστημα και διαρκώς θα ανανεώνονται από άλλους τόσους. Μόνο οι άνεργοι της Αθήνας θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα τρομακτικό κίνημα.

Το πώς θα ονομαστεί το κίνημα είναι δευτερεύων.

Ίσως το κίνημα των X, των διαγραμμένων, το κίνημα των οΧι, των μνημονιακών πεσόντων κ.ο.κ.

Δεν θα έχει ιδεολογικό ούτε και κομματικό χρωματισμό. Θα είναι το κίνημα των πολιτών.

Στην πορεία αν χρειαστεί κάποιοι να ηγηθούν, αυτοί θα είναι άνθρωποι άφθαρτοι και αμόλυντοι.

Σαν κάτι ωραίοι τύποι που γράφουν στο blog σου, όπως ο Ηλίας, ο Άρης, ο Σ.Α.Μ. κλπ.

Εσύ Πιτσιρίκο γνωρίζω ότι δεν έχεις ηγεμονικές βλέψεις, άλλωστε σε βλέπω να μεταναστεύεις.

Είναι ένα κίνημα που με τη σιωπή του θα βροντοφωνάζει, ότι πεθαίνουμε και εμείς και οι επόμενες γενιές.

Ένα κίνημα που θα φέρει το πολιτικό κατεστημένο σε μεγάλη αμηχανία και πολύ δύσκολα θα μπορεί να αντιμετωπιστεί με τις γνωστές μεθόδους, γιατί δεν θα μπορεί ούτε να συκοφαντηθεί ούτε να χειραγωγηθεί.

Το κίνημα αυτό θα είναι σιωπηλό και δεν θα μπορέσει να προκληθεί ώστε να προκαλέσει.

Όλοι οι συμμετέχοντες θα κρατάνε μια παθητική στάση χωρίς να προβάλλουν καμία αντίσταση, όταν π.χ. τα ΜΑΤ προσπαθήσουν να τους απομακρύνουν.

Θα είναι πρακτικά αδύνατο να διαλυθεί.

Σκεφτείτε πόσοι Ματατζήδες χρειάζονται για να απομακρύνουν κάποιον, και πόσοι θα χρειαστούν συνολικά εάν συνεχώς πέφτουν και άλλοι.

Και όταν μια διαμαρτυρία διαλυθεί, άμεσα θα σχηματίζεται κάπου αλλού μια νέα.
Θα είναι ένα κίνημα σιωπηλό χωρίς βία.

Για όσους χλευάσετε, ο Γκάντι σας λέει κάτι;

Το κίνημα θα εκμεταλλευθεί τα ΜΜΕ για την προβολή του.

Όχι τα ελληνικά, αυτά θα προσπαθήσουν να το γελοιοποιήσουν.

Τα ξένα όμως μέσα, όταν θα γίνει καθημερινό και μαζικό, δεν θα το αγνοήσουν. Ευπρόσδεκτα και τα κοινωνικά δίκτυα, το twitter και το facebook και ότι άλλο. Αυτοί τα όπλα τους και εμείς τα δικά μας.

Αυτοί που φοβούνται μη λερωθούν ή κρυώσουν, ας ντυθούνε κατάλληλα. Οι καιρικές μας συνθήκες επιτρέπουν τέτοιου είδους ενέργειες ακόμη και μέσα στο χειμώνα.

Ας ξεκινήσει το κίνημα και με το χρόνο μπορεί να αποκτήσει μια τεράστια δυναμική.

Οι κυρίες με τις κατσαρόλες κάπως έτσι ξεκίνησαν κάποτε την επανάστασή τους στην Αργεντινή.

Ξέρω, προδοθήκαμε και κουραστήκαμε.

Απογοητευτήκαμε από τους αυτοαποκαλούμενους αριστερούς που αναμασάνε ακόμη τα παιδαριώδη επιχειρήματα περί ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς και μη ύπαρξης εναλλακτικής.

Στον εγκληματία πράγματι αναγνωρίζεται ο πρότερος έντιμος βίος του ως ελαφρυντικό για την ποινή του. Δεν παύει όμως να έχει διαπράξει ένα έγκλημα. Αυτοί που θεωρούν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, όσο και αν περιμένουν, δεν θα εμφανιστεί στην οθόνη τους. Ας ψαχτούν πέρα από τις μιντιακά διαθέσιμες προσφορές.

Το μόνο θετικό των τελευταίων εξελίξεων είναι ότι ξεγύμνωσε τους δήθεν. Δικαιολογημένα βγάζουμε τη χολή μας. Καλό είναι να αποφεύγουμε να συναναστρεφόμαστε με μωρούς, δειλούς και ηλίθιους.

Η έλλειψη προοπτικής στην Ελλάδα θα οδηγήσει πολλούς ακόμη στη μετανάστευση. Μακάριοι αυτοί που έχουν τουλάχιστον την επιλογή να δοκιμάσουν την τύχη τους μεταναστεύοντας.

Οι υπόλοιποι που είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε εδώ; Τι;

Μελλοντικά σίγουρα θα κληθούμε να απολογηθούμε στα παιδιά μας σχετικά με τη σημερινή μας στάση. Οφείλουμε να επιχειρήσουμε κάτι, κόντρα στη συλλογική απάθεια και στη γενικευμένη αίσθηση της ματαιότητας.

Γνωρίζω όμως ότι η πρότασή μου έχει και μια βασική αδυναμία. Απευθύνεται σε Έλληνες.

Με περισσή αφέλεια την καταθέτω. Μπορείτε να την κρίνετε και να την απορρίψτε. Έχει κανείς να προτείνει κάτι άλλο;

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Δημήτρης εξ Ιονίου

(Αγαπητέ Δημήτρη, είμαι υπέρ των προτάσεων και των ιδεών. Ως εκ τούτου, χαιρετίζω την ιδέα σου. Σκέφτομαι, όμως, πως μπορεί να μην είναι και πολύ καλή ιδέα να πέφτουμε στη μέση του δρόμου ή στα πεζοδρόμια, γιατί πολλοί Έλληνες έχουν πέσει εκεί, και ακόμα περισσότεροι πρόκειται να πέσουν· πεσμένοι είναι οι Έλληνες. Δημήτρη, οι άστεγοι πώς να πέσουν; Πεσμένοι είναι ήδη. Εγώ θα πρότεινα, αντί να πέφτουμε, να πετάμε. Σαν τους ιπτάμενους αναρχικούς. Αυτό μας χρειάζεται: να πετάξουμε. Γι’ αυτό, τόσοι Έλληνες πετάνε μακριά από την Ελλάδα. Τελικά, αυτή είναι η καλύτερη ιδέα: να φύγουμε και να τους αφήσουμε μόνους τους, να δούμε τι θα κάνουν. Αν και η καλύτερη ιδέα που άκουσα τα τελευταία χρόνια ήταν το σύνθημα “Σκότωσε τον πασόκο της γειτονιάς σου”. Βέβαια, δεν έγινε πράξη, με αποτέλεσμα να έχουμε ξανά το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση με το όνομα ΣΥΡΙΖΑ. Δημήτρη, εγώ δεν θα πέσω στη μέση του δρόμου. Ξεκαθάρισα πως ήρθε η ώρα να νοιαστώ για τον εαυτό μου. Μετά από έξι χρόνια χρεοκοπία, τρία Μνημόνια και πολλές εκλογικές αναμετρήσεις, εγώ δεν έχω κάτι άλλο να προσφέρω στην ελληνική κοινωνία. Αφού η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να αλλάξει, δεν θα την αλλάξω εγώ. Με ποιο δικαίωμα; Βέβαια, το Μνημόνιο είναι ανεφάρμοστο, οπότε μια καλή ιδέα είναι να το ρίξουμε στην ανταλλακτική οικονομία και να μην κόβει κανείς αποδείξεις, για να το κάνουμε ακόμα πιο ανεφάρμοστο. Να είσαι καλά, Δημήτρη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.