Υπάρχει ελπίδα
Αγαπημένε πιτσιρίκο,
Στις πρόσφατες εκλογές είχα το ίδιο κριτήριο με αυτό του δημοψηφίσματος. Ανάμεσα σε δύο δρόμους, δύσβατους, είχα να επιλέξω να βαδίσω με όρους αξιοπρέπειας ή με όρους εθελοδουλίας και υποτέλειας. Αυτονόητο είναι ότι διάλεξα, και στις δύο εκλογικές διαδικασίες, χωρίς δεύτερη σκέψη, τον πρώτο δρόμο, αυτόν της αξιοπρέπειας.
Στήριξα ΟΧΙ και ΛΑ.Ε.
Το Σεπτέμβρη θέλησα να τιμήσω όσους, αψηφώντας υπουργικούς θώκους και βουλευτικά έδρανα, έμειναν συνεπείς στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και τη λαϊκή εντολή.
Ήθελα να στηρίξω επίσης τη Ζωή που λοιδορήθηκε από τους ίδιους της τους συντρόφους.
Δυσκολεύομαι να κατανοήσω τη λογική «της δεύτερης ευκαιρίας» που ακολούθησαν πολλοί.
Είναι η άμεση παραδοχή ότι η πρώτη ευκαιρία πήγε «στράφι», μαζί με την «πρώτη φορά αριστερά».
Κατώτεροι των περιστάσεων όσοι είχαν αυτό το κριτήριο.
Κατά ένα περίεργο τρόπο, μου θυμίζουν εκείνους που ψηφίζουν Χ.Α., όχι γιατί είναι ναζί, αλλά γιατί δηλώνουν απογοητευμένοι.
Θεωρώ, επίσης, ότι είναι κατάντια για αυτοαποκαλούμενο, ακόμα, κόμμα της Αριστεράς, ανερυθρίαστα, να φέρνει μνημόνια και να μετατρέπει τη χώρα μας σε αποικία χρέους.
Άμεσα, ο τίτλος πρέπει να αλλάξει, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον ούτε ριζοσπαστικός ούτε έχει σχέση με την αριστερά.
Πέρα από τα μνημόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον έχει πασοκοποιηθεί. Οπότε, η συνέχεια είναι ήδη γνωστή.
Χθες βράδυ παρακολούθησα τη, σε κλειστό χώρο, συγκέντρωση της ΛΑ.Ε.
Είδα ανθρώπους των κινημάτων, αγωνιστές της αριστεράς, νέους, φοιτητές, είδα ανθρώπους με καθαρό βλέμμα. Είδα την ελπίδα.
Και η ελπίδα υπάρχει όσο υπάρχουν αγωνιστές των κοινωνικών κινημάτων, άνθρωποι αλληλέγγυοι με τους πρόσφυγες, αγωνιστές του αντιρατσιστικού κινήματος, άνθρωποι της πραγματικής αριστεράς, εκείνης που έχει κοινωνικό πρόσημο.
Η ΛΑ.Ε., η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, τα κοινωνικά κινήματα, έχουν κοινό παρανομαστή: τον αγώνα κατά της μνημονιακής βαρβαρότητας, που είναι αγώνας κατά του καπιταλισμού.
ΟΧΙ λοιπόν στην απογοήτευση και την αποστράτευση, ΝΑΙ στον αγώνα και την ελπίδα.
20/10/2015, Σοφία
(Αγαπητή Σοφία, έχεις το όνομα και το επώνυμο της Πόντιας γιαγιάς μου. Τούτου δοθέντος, σε αγαπάω. Σοφία, εγώ περιμένω και αυτοκριτική από τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ειδικά από την Λαϊκή Ενότητα. Το μένουμε στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι ο Τσίπρας να μας πιάσει κορόιδα και να προκηρύξει εκλογές -αφού πρώτα ψηφίσει το Μνημόνιο-, χρειάζεται μια κάποια εξήγηση. Όσο η εξήγηση δεν δίνεται, εγώ δεν πείθομαι με τίποτα. Δεν παραιτήθηκαν ούτε στις 20 Φεβρουαρίου, ούτε μετά τη συμφωνία Τσίπρα μια εβδομάδα μετά το δημοψήφισμα, ούτε στην ψήφιση του Μνημονίου. Παραιτήθηκαν, όταν ο Τσίπρας προκήρυξε εκλογές. Μέχρι τότε στήριζαν την κυβέρνηση. Οπότε, οφείλουν να μιλήσουν και να εξηγηθούν. Όσο αυτό δεν συμβαίνει, τα υπόλοιπα που λένε δεν με αφορούν. Ακριβώς τα ίδια έλεγε και ο Τσίπρας. Τη συνέχεια την ξέρεις. Σοφία, δεν φτάνουν μόνο οι αγώνες. Χρειάζεται και μυαλό μαζί με τους αγώνες. Φρέσκο μυαλό. Διαφορετικά, οι αγώνες καταλήγουν σε υπουργικές καρέκλες για κάποιους, και στην απάτη. Δεν θέλω ελπίδα, θέλω πράξη. Θέλω ουσία. Θέλω αποτέλεσμα. Να είσαι καλά, Σοφία.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.