Homo Pasocus

Φίλε πιτσιρίκο,
Ο Homo Pasocus αποτελεί το ευρύτερα διαδεδομένο επιζών μέλος του γένους Homo των Ανθρωποειδών στην Ελλάδα. Η ιδιαίτερα περιορισμένη διανοητική του ικανότητα, σε συνδυασμό με τη δίποδη όρθια στάση του και τη διαχείριση του δικαιώματός του στο «εκλέγειν» με τρόπο ώστε να εξασφαλίζει την ικανοποίηση της επίκτητης ροπής του στο επιδοτούμενο βόλεμα, τον εντάσσουν κοινωνικά σε εκείνο το κρίσιμο δεύτερο τρίτο, που μπαίνει σφήνα ανάμεσα στο πρώτο τρίτο των εχόντων και το τρίτο τρίτο των απόκληρων.

Δεν είναι κατ’ ανάγκην ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, είναι όμως αποκλειστικό δημιούργημα του «συστήματος ΠΑΣΟΚ» -όσο κι αν απεχθάνομαι το Γιάννη Λούλη, θεωρώ ότι πιο εύστοχος χαρακτηρισμός απ’ αυτόν που έδωσε, δεν υπάρχει-, καθώς ο ρυθμιστικός του ρόλος και η καθοριστική του συμβολή στη ροή των πραγμάτων αναδείχτηκε από το μεγαλύτερο -προ Τσίπρα- εγχώριο μεταπολεμικό παπατζή.

Μια παρένθεση εδώ: Ο Αντρέας – για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, βάζοντάς τον στο ίδιο ζύγι με το κνώδαλο που (υπ)ακούει στην κλητική προσφώνηση Alexis – ήταν γκραντ πουτάνα.

Μπορεί στα είκοσι να έδωσε στεγνά στην Ασφάλεια του Μανιαδάκη τον Κορνήλιο, να εξόντωσε πολιτικά αγωνιστές σαν τον Καράγιωργα, να έκανε ή να μην έκανε όχι μόνο όσα του καταλογίζουν, αλλά κι άλλα τόσα, τυχαίος όμως, δεν ήταν.

Αιώνες πριν απ’ αυτόν, ο Φλάβιος Κωνσταντίνος -προκειμένου όχι απλά ν’ αναρριχηθεί, αλλά ν’ αποκτήσει μια ακλόνητη εξουσία- στηρίχτηκε στους διωκόμενους από το ρωμαϊκό κράτος χριστιανούς, κι από τροφή των θηρίων στις αρένες, τους κατέστησε προνομιακούς στυλοβάτες της Αυτοκρατορίας του κι αυτοί του το ανταπέδωσαν, ονομάζοντάς τον Μέγα και λατρεύοντάς τον ως Ισαπόστολο (ποιον; τον αδίστακτο δολοφόνο που καθάρισε με τα ίδια του τα χέρια γιο, γαμπρό, πεθερό, ανιψιό και ποιος ξέρει πόσους άλλους).

Αδικούμε κατάφωρα τον Αντρέα, αν πούμε ότι τον αντέγραψε. Έχοντας ένα αλάνθαστο πολιτικό ένστικτο, στηρίχτηκε σε όσους από τους ριγμένους από το κράτος της Δεξιάς είχαν μόνη φιλοδοξία κι όραμα «να γυρίσει ο τροχός, να γαμήσει κι ο φτωχός» και βασίλεψε μέχρι το τέλος, παρά τη δυσοσμία των σκανδάλων, τη γενικευμένη σήψη, αλλά και τα ειδικά δικαστήρια που στήθηκαν από τους πολιτικούς του αντιπάλους, για να τον αποκαθηλώσουν, στο όνομα των μη προνομιούχων που τον λάτρεψαν, καθώς τους έχρισε νομείς της εξουσίας του.

Η κίνηση αυτή, οδήγησε και τη Δεξιά στον αγώνα προσεταιρισμού μέρους των αμόρφωτων μουζίκων και των επιτήδειων μικροεπαγγελματιών, μεταπρατών και υπαλληλίσκων, τους οποίους παραδοσιακά είχε γραμμένους στ’ αρχίδια της, προκειμένου να μπορέσει να επανακάμψει κάποτε στο δοβλέτι, για να τους χάσει μόλις επανερχόταν, δεδομένου ότι μόνο κάτι κολλητούς του Φιλιππίδη, τις ΜΚΟ του Παπαμιμίκου, το παπαδαριό και τίποτα κουμπάρους εξυπηρετούσε∙ σημασία έχει όμως ότι ακόμα κι αυτή για πάρτη του άλλαξε την ατζέντα της, με αποτέλεσμα ο homo pasocus ν’ αναδειχθεί προνομιακός ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων.

Τα χνώτα του homo pasocus δεν ταίριαξαν ποτέ με την Αριστερά.

Η «ανανεωτική αριστερά» έβρισκε το είδος ντεκλασέ και τρε μπανάλ για τα εκλεπτυσμένα γούστα της, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα όμως, καθώς ο homo pasocus, απλουστευτικά κι ανεπιτήδευτα λαϊκός από τη φύση του, αφενός δε γούσταρε ποτέ νταλαβέρια με δήθεν άτομα που κάναν ολόκληρη διάλεξη για να πουν λιγότερα απ’ όσα έλεγε ο Αντρέας με τη φράση «Τσοβόλα δώστα όλα», αφετέρου δεν έβρισκε κανένα νόημα ν’ ανοίξει παρτίδες με κόμμα που ήταν σταθερά εκτός εξουσίας.

Το ΚΚΕ απ’ την άλλη, απέρριψε την εξουσία απ’ τον Οκτώβρη του ’44, όταν -ενώ έλεγχε όλη την Ελλάδα, εκτός από κάτι τετράγωνα στο κέντρο της Αθήνας- αποφάσισε να τα παραχωρήσει όλα στους Άγγλους, για να γλιτώσει το άγχος της διακυβέρνησης και τον ΕΝΦΙΑ.

Χώρια που μ’ αυτήν την εμμονή να θεωρεί καλούς κομμουνιστές όσους άντεχαν το ξύλο και κάτι δηλώσεις τύπου «είμαστε με το όπλο παρά πόδα», οδήγησε τον ανθό της χώρας σε φυλακές, εξορίες, χώρες του ανατολικού μπλοκ, αμερικές, γερμανίες κι αυστραλίες.

Τι άλλο είχε να προσφέρει στον homo pasocus, εκτός από την επαναστατική γυμναστική της πορείας;

Άσε που μετά το «βρώμικο ‘89» χάθηκε οριστικά κάθε ίχνος συμπάθειας του homo pasocus προς την Αριστερά.

Τα ντολμαδάκια της Μαρίκας, οι θλιβερές εικόνες των κατήδων με τα γούνινα βιζόν να οδηγούν στο θάνατο το Μένιο σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση και να προσπαθούν να φορτώσουν στο «γιο του αγωγιάτη» ακόμα και το προπατορικό αμάρτημα, οι ξαφνικοί έρωτες των Δραγασάκηδων με τους Μάνους, οι συμβάσεις υπέρ των διαπλεκομένων που υπογράφτηκαν σε χρόνο ρεκόρ, φανέρωσαν και στους πλέον καλόπιστους ότι τα κίνητρα και το ποιόν των πρωτοκλασάτων του χώρου, ήταν πιο βρώμικα κι από πιτόγυρο της πλατείας Μαβίλη κι ότι όλο αυτό το κόλπο, στήθηκε απλά για να μπουν αυτοί στο παιχνίδι.

Ποιο είναι όμως το προφίλ του homo pasocus, που για πάρτη του ο Alexis τακίμιασε με τον Κουρή, η Δεξιά βολεύεται με το μαχαλόμαγκα Βαγγέλα, του ΠΑΣΟΚ ηγείται η κυρα Φώφη, επικουρούμενη από Λαλιώτηδες, Γείτονες και Κουλούρηδες, οι Λαφαζάνηδες πήγαν σπίτια τους κι ο Λαζόπουλος έτρεχε άρον άρον να στήσει το τσαντίρι του προεκλογικά;

Επαρχιώτης στην καταγωγή, «αστός» εξ ανάγκης, προέρχεται από ένα περιβάλλον πατριαρχικό, βαθιά συντηρητικό και θρησκόληπτο, οπισθοδρομικό και καθυστερημένο. Μεγάλωσε σε μια κοινωνία κλειστή, γεμάτη προκαταλήψεις, στην οποία η αμορφωσιά ήταν κυρίαρχη κι η κουτοπονηριά προτέρημα κι απαραίτητο προσόν για να εξασφαλίσει κανείς την επιβίωση και να ξεφύγει από την ένδεια.

Μια σειρά από παραδόσεις, προλήψεις, δεισιδαιμονίες, ιδεοληψίες, γραπτούς κι άγραφους νόμους καταδίκαζαν τους γονείς να προικίζουν τις θυγατέρες, τους αδερφούς να μένουν ανύπαντροι μέχρι ν’ αποκαταστήσουν τις αδερφάδες, τους διαφορετικούς στη χλεύη της ομήγυρης ή στο Κωσταλέξι, άπαντες να υποτάσσονται στην εξουσία του παπά, του δάσκαλου και του νωματάρχη, κι όλα αυτά ο homo pasocus έμαθε να τα θεωρεί μέρος της μακραίωνης ιστορικής του παράδοσης και κληρονομιάς, που όφειλε να τη διατηρήσει άσπιλη κι αμόλυντη απ’ τους αλλόφυλους στο διηνεκές.

Οι πιο παλιοί αρκέστηκαν στα πέντε κολλυβογράμματα που έμαθαν στοιβαγμένοι σ’ ένα σχολείο που περισσότερο με κάτεργο έμοιαζε, οι νεότεροι όχι από καμιά έφεση στη μάθηση ή κάποια ροπή για την αναζήτηση γνώσης, αλλά παρακινημένοι απ’ τους γονιούς τους, για να ξεκολλήσουν απ’ τη φτώχεια και την ανέχεια, κουτσά στραβά, έβγαλαν ένα Πανεπιστήμιο, κανένα ΚΑΤΕΕ, κάποιο ΤΕΙ αργότερα, καμιά Παιδαγωγική, κάτι τέλος πάντων, που τους έδινε ένα χαρτί, αλλά καμία εξασφάλιση.

Γιατί βλέπεις, στην ψωροκώσταινα, τα πόστα πάντα ήταν μετρημένα και πιασμένα απ’ όσους είχαν μπάρμπα στην Κορώνη.

Οι δουλειές ελάχιστες, κακοπληρωμένες, μα ακόμα και για αυτές ήθελε να έχεις μια γνωριμία.

Το πράγμα ήταν πιο δύσκολο για όσους εκτός από τη φτώχεια που τους έδερνε, είχαν και την γκαντεμιά να έχουν στο σόι κάποιον παππού ή μπάρμπα που επί Κατοχής είχε αλισβερίσια με την Αντίσταση.

Τυχόν δοσοληψίες με τους κατακτητές εκείνης της περιόδου, δεν ενοχλούσαν κανέναν.

Αλλά τα πάρε δώσε με την Αντίσταση, ήταν κατακριτέα στο μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, μέχρι το 1981.

Κι έτσι, παρατηρήθηκε το οξύμωρο για δυτική χώρα, η δημοσιοϋπαλληλία να αποτελείται από δεξιούς εθνικόφρονες, οπαδούς και καλά της ελεύθερης οικονομίας, ενώ ο κλάδος των μικροεμπόρων και μικροεπαγγελματιών απαρτιζόταν κυρίως από όσους χαρακτηρίζονταν από τους χαφιέδες και τους ασφαλίτες «κομμουνιστικά και ανατρεπτικά στοιχεία», που έκαναν καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, λόγω της «πόρτας» που έφαγαν από το δημόσιο.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο καιρός κυλούσε ανέμελα για την ελίτ του βαλκανικού προτεκτοράτου που, στο μεταξύ είχε μεταβιβαστεί από τους Βρετανούς στους Αμερικάνους, ενώ το πόπολο, που ενημερωνόταν από την πένα του Ζάχου για τα φλερτ του Διαδόχου κι ένα σωρό άλλα τέτοια καυτά θέματα της επικαιρότητας, από καιρού εις καιρόν διχαζόταν μεταξύ Πλαστήρα και Παπάγου, Αλίκης και Καρέζη, ζήτα ελλάς και ελβιέλας, Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού -το κιθαρίστας ή ντράμερ είναι προβληματισμός που προέκυψε μεταγενέστερα- και άλλων συναφών κορυφαίων διλημμάτων, που ουδόλως επηρέαζαν τη μίζερη ζωή του και τη θλιβερή του καθημερινότητα.

Οι Κυβερνήσεις περνούσαν από μπροστά του σαν τα τρένα από το σταθμό στο Λιανοκλάδι, χωρίς κάτι δραστικό ν’ αλλάζει στην καθημερινότητά του είτε η Δεξιά κυβερνούσε είτε το Κέντρο είτε η Χούντα.

Για τον homo pasocus, όλοι ίδιοι ήταν.

Εκπαιδευμένος από μικρός στον κουτσαβακισμό και το χαμαιλεοντισμό, έμαθε να είναι πάντα με το γκοβέρνο, εκχωρώντας τη διαμαρτυρία και την αντίσταση σε κάτι ανόητους σαν το Λαμπράκη ή σ’ εκείνα τα φοιτητάκια στο Πολυτεχνείο.

Αυτός επέμενε να κοιτάει αποκλειστικά και μόνο τη βολή του, προσβλέποντας πάντα κρυφά μέσα του να καρπωθεί ό,τι μπορούσε από τους αγώνες που έδιναν κάποιοι γύρω του ενάντια στην εκάστοτε εξουσία, στους οποίους αγώνες φυσικά ο ίδιος ήταν πάντα αμέτοχος.

Βγήκε από το καβούκι του, όταν διαπίστωσε ότι δεν τον συνέφερε να μένει πια κλεισμένος εκεί.

Όταν ένας άνεμος ελευθεριότητας σάρωνε τα πάντα κι έδινε το δικαίωμα στον κάθε τζάμπα μάγκα να παριστάνει ανέξοδα τον αγωνιστή, τον αντιχουντικό, το δημοκράτη, τον επαναστάτη.

Όταν η διαχείριση της εξουσίας πέρασε στα χέρια κάτι παρωχημένων γιων δοσίλογων -των μόνων που απέμειναν να εκφράζουν τ’ απομεινάρια ενός σάπιου και ξενόδουλου καθεστώτος- οι οποίοι δεν έβλεπαν την ώρα να παραδώσουν στον επόμενο.

Όταν οι καραβανάδες περιορίστηκαν επιτέλους στους στρατώνες, οι χωροφύλακες υποβιβάστηκαν σε μπάτσους, ο Παπαδόπουλος έπαιζε τάβλι στον Κορυδαλλό με τον Παττακό κι ο Κοκός έμεινε με την πoύτσα στο χέρι.

Η ώρα της ανάληψης κοινωνικής δράσης απ’ αυτούς που γεννήθηκαν κι ανατράφηκαν για να κοιτάζουν μόνο τη βολή τους ήγγικεν (πώς τα λέω ο πούστης – τύφλα να ‘χει ο Λιακόπουλος).

Ήρθε η ώρα της Αλλαής. Αλλαή κι απάνω τούρλα λοιπόν. Αλλαή και το λουρί της μάνας.

«Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια, μπάτσοι κλάστε μας τ’ αρχίδια».

Ώρα για την εκδίκηση της γυφτιάς.

Αν το απόλαυσες, όσο το προηγούμενο, στην πρώτη ευκαιρία, θα στείλω και τη συνέχεια.

Αν όχι, συγγνώμην που σε κούρασα άδικα και σου έφαγα το χρόνο τζάμπα.

Να περνάς καλά

Σ.Α.Μ.

Υ.Γ. Το γνωστό διαπλεκόμενο σύστημα, παρουσιάζει σαν είδηση σήμερα, τη δήλωση του Γιώργου Ρωμανιά ότι «δόθηκαν 2 εκατομμύρια ευρώ από το υπουργείο Εργασίας πέρυσι εν μέσω κρίσης, ώστε να πληρωθεί εταιρεία για να αποκωδικοποιήσει τους νόμους».
Η πραγματική είδηση όμως, είναι ότι η ίδια εταιρεία που πήρε τα 2 μιλιόνια για την αποκωδικοποίηση, είναι αυτή που έκανε και την αρχική κωδικοποίηση έναντι αντίστοιχου ποσού.
Θα μου πεις, αν ήταν σε θέση η ΛΑΕ, να ξεχωρίσει την πραγματική είδηση από τη μούφα, δεν θα καθόταν να το συζητάει στα τσοντοκάναλα, ούτε θα έπιανε ο Λαπαβίτσας να γράψει δέκα σελίδες κείμενο για τα αίτια της ήττας, ψάχνοντας το 3% στις 23 ψήφους που δεν πήραν στα Σάλωνα και στις 12 ψυχές που αν δεν απείχαν, θα ψήφιζαν σίγουρα ΛΑΕ στο Ζητούνι (οι γεωγραφικές ορολογίες είναι το ίδιο σύγχρονες με τις απόψεις της ΛΑΕ).
Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι βρε μαλάκες, αν πήρατε 2,5% ή 3%. Αν είστε εντός ή εκτός του μπουρδέλου. Μαλάκες.

(Αγαπητέ φίλε, πολύ απολαμβάνω τον τρόπο που γράφετε. Οι Πράσινοι Χμερ του ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα παντού. Και, κυρίως, στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί εκεί έχει μάσα τώρα. Η Ανανεωτική Αριστερά δεν γούσταρε ΠΑΣΟΚ, αλλά εγώ θυμάμαι, επί Συνασπισμού, τα στελέχη της ένα-ένα να πηγαίνουν στο ΠΑΣΟΚ. Τώρα πήγε το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, για να ανταποδώσει τις επισκέψεις. Πάντως, το ΠΑΣΟΚ το 1981 ήταν μια αναγκαιότητα για την χώρα. Αν ήμουν σε ηλικία να ψηφίσω το 1981, μάλλον θα ψήφιζα ΠΑΣΟΚ. Το να συγκρίνει κάποιος τον Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου είναι σαν να συγκρίνει τον Παντελή Παντελίδη με τον Φρανκ Σινάτρα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν το μέτρο των δυνατοτήτων της χώρας. Αφού δεν υπήρξε ποτέ μια Δεξιά της προκοπής -επειδή στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ μια αξιοπρεπής αστική τάξη-, το ΠΑΣΟΚ ήταν μονόδρομος. Το ΠΑΣΟΚ θα πεθάνει μαζί με την Ελλάδα. Η οποία, όμως, ποτέ δεν πεθαίνει. Οπότε; Να μου γράφετε ό,τι θέλετε, και να είστε καλά. Σας ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.