Πόλεμος

Γεια σου πιτσιρίκο.
Τρομοκρατία είναι ο πόλεμος “DIY”, με λίγο πιο φτωχά μέσα.
Η διαφορά είναι στο αν τα εκρηκτικά τα έχεις ζωστεί επάνω σου, τα έχεις φορτώσει σε κανένα φορτηγάκι ή τα αποστέλνεις με πυραύλους από εκατοντάδες ή και χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά με χειρουργική ακρίβεια στο κεφάλι κάποιων μωρών στο σχολείο της Παλαιστίνης, κανενός σογιού που παντρεύει τα παιδιά του στο Αφγανιστάν κλπ.

Αυτό το τελευταίο κερασμένο από την τεχνολογία των Ναζί παρεμπιπτόντως, που μας έδωσε και τον άνθρωπο στο φεγγάρι. Αν είχαν λίγο μυαλό αυτοί που πήγαν στο φεγγάρι, θα είχαν καθίσει εκεί.

Η τρομοκρατία φυσικά και δεν στοχεύει στην απόκτηση πόρων ή εδάφους, όπως ο πόλεμος, αλλά στην αποσταθεροποίηση. Και πολλά άλλα. Αυτά τα καταλαβαίνουν άλλοι πιο διαβασμένοι, καλύτερα από εμένα.

Αν όμως ακούγαμε μια υποθετική συζήτηση μεταξύ των νεκρών της Γαλλίας, με τους νεκρούς της Συρίας, του Νταρφούρ, της Παλαιστίνης, της Αιγύπτου, της Λατινικής Αμερικής, της Ιρλανδίας;

Αν μπορούσαν να μας πουν αν ένιωσαν με κάποιο τρόπο τη διαφορά της τρομοκρατίας από τον πόλεμο και τον ναρκοπόλεμο, τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών (ειρωνικό, έτσι;), τον εμφύλιο πόλεμο, τον θρησκευτικό πόλεμο και όποια άλλη παραλλαγή σκέφτονται οι από πάνω για να μας πείσουν πως αυτό που κάνουν εκεί είναι σωστό, ενώ αυτό που κάνουν οι άλλοι είναι απάνθρωπο;

Αισθάνεσαι ηθικά ανώτερος αν η σφαίρα ή το θραύσμα που σε βρήκε στο κεφάλι είναι για κάποιο σκοπό;

Βέβαια, δεν θα τα καταφέρουν ποτέ να το συζητήσουν, γιατί ανήκοντας σε διαφορετικές θρησκείες, διαφορετικές αιρέσεις της ίδιας θρησκείας και διαφορετικές αιρέσεις της αίρεσης της θρησκείας της τάσης της αίρεσης, το πιθανότερο είναι πως οι παράδεισοι και οι κολάσεις τους θα είναι πολύ μακρυά η μια από την άλλη.

Αν ρωτήσεις εμένα βέβαια, θα σου πω πως είναι όλα στου διαόλου τη μάνα, αλλά τι ξέρω εγώ; Είχα κάτω από τη βάση στα θρησκευτικά στο σχολείο.

Είναι τρομακτικό το ότι μας έπεισαν πως δεν είμαστε σε πόλεμο. Ο πόλεμος συμβαίνει κάπου αλλού πάντα, δεν θα μας αγγίξει ποτέ ξανά. Είμαστε βέβαιοι.

Παρά το ότι οι χώρες μας είναι σε συμμαχίες που βρίσκονται ενεργά σε πόλεμο. Που παράγουν και πουλάνε τα όπλα με τα οποία σκοτώνεται ο κόσμος. Που βλέπουν αυτόν τον κόσμο να γίνεται κομμάτια από τις βόμβες και να πνίγεται με τα παιδιά του στις θάλασσές μας προσπαθώντας να τις αποφύγει.

Αλλά εμείς έχουμε ειρήνη. Και αν μας πυροβολήσουν και μας ανατινάξουν αυτοί, είναι τρομοκράτες και ανήθικοι.

Όχι, ο θάνατος και η δολοφονία και η καταστροφή και η δυστυχία είναι διαφορετικά όταν τα προκαλούμε εμείς. Φοράμε στολές βλέπεις. Είμαστε νόμιμα κράτη. Δεν έχουμε μουλάδες, αγιατολάχ και χαλίφηδες. Έχουμε βασιλιάδες, στρατηγούς και πρωθυπουργούς.

Τρομερές διαφορές.

Δεν είμαι τρομερά αισιόδοξος για το ότι η ανθρωπότητα θα καταφέρει κάποτε να ζήσει αδελφωμένη.

Η μνήμη του αίσχους που πλέον διαδραματίζεται απλά και μόνο για να διαιωνίζει το status quo θα είναι από μόνη της αποτρεπτικός παράγοντας για τη διακοπή του αίσχους.

Η συνειδητοποίηση της θηριωδίας σπρώχνει ακόμα πιο βαθιά στην ίδια την θηριωδία. Να δικαιολογηθούν οι πράξεις, να εξαφανιστούν τα στοιχεία, να κατασκευαστεί μια αλήθεια που να δικαιολογεί το αίσχος.

Δεν πιστεύω πως οι Ναζί θα σταματούσαν κάποια στιγμή το ολοκαύτωμα από μόνοι τους. (Δύο φορές αναφορά στους Ναζί σε ένα κείμενο, πρέπει να σκεφτώ κάτι καινούργιο γιατί δεν το ΄χω.)

Και το ανατολικό μπλοκ δεν καταστράφηκε από μέσα όπως θέλουν να λένε. Βοήθησε η σήψη αλλά μια χαρά δουλειά έγινε και από έξω. Και με τι αντικαταστάθηκε βέβαια; Με τον καπιταλιστικό παράδεισο.

Η τεχνολογία που πλέον διαθέτουμε μπορεί να πλέον να υπερκαλύψει τις ενεργειακές και διατροφικές ανάγκες του παγκόσμιου πληθυσμού, δεν υπάρχει λόγος για εμπόλεμες συγκρούσεις.

Πώς να παραδεχτεί ανοιχτά η εξουσία πως αυτό που γίνεται τα τελευταία 40 χρόνια δεν έχει κανένα νόημα; Θα χώνεται όλο και πιο βαθειά σε αυτό το χάος δίνοντας νέες θεωρίες και εξηγήσεις και παπαρολογίες για να δικαιολογήσει το παράλογο.

Και εμείς φυσικά θα στεκόμαστε ανίκανοι μπροστά σε όλα αυτά και θα προσευχόμαστε ο καθένας όπου πιστεύει να μην μας πάρει η επόμενη σφαίρα.

Αυτοί που καταλαβαίνουν εννοώ, γιατί οι περισσότεροι νομίζουν πως στις χώρες μας δεν έχει πόλεμο.

Αφήστε να σας πω ένα νέο, αλλά μην εκπλαγείτε:

Έχουμε πόλεμο.

Οι χώρες μας είναι σε πόλεμο. Απλά δεν έχει έρθει μαζικά σε εμάς, στο έδαφός μας, και αυτό λόγω της υπεροπλίας μας. Δεν αργεί όμως απ’ όσο φαίνεται.

Ο πόλεμος και ο θάνατος και η απώλεια και η δυστυχία είναι σαν τον ρατσισμό. Δεν έχουν και δεν θα αποκτήσουν στο μυαλό μου ποτέ κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο.

Υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν οικονομικά συμφέροντα των αρρωστημένων λίγων και είναι σπόροι που φυτρώνουν στα μυαλά των αδύναμων και φοβισμένων πολλών.

Και όσο τους αποδίδουμε ιδεολογικά δίκαια και άδικα, τόσο θα συνεχίζουν να υπάρχουν.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την φθινοπωρινή Σκανδιναβία, που έχει δυστυχώς αρχίσει και θερμαίνεται από την ένταση αυτή.

Βασίλης

Υ.Γ. Στην πραγματικότητα ήθελα πολύ να σου γράψω για δύο σχεδόν αιωνόβια αδέρφια Βίκινγκς που συνάντησα εχθές στο σπιτάκι τους μέσα στα δάση, για τα δάση και το ποτάμι και τα γεφυράκια ολόγυρα. Ίσως μια άλλη φορά. Ίσως και ποτέ. Γιατί όπως λες και εσύ, ο,τι και να γράφουμε, όμορφο ή άσχημο, δεν έχει καμία σημασία.

Υ.Γ. 2. Παραθέτω την μοναδική πειστική εξήγηση που έχω βρει ποτέ για την συνέχιση του πολέμου σύγχρονη εποχή, από τον George Orwell.

The primary aim of modern warfare (in accordance with the principles of doublethink, this aim is simultaneously recognized and not recognized by the directing brains of the Inner Party) is to use up the products of the machine without raising the general standard of living.

(Αγαπητέ Βασίλη, δυστυχώς έχουμε πόλεμο. Βασίλη, εγώ πιστεύω πως θα έρθει μια μέρα που όλοι οι άνθρωποι θα ζουν αδελφωμένοι. Εμείς δεν θα ζούμε αλλά θα γίνει. Ένας μουσουλμάνος ακτιβιστής έγραψε στα social media πώς αυτό που εξόργισε το ISIS -και το όπλισε για την χτεσινή σφαγή στο Παρίσι- είναι η ανθρωπιά με την οποία υποδέχονται και βοηθούν οι Ευρωπαίοι τους μουσουλμάνους πρόσφυγες. Αυτό τους χάλασε τη συνταγή. Από την άλλη, σκέφτομαι πως το ISIS είναι δημιούργημα της Δύσης. Σύγχυση. Βασίλη, θα ήθελα, αν μπορείς, να γράψεις, ως ειδικός γιατρός που είσαι, για αυτό το αίσθημα ανημπόριας που έχουμε εμείς οι αναλώσιμοι καθημερινοί άνθρωποι απέναντι σε όλα αυτά τα εφιαλτικά που συμβαίνουν και -για την ώρα- δεν μοιάζουμε να έχουμε την δύναμη να επηρεάσουμε. Δεν μπορώ να το περιγράψω αυτό το συναίσθημα, αν και το ένιωσα έντονα χτες το βράδυ και το νιώθω ακόμα. Δεν είναι μόνο ματαιότητα, αδυναμία και απελπισία, είναι και κάτι άλλο. Κι αν αυτό δεν μπορώ να το περιγράψω, ξέρω πως σήμερα τα ξημερώματα έκανα εμετό. Κι είχα να κάνω εμετό από παιδί. Αν το μυαλό δεν μπορεί κάποιες φορές, το σώμα δεν λέει ποτέ ψέματα. Να είσαι καλά, Βασίλη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.