Το φως είναι ισχυρότερο από το σκοτάδι

Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο.
Δεν σοκαρίστηκα ακριβώς με τα γεγονότα στο Παρίσι. Δυστυχώς, έχουν γίνει πολύ συχνά τέτοια φαινόμενα τελευταία, προκαλώντας μου ένα είδος αναισθησίας που ίσως λειτουργεί και σαν άμυνα. Ένα μούδιασμα, όμως, το νοιώθω μέσα μου. Όπως το νοιώθω, βέβαια, και με τους πρόσφυγες που περνούν τα πάνδεινα στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν. Όπως το νοιώθω και με τους άστεγους που βλέπω στο δρόμο χαμένους σε ένα δικό τους κόσμο.

Είναι πολύ δυσάρεστο να συνειδητοποιείς όσο μεγαλώνεις πόσο ανελέητα επικίνδυνο πλάσμα είναι ο άνθρωπος.

Ο άνθρωπος ανεξαρτήτως θρησκείας, έτσι; Γιατί ναι μεν ήταν μουσουλμάνοι οι δράστες της επίθεσης στο Παρίσι, αλλά εκείνος ο παρανοϊκός ο Μπρέιβικ για παράδειγμα που σκότωσε δεκάδες αθώους στη Νορβηγία το 2011 δεν ήταν. Το να κατηγορούμε γενικεύοντας είναι αφελές και επικίνδυνο.

Κάτι τέτοιες καταστάσεις όμως αποτελούν ευκαιρία για να γίνει καλύτερος ο κόσμος.

Όχι σπαταλώντας πάλι κάμποσα τρισ. για να πολεμήσουμε την «τρομοκρατία» -που εμείς, οι πολιτισμένοι δυτικοί θρέφουμε δημιουργώντας και χρηματοδοτώντας εκτρώματα όπως το Isis ή η Μπόκο Χαράμ και η Αλ Κάιντα-, αλλά συνειδητοποιώντας πως μόνο αν είμαστε ενωμένοι για το κοινό καλό θα τα καταφέρουμε.

Αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία. Αξίες που θεωρούνται ντεμοντέ πια μπροστά στο κυνήγι του χρήματος και της εξουσίας.

Βολικά φοβισμένοι, αντιδρούμε καθοδηγούμενοι μέσα από ένα πληκτρολόγιο προς την κατεύθυνση την οποία μας στέλνουν σα μάζα. Πόσοι αλήθεια από όσους «prayforparis» αφιέρωσαν έστω κι ένα λεπτό για να προσευχηθούν πραγματικά και όχι μέσω twitter ή facebook;

Η -αληθινή- προσευχή είναι ένα πολύ καλό πρώτο βήμα για να έρθουμε πιο κοντά στο θείο κομμάτι του εαυτού μας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αντί να περιμένουμε στωικά τον ηγέτη που θα μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο, ας κοιτάξουμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι στο χτίσιμο αυτού του νέου κόσμου.

Να κάνουμε τη μικρή, ατομική μας επανάσταση και να βοηθήσουμε το διπλανό μας δείχνοντάς του το δρόμο.

Να σκεφτόμαστε και να κάνουμε όμορφα πράγματα που θα μας βοηθήσουν να κατανικήσουμε το φόβο.

Να κοιτάμε όχι μόνο το δικό μας συμφέρον αλλά και το ευρύτερο καλό.

Να βοηθάμε αυτόν που έχει ανάγκη, να σεβόμαστε τον κόσμο που ζούμε, να χαιρόμαστε με τη χαρά του άλλου, απλά πράγματα αλλά και τόσο δύσκολα συνάμα.

Όσο πιο σύντομα καταλάβουμε πως η βία σε κάθε της μορφή είναι μάταιη, κι ότι η αγάπη αποτελεί το ισχυρότερο όπλο, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να μην αυτοκαταστραφούμε σαν είδος.

Το φως είναι ισχυρότερο από το σκοτάδι και θα επικρατήσει.

Για αυτό είμαι σίγουρος.

Χρήστος

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για το κείμενο που έγραψες για το διαδίκτυο τις προάλλες. Ήταν πηγή έμπνευσης. Ήδη, ετοιμάζω κάτι, σε πληροφορώ και ελπίζω να βγει πολύ ωραίο. Άι γουίλ λετ γιου νόου.

(Αγαπητέ Χρήστο, οι δράστες της επίθεσης στο Παρίσι ήταν νεαροί Γάλλοι μουσουλμάνοι από φτωχά προάστια, όπως ήταν και οι δράστες της επίθεσης στο Charlie Hebdo. Δηλαδή, ήταν άνθρωποι χωρίς παιδεία, χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον. Ήταν οι άνθρωποι που θα έβλεπαν όλη τους τη ζωή να γίνεται δίπλα τους ένα ωραίο πάρτι, θα ήξεραν πως το πάρτι είναι εκεί αλλά θα ήξεραν επίσης πως αυτοί ποτέ δεν θα βρίσκονταν καλεσμένοι σε αυτό το πάρτι. Είναι πολύ εύκολο να στρατολογηθούν αυτοί οι άνθρωποι. Πολύ εύκολα στρατολογείς απελπισμένους. Πολύ εύκολα στρατολογείς ανθρώπους χωρίς παιδεία, χωρίς μέλλον. Αρκεί να τους δώσεις μια «μεγάλη ιδέα». Χρειάζονται κι αυτοί κάτι, για να υπάρξουν. Κι αν δεν τους το δώσει η πολιτεία και η κοινωνία θα τους το δώσουν οι «έξυπνοι». Άρα, μας συμφέρει να μην υπάρχουν αμόρφωτοι απελπισμένοι. Μας συμφέρει να έχουν όλοι ευκαιρία να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Δεν μας συμφέρει να δημιουργούμε απελπισμένους δίπλα μας. Αλλά το σύστημα ονομάζεται καπιταλισμός, και ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος και δημιουργεί στρατιές απελπισμένων. Οπότε, το σύστημα είναι λάθος. Αν θέλουμε να ζήσουμε, πρέπει να το αλλάξουμε. Το φως θα νικήσει. Κι εδώ που ζούμε εμείς, έχει πολύ φως. Τόσο φως που μας τυφλώνει καμιά φορά, και δεν μπορούμε να δούμε. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.