Φιλ ανέστιος – αληθώς

Γεια σου Πιτσιρίκο,
σήμερα το πρωί, πηγαίνοντας στην δουλειά, μου συνόδεψα την κοπέλα μου έως τον σταθμό του τρένου. Ψάχνει για δουλειά εδώ και αρκετό καιρό – βλέπεις, η βία της ανεργίας δεν είναι ελληνική εφεύρεση- και σήμερα είχε μια ακόμα συνέντευξη.

Στο δρόμο συνάντησα τον Φιλ. Αφού ευχήθηκα στην κοπέλα μου καλή τύχη, σταμάτησα για να μιλήσω μαζί του.

Τον Φιλ τον γνώρισα πριν 4 χρόνια, όταν ξεκίνησα να αγοράζω από αυτόν το αντίστοιχο περιοδικό της Σχεδία που κυκλοφορεί εδώ.

Ήταν για μένα μια ευκαιρία να τον γνωρίσω, και για αυτόν να ανταλλάσσει πού και πού καμιά κουβέντα.

Πολλά συνέβησαν στο ενδιάμεσο, αλλά, πριν από περίπου ένα χρόνο, κατάφερε και μπήκε στην λίστα για τις εργατικές κατοικίες.

Όταν τον είχα δει και μου το ανακοίνωσε, έλαμπε.

Ήταν η πρώτη φορά που τον άκουσα να μιλάει για το μέλλον και τα όποια σχέδια του.

Βέβαια, η γραφειοκρατική πραγματικότητα τον προσγείωσε, αφού για να πάρει τα κλειδιά του σπιτιού -το οποίο του είχαν αναθέσει- πέρασαν 3 με 4 μήνες.

Αυτή την περίοδο -που οι γραφειοκρατικές υπηρεσίες διενεργούσαν ελέγχους για την καταλληλότητα του εν λόγω σπιτιού- κοιμόταν σε ένα πάρκο μέσα στην σκηνή του.

Βλέπεις το κράτος είχε τρομερές ανησυχίες για την ασφάλεια του σε περίπτωση που δεν δούλευε, για παράδειγμα, η μπρίζα του ψυγείου.

Για να μη μακρηγορώ, όταν τον συνάντησα σήμερα – αρκετό καιρό απο την τελευταία φορά-, μου είπε ότι το μαρτύριο τελείωσε και έχει μπει στο σπίτι.

Όμως, δεν ήταν χαρούμενος. Βλέπεις τα τόσα χρόνια που πέρασε ζώντας στους δρόμους άφησαν ανεξίτηλα σημάδια και στο σώμα και στην ψυχή του.

Μου είπε ακόμα και ότι ίσως να είναι καλύτερα για αυτόν να ζει στον δρόμο, έτσι και αλλιώς το συνήθισε.

Υποψιάζομαι, επίσης, ότι σκέφτεται και όλους τους φίλους του που ακόμα κοιμούνται στο δρόμο και γεμίζει ενοχές.

Ενοχές, που οι περισσότεροι από εμάς τις έχουμε ξεπεράσει.

Μετά από μια σύντομη κουβέντα που είχαμε, τον άφησα.

Φτάνοντας στη δουλειά μου και έχοντας την συζήτηση με τον Φιλ στο μυαλό μου, είδα το κείμενό σου Αυτή είναι η νίκη που ψάχνουμε.

Πραγματικά, σε αυτό το ζήτημα, δεν υπάρχουν δικαιολογίες, δεδομένης και της συγκυρίας.

Δεν έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα να διασφαλίσουμε το δικαίωμά μας στην εργασία και την προσφορά αλλά ούτε και στην στέγη.

Τουλάχιστον, ας μην επιτρέψουμε να βρεθούν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι στον δρόμο.

Υ.Γ. Κράτα μου σε παρακαλώ ένα από τα περίφημα μπλουζάκια. Έχω κρατήσει μέρες άδειας, λεφτά για εισιτήρια και θα κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι παρών στην πρώτη μας νίκη. Για να ακολουθήσει και η αντεπίθεση.

Με όλη μου την αγάπη

Κωνσταντίνος

(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, αν η ελληνική κοινωνία επιτρέψει να βρεθεί έστω ένας ακόμα άνθρωπος στον δρόμο με την κατάσχεση του σπιτιού του, εγώ θα γίνω εχθρός της. Αυτό μόνο. Ο άνθρωπος που μένει άστεγος και ζει στον δρόμο, συνήθως, δεν επιστρέφει στην “κανονική” ζωή. Οι άστεγοι που έβλεπα στον δρόμο το 2011, σήμερα είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση· όσοι ζουν ακόμα. Ελπίζω η κοπέλα σου να βρει δουλειά. Αν και ο άντρας ο σωστός, την γυναίκα την έχει στο σπίτι βασίλισσα, να τον περιμένει με τις παντόφλες στο χέρι. Δεν σας καταλαβαίνω εσάς τους νέους. Τα δικά μας τα χρόνια ήταν αλλιώς. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.