Τι γίνεται;

Γεια σου πιτσιρίκο.
Γιατί νιώθω ενοχές που προσπάθησα να επικοινωνήσω εχθές μαζί σου με διάθεση χαράς; Με το πού έφτασαν στα αυτιά μου τα νέα για το Παρίσι ένιωσα άσχημα, που μέσα σε αυτόν τον κακό χαμό εγώ θέλω να κάνω έναν καινούριο φίλο.

Γιατί δεν μπορώ να χαρώ μια χαρά ολόκληρη;

Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τον θάνατο που υπάρχει γύρω μου και προκαλείται από την αυτοκτονική επέμβαση του ανθρώπου στους ρυθμούς της φύσης που τον φιλοξενεί.

Κάθε μέρα σκοτώνουμε ανθρώπους, λυπόμαστε ανθρώπους, αγαπάμε τα ζώα, κάνουμε τη δουλειά μας, κάποιοι εργάζονται, και έπειτα κλείνουμε τα μάτια και κοιμόμαστε. Κι ο ύπνος έπαψε να είναι ανέφελος. Όταν έρχεται…

Πες εντάξει, εγώ μεγαλώνω και είναι λογικό. Μα τα παιδιά γιατί δεν κοιμούνται ήσυχα; Τα παιδιά εγώ πιστεύω και αυτά δεν κοιμούνται με τα μάτια τους γελαστά πια. Τουλάχιστον όχι συχνά.

Πάω να χαρώ που είμαι υγιής, που είναι γεροί οι άνθρωποι που αγαπώ και χρειάζομαι. Ταυτόχρονα σκοτεινιάζω κι αγχώνομαι. Γιατί αυτό είναι μία μικρή φωτογραφία σε ένα κάδρο που βράζει και εξαφανίζει ανθρώπους, που τους παίρνει ο άνθρωπος και όχι το σύμπαν, ο κόσμος, όπως θέλεις πες το, αλλά κατάλαβες για τι λέω.

Πάω να χαμογελάσω με το πείραγμα ενός φίλου που πέτυχε κέντρο και δεν βγαίνει. Ταυτόχρονα ένα παιδί βρίσκεται νεκρό στα πόδια μου σε ένα χειμωνιάτικο ακρογιάλι.

Σε μια πολυκατοικία, σε μία φαβέλα, σε μια έρημο, σε έναν πόλεμο. Βόμβες σκάνε. Μπαμ, μπουμ, αίμα. Εδώ στη γη. Κάθε μέρα. Κάθε γαμημένη μέρα.

Απεριόριστη πληροφορία. Μπορείς να αντιληφθείς τι ακριβώς συμβαίνει γύρω σου (αρκεί να έχεις ηλεκτρισμό ε, χωρίς αυτόν και χωρίς παρέα, είσαι μόνος πια, εσύ κι ο κόσμος).

Να δεις ότι δεν πάμε καθόλου καλά. Αλλού συμβαίνει η ζωή κι αλλού εμείς κοιτάμε.

Η έκτακτη επικαιρότητα έγινε καθημερινότητα.

Και παλεύω να νικήσω το φόβο και τον τρόμο, ως προϊόντα μπροστά στα μάτια μου και ως συναισθήματα αρχέγονα μέσα μου. Πού και πού νομίζω ότι τρελαίνομαι. Στ’ αλήθεια. Δεν χωράνε στο κεφάλι μου αυτά που συμβαίνουν γύρω μου.

«Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου;…».

Ο γιαλός ποτέ δεν ήταν στραβός κι εμείς συνεχίζουμε να αρμενίζουμε, κυρίως, στραβά.

Η φύση έχει ξελαρυγγιαστεί να μας φωνάζει πως θα συνεχίσει χωρίς εμάς -όπως το πάμε- και εμείς δεν βρίσκουμε χρόνο να την ακούσουμε.

Ε, όχι η φύση δεν εκδικείται. Είναι μια υπέροχη μάνα.

Και πολύ λίγα μας έχει κάνει με την συμπεριφορά που έχουμε.

Δεν είμαι καλά, γιατρέ μου. Χαμογελώ απ’ έξω μου και είναι αληθινό. Δακρύζω και κλαίω μέσα μου κι είναι αληθινό. Πολλές φορές αυτά τα δύο συμβαίνουν ταυτόχρονα.

Είμαι καλά ακόμα.

Να είσαι κι εσύ.

Πάω μια βόλτα στον ήλιο γιατί πεθαίνω μέσα στο σπίτι.

Έξω έχει μια υπέροχη μέρα στην Αθήνα.

Πηγαίνω να ακούσω τη θάλασσα για να μην τρελαθώ ξανά.

Κ.Μ.

(Αγαπητέ φίλε, από χτες το βράδυ, προσπαθώ να σκέφτομαι όλους αυτούς που έζησαν σε ακόμα πιο δύσκολες εποχές από τη δική μας ή αυτούς που τα ζουν όλα αυτά -και ακόμα χειρότερα- σήμερα σε κάποια άλλη περιοχή του πλανήτη. Όσο εξαπλώνεται το κακό, τόσο σκέφτομαι πως μπορεί να αποφασίσουμε κάποια στιγμή να το χτυπήσουμε στη ρίζα του. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί σκοτωνόμαστε μεταξύ μας οι άνθρωποι, ενώ μπορούμε να είμαστε όλοι αραχτοί στις παραλίες και να λιάζουμε τα από τέτοια μας. Είναι καλό που αισθάνεστε, άλλοι δεν μπορούν να νιώσουν τίποτα. Ούτε να κλάψουν, ούτε να γελάσουν. Να είστε καλά. Όλα καλά θα πάνε. Σημασία έχει ν’ αγαπάς.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.