#JeSuisParis NOT

Πιτσιρίκο καλημέρα
Σου γράφω απο το Παρίσι, όπου ζω εδώ και τρία χρόνια με την οικογένειά μου.
Φύγαμε πριν 3 χρονια με τον άντρα μου, λόγω μιας επαγγελματικής ευκαιρίας, λίγο για την εμπειρία, λίγο για την κατάσταση στην Ελλάδα που διαφαινόταν χωρις μέλλον, με σκοπό να ειναι κατι παροδικό και να γυρίσουμε μόλις «φτιάξουν λίγο τα πράγματα».

Εν τω μεταξύ, διπλασιαστηκαμε. Κάναμε δύο παιδάκια… τα «Γαλλάκια» όπως αρεσκεται να λεει η πικραμενη -λόγω της απόστασης- γιαγιά τους. Μόνο που δεν ειναι γαλλάκια γιατι εμείς δεν είμαστε Γάλλοι όπως τόσοι άλλοι που ζουν και συνυπάρχουν, παρ’ όλες τις πολιτισμικές διαφορες τους στο Παρίσι.

Αν σου έγραφα πριν δυο εβδομάδες, θα σου έγραφα πόσο πολυ θέλω να γυρίσω πίσω γιατι μου λείπει η Ελλαδιτσα μου… μου λειπει ο ήλιος , η θάλασσα και οι νοστιμες ντοματες.

Μου λειπει η υπόλοιπη οικογένεια μου και οι φιλοι μου. Μου λειπουν τα πράγματα που άφησα, όσο και αν ξέρω ότι δεν ειναι καθόλου τα ίδια.

Θα σου έγραφα πόσο θέλω να γυρίσω και πόσο ταυτόχρονα φοβάμαι.

Φοβάμαι να γυρίσω σε μια χώρα που τα πράματα δεν «έφτιαξαν» αλλα συνεχιζουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειροτερο.

Φοβάμαι την ανεργία και τη μιζέρια.

Φοβάμαι να μεγαλώσω τα παιδιά μου σε ένα ανύπαρκτο κράτος δικαίου.

Φοβάμαι τον Αλέξη και την παρέα του γι’αυτα που κάνουν και γι’αυτα που δεν κάνουν.

Φοβάμαι γιατι η παιδεία και η περιθαλψη ειναι έννοιες ανύπαρκτες. Φοβάμαι γιατι η δικαιοσύνη μας κοιμαται ύπνο βαθύ. Φοβάμαι.

Κι έρχεται η Παρασκευή το βράδυ και τα τραγικά γεγονότα που εκτυλίχτηκαν και συνειδητοποιω οτι όλα αυτά που φοβομουν μέχρι χτες δεν ειναι τίποτα μπροστά σε αυτό που συνέβη εδω, που συμβαίνει καθημερινά σε δεκάδες μέρη του κόσμου και που μπορει ανα πάσα στιγμή να ξανασυμβεί.

Αν οι τρομοκράτες έχουν στόχο να σπειρουν το φόβο και να σε κάνουν να ζεις με αυτον, στη δική μου περιπτωση το πέτυχαν.

Γράφουνε γνωστοι και άγνωστοι στις σελίδες τους στα μέσα #jesuisparis. Εγώ λοιπον δεν ειμαι. Γιατι φοβάμαι. Όπως δεν ήμουν και ο Charlie πριν μερικούς μήνες.

Γιατί δεν στεκομαι ατρομητη μπροστα στα γεγονότα να διατυμπανίζω τις αξίες του «διαφωτισμού» γιατι όλα αυτά ειναι ψέματα και γιατι νομίζω ότι ειναι μόνο η αρχη.

Και γιατι αυτο που φοβάμαι δεν ειναι τα όπλα ή οι τρομοκράτες. Ειναι κάτι πολυ πιο βαθυ και που φοβάται κάθε μάνα στον κόσμο.

Φοβάμαι ότι έφερα τα παιδιά μου σε έναν κόσμο που πάει από το κακό στο χειρότερο. Φοβάμαι ότι κάθε μέρα που περνάει η ελπίδα λιγοστευει.

Φοβάμαι ότι θα μεγαλώσουν σε ένα κόσμο που θα γινεται ολοένα πιο βίαιος, αυταρχικος και ανελευθερος.

Φοβαμαι οτι η κατ’ επίφαση δημοκρατία που ζούμε θα καταλυθει ακόμα περισσοτερο στο όνομα της «προστασίας του πολίτη».

Θέλω να ζήσουν τη ζωή τους ελευθερα.

Θέλω να μπορούν να επιλέξουν που θα ζήσουν ελεύθερα.

Θέλω να αναπνέουν, να κολυμπούν και να περπατούν ελευθερα. Θέλω να τρώνε ό,τι θέλουν ελευθερα.

Θέλω να αποφασίζουν ποιον ή ποιαν θα αγαπήσουν ελεύθερα.

Θέλω να πιστευουν σε οποιο Θεο θέλουν, ελευθερα.

Κλαίνε οι μανούλες σε όλον τον κόσμο, πιτσιρίκο.

Κλαίνε οι μανούλες στην Ελλάδα, κλαίνε στη Γαλλία, κλαίνε στη Συρία, κλαίνε στο Λίβανο.

Κλαίνε παντού οι μανούλες πιτσιρικο και ειναι το κλάμα τους αλλοτε πιο σιωπηλο αλλοτε πιο δυνατό.

Κλαινε γιατι φοβουνται για τα παιδια τους, για τη ζωή τους, για το μέλλον τους, για τον κόσμο που δεν ειναι «αγγελικά πλασμένος».

Κλαίνε γιατί ξέρουν ότι δεν μπορούν να δώσουν στα παιδιά τους τον κόσμο που ονειρεύτηκαν.

Τα παιδια συμβολιζουν την ελπίδα και για να ανθίσει η ελπιδα πρέπει να τη βοηθήσεις: να την ποτισεις, να την αφήσεις ελευθερη, να της δώσεις χώρο να χορέψει, να τραγουδήσει, να αναπτυχθει.

Κλαίνε οι μανούλες πιτσιρίκο και σφίγγουν τα παιδια στην αγκαλια τους γιατι ο κόσμος ειναι κακός και οι καιροι ειναι δύσκολοι.

Και γιατι ξέρουν οτι ο κύκλος της βίας δεν κλείνει με βία οπως πιστεύουν αυτοι που έχουν κάψει τις δικες τους ελπιδες, τα παιδια μέσα τους. Κλαίνε οι μάνες πιτσιρικο γιατι φοβούνται…

Με αυτές τις σκέψεις κοιμήθηκα την Παρασκευή το βράδυ. Και έκλαψα κι εγω σα μανούλα για το παρόν μας και το μέλλον μας.

Και ύστερα ήρθε το Σάββατο, και τα μπουμπούκια μου ξύπνησαν κεφάτα και γελαστα. Και ξεκίνησε μια καινούργια μέρα.

Και στα μάτια τους είδα ξεκάθαρη την ελπίδα. Γιατι μόνο αυτή μπορει να νικήσει το φόβο.

Δεν ξέρω σε τι να ελπίσω. Δεν ξέρω που να παω να ζήσω για να μεγαλώσω τις «ελπίδες» μου που δε νιώθουν -ακόμα ευτυχως- την κακία του κόσμου.

Ξέρω οτι αυτος ο κόσμος δεν τους αξίζει αλλα αυτον έχουμε. Πελαγώνω και φοβάμαι και την ίδια στιγμή σφιγγω τα δόντια και λέω , όχι μη λυγίσεις.

Σε έχουν ανάγκη. Και εσενα και όλες τις μανούλες του κόσμου που μεγαλώνουν ελπίδες.

Θα νικήσει η «ελπίδα» ή θα νικήσει ο φόβος;

Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Στα αυτια μου αντηχουν οι στιχοι απο το παιδικο τραγουδάκι που έπαιζε στο replay το Σαββατοκύριακο για να ξορκίσει το φόβο.

Τα παιδιά τραγουδούν μες στους δρόμους
κι η φωνή τους τον κόσμο αλλάζει.
Τα σκοτάδια σκορπάνε κι η μέρα λουλουδίζει
σαν ανθός στο περβάζι…

#αγάπη_μόνο

Σ.

(Αγαπητή φίλη, δεν θα νικήσει ούτε η ελπίδα, ούτε ο φόβος. Θα νικήσει η αγάπη. Ο άνθρωπος γεννιέται από την αγάπη και πιστεύω πως η τελευταία σκέψη που κάνει πριν φύγει από τη ζωή είναι η αγάπη. Την 11η Σεπτεμβρίου, στην Νέα Υόρκη, οι άνθρωποι που καταλάβαιναν πως θα πεθάνουν έπαιρναν τηλέφωνο τους αγαπημένους τους και τους έλεγαν πως τους αγαπούν. Αυτή ήταν η τελευταία σκέψη που έκαναν, αυτή ήταν η τελευταία λέξη που είπαν. Βέβαια, υπάρχουν και άνθρωποι που μεγαλώνουν χωρίς αγάπη -οι δράστες στο Charlie Hebdo ήταν ορφανοί-, και γίνονται τέρατα. Είναι οι καπιταλιστικές κοινωνίες που κάνουν τους ανθρώπους τέρατα και δημιουργούν πολλούς απελπισμένους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Πάντως, πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος, ό,τι και να κάνει, ακόμα και την πιο φρικαλέα πράξη, ουσιαστικά φωνάζει «αγαπήστε με». Οι μανάδες σε όλο τον κόσμο πρέπει να πουν στα παιδιά τους να μην σκοτώσουν ποτέ κανέναν. Να τα παίρνουν κάθε πρωί τηλέφωνο και να τους λένε να μην κάνουν κάτι για το οποίο θα ντρέπονται στην υπόλοιπη ζωή τους. Και οι γυναίκες πρέπει να βγουν μπροστά. Οι άνδρες σκοτώνουν με λύσσα· το βλέπουμε παντού. Η γυναίκα, για να σκοτώσει, πρέπει να μην υπάρχει άλλος τρόπος. Οπότε, ας πράξουν οι γυναίκες. Ας εξοργιστούν με τον ματωμένο κόσμο των ανδρών και ας πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Αγαπητή φίλη, καταλαβαίνω πως είναι τραγικό να αναζητείς ένα καλύτερο περιβάλλον για εσένα και τα παιδιά σου, και να συναντάς την φρίκη στο Παρίσι, στην πόλη-σύμβολο του δυτικού πολιτισμού. Είναι μια πολύ περίεργη εποχή. Είναι μια εποχή που σου ζητάει να βάλεις τις σωστές προτεραιότητες. Μια Γερμανίδα φίλη που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, μου είπε το βράδυ του Σαββάτου πως, όπως είναι η Ευρώπη σήμερα, η Ελλάδα είναι ένα ασφαλές καταφύγιο και ένας τόπος που μπορείς να ζεις ακόμα ανθρώπινα. Χτες το πρωί, ένας Γερμανός φίλος -που ήταν τις προηγούμενες ημέρες στην Γαλλία και στην Γερμανία- μου είπε πως μόνο στην Ελλάδα ζούνε οι άνθρωποι και πως η Αθήνα μπορεί να είναι η πρωτεύουσα μιας χρεοκοπημένης χώρας αλλά είναι σαν να έχει γιορτή. Προτεραιότητες λοιπόν. Και τύχη. Σε έναν κόσμο που τα δεδομένα έχουν αλλάξει και αλλάζουν διαρκώς. Να είστε καλά. Να χαίρεστε τα παιδιά σας. Αγάπη μόνο.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.