Εντυπώσεις από Ελλάδα

Φίλε Πιτσιρίκο
Είχα καιρό να σου γράψω, και, μιας και βαράω μύγες σήμερα, είπα να δώσω και εγώ σημεία ζωής. Μην και ανησυχείς πως έπαθα τίποτα.

Έπεσε που λες το σκοτάδι, εδώ και ώρα. Για πότε το ξεσυνήθισα το γαμημένο, δεν λέγεται. Μέσα σε μια εβδομάδα το ξαναθεώρησε δεδομένο ο εγκέφαλος, ότι σκοτάδι έχει τη νύχτα και φως έχει την ημέρα.

Πέρασα μια εβδομάδα στην Ελλάδα με ήλιο, μάσα, φιλαράκια με τα κέφια και τις ακεφιές τους, τις γκρίνιες τους και την μούρλα τους.

Και με τους υπόλοιπους, με την καφρίλα τους, την αγένειά τους, την σχεδόν παντελή απουσία συλλογικής συνείδησης και πολιτισμένης συμπεριφοράς.

Δεν απορώ, δεν εντυπωσιάζομαι. Δεν θα κρύψω, όμως, πως με φοβίζει να οδηγώ στους ελληνικούς δρόμους, όπου μπορεί να πεθάνει κανείς μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου γιατί κάποιοι νομίζουν πως είναι μόνοι τους στον πλανήτη και τους ανήκει κιόλας.

Δεν είναι τυχαίο πως τον Μαντ Μαξ τον σκηνοθέτησε Έλληνας.

Εξυπακούεται πως τα πράγματα τα βλέπεις με άλλο μάτι, όταν είσαι στην απ’ έξω. Έτσι το «κίνηση στην Μεσογείων κλπ» από το ραδιόφωνο -ή από γνωστούς- ισοδυναμούσε με «μαλάκα που πήγαν όλοι», όταν πέρναγα εγώ από το ίδιο σημείο την ίδια ώρα. Εκτός και αν μου κρύβονται.

Τεράστια διαφορά με τρία-τέσσερα χρόνια πριν. Στα φανάρια κολλάω περισσότερο στη Σουηδία. Πάει, χάλασε ο κόσμος.

Οι νέοι κάτω των 25 που είναι αραχτοί δείχνουν να μην πολυχαμπαριάζουν. Νέοι είναι, μπορεί να έχουν άλλα στο μυαλό τους.

Οι σαραντάρηδες δεν πολυφαίνονται έξω. Καλά, δεν πάω και στα καλά τα μαγαζά που πάνε οι καθωσπρέπει, εκεί που πάνε τα ρεμάλια πάω. Αλλά, περνώντας απ΄έξω από τα άλλα, δεν βλέπω και μεγάλη κίνηση. Έχουν σφίξει οι κώλοι.

Οι μεγαλύτεροι επαναλαμβάνουν σαν μάντρα το «πού καταντήσαμε» και συμπληρώνουν με το «δεν μπορεί να συνεχιστεί, κάπου θα μπει ένα τέλος».

Τι να τους πω και εγώ, δεν είμαι παρά ένας γκασταρμπάιτερ σε μια σκοτεινή χώρα του βορρά.

Πως δεν κατάντησαν τώρα αλλά μια ζωή μέσα στην κατάντια ήταν, απλά τότε είχαν να ξοδέψουν και πούλαγαν μούρη ο ένας στον άλλον;

Ή πως κάπου θα μπει σίγουρα ένα τέλος, αλλά για αρκετούς μάλλον θα είναι στην άκρη του σχοινιού ή στο έδαφος μετά από πτώση καμπόσων ορόφων;

Κρατιέμαι με το ζόρι να μην πω μπροστά σε γνωστούς που έχουν μικρά παιδιά πως, αν ζούσα ακόμα στην Ελλάδα, μάλλον θα ήμουν με το διαβατήριο στην κωλότσεπη για την περίπτωση πολέμου. Δεν θέλω να στεναχωρώ τον κόσμο, δεν μου φταίνε σε τίποτα και, τελικά, ίσως τα πάντα να είναι μέσα στο δικό μου το μυαλό.

Ίσως κάπου να μπει τέλος, ίσως να ξανακυλήσει κανένα φράγκο στην αγορά και να «ξεκαταντήσει» ο κόσμος, να πάρει τα πάνω του.

Να μπορεί να ξαναδώσει το μπαχτσίσι να κάνει τη δουλειά του, το φακελάκι να νοσηλευτεί, να βάλει ένα καλό ρούχο, βρε αδερφέ, και να πάρει ένα αυτοκινητάκι να τον θαυμάσει η γειτονιά.

Μέχρι τότε, ακούω τις εξωφρενικές ιστορίες για το πώς δουλεύει το ίδρυμα χρονίων ψυχικών παθήσεων και ποιά ψήφισαν για βουλευτή στον νομό, που, αν είχαν μυαλό, θα την είχαν βάλει στο προαναφερθέν ίδρυμα, όχι στη βουλή. Ανατριχιαστικές ιστορίες.

Τρομακτικό το πώς προσαρμόζεται ο άνθρωπος στα νέα δεδομένα και αυτό που το 2010 ήταν αιτία πολέμου τώρα είναι καθημερινότητα.

Ο άρρωστος τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς απλά αναπροσαρμόζεται και τροποποιείται, ώστε και να ταιριάζει και να δικαιολογείται από τις καινούργιες καταστάσεις.

Ξαναπιάνω το παράδειγμα της οδικής συμπεριφοράς: Πριν οδηγούσαν σαν βόδια γιατί είχε πολλή κίνηση, τώρα οδηγούν σαν βόδια επειδή είναι πιεσμένοι και αγχωμένοι.

Για διαφορετικό λόγο κάθε φορά, η ίδια και απαράλλαχτη συμπεριφορά.

Παραδεχτείτε το γαμώ το κέρατό μου, γουστάρετε να οδηγείτε έτσι.

Απλά, χωρίς περιστροφές: Είμαστε γαμιάδες, δεν μας νοιάζει αν θα πάρουμε τον άλλον σβάρνα, δεν δίνουμε δεκάρα αν ψοφολογήσουμε, αρκεί να προσπεράσουμε και να κόψουμε δρόμο, να φτάσουμε πρώτοι.

Δεν είναι κακό να ξέρεις ποιός είσαι και τι θες. Και το θεϊκό, βέβαια, είναι πως στα υπόλοιπα δεν το κρύβουν!

Αν δεν λάδωνες δεν έκανες δουλειά, αν δεν έγλειφες δεν έβλεπες χαϊρι, αν μίλαγες σε έθαβαν, αν δεν ήταν το κόμμα δεν θα έσπρωχνε τον τάδε κλπ κλπ. Ανοιχτά, στη μάπα!

Πήγαινε με το σταυρό στο χέρι και θα είσαι ο μαλάκας μια ζωή!

Ασπάσου την βρωμιά, αν θες να γίνεις κάποιος!

Μόνο στο τιμόνι κρύβονται και βρίσκουν δικαιολογίες, εκεί τους πιάνουν οι ντροπές.

Δεν καταλήγω κάπου, ως συνήθως.

Παρακολούθησα τον προηγούμενο μήνα όλη την ανταλλαγή απόψεων με το πώς είναι στην Βρετανία και εδώ και αλλού, και απέφυγα να πάρω μέρος επί τούτου.

Η άποψή μου είναι πως τέλεια δεν είναι πουθενά και πρέπει να διαλέγουμε τις μάχες μας, όπως και τους συμβιβασμούς μας.

Δεν θα φτιάξουμε εμείς τις χώρες των άλλων, εδώ δεν μπορέσαμε να το κάνουμε στη δική μας.

Οπότε, αυτή είναι η συμβουλή μου σε όσους αναρωτιούνται αν είναι καλύτερα να φύγουν ή να μείνουν:

Αν μένεις σταθερός, είναι να το κάνεις επειδή πάτησες γερά, και όχι επειδή κόλλησες σε βάλτο.

Αν κινείσαι, να το κάνεις γιατί προχωράς, όχι γιατί τρέμει η γη και βυθίζεσαι.

Να είσαι πάντα καλά, φίλε Πιτσιρίκο.

Με τους φιλικότερους χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, το καλό μετά την χρεοκοπία -και τις απανωτές ήττες που είναι αποτέλεσμα αδυναμίας- είναι πως έφυγε η πολλή υστερία από τους Έλληνες, για να δείχνουν κάποιοι άλλοι από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Αυτό τους κάνει πιο ανθρώπινους. Ακόμα και τα υστερικά Χριστούγεννα -της με το ζόρι ευτυχίας- είναι πια πιο ανθρώπινα στην Ελλάδα. Βέβαια, από την άλλη, το λούμπεν και ο μικροαστισμός συνεχίζουν να κάνουν πάρτι. Είπαμε, τόσα χρόνια πάνω στα τραπέζια δεν σβήνουν με μια χρεοκοπία· αφήνουν τα σημάδια τους. Δεν αλλάζουν εύκολα οι κοινωνίες. Για την οδήγηση, δεν έχω άποψη, γιατί δεν έχω αυτοκίνητο, αν και βλέπω τους άδειους δρόμους και τα ταξί ουρά στις πιάτσες. Όταν είμαι στην Αθήνα, αποφεύγω τις πολλές μετακινήσεις και περιορίζομαι στα όρια της αρχαίας Αθήνας, όπου είναι πολύ όμορφα και δεν χρειάζεσαι αυτοκίνητο. Το περπάτημα κάνει καλό σε όλα. Πάντως, πριν από λίγες ημέρες, ένας γείτονας διαμελίστηκε από έναν οδηγό σε μια διάβαση. Σε άλλη γειτονιά. Θα είχε ενδιαφέρον να επιτραπεί και η οπλοφορία στην Ελλάδα, όπως στις ΗΠΑ. Ίσως, οι οδηγοί στην Ελλάδα να ήταν πιο ευγενικοί, αν ήξεραν πως και ο άλλος οδηγός οπλοφορεί. Σε κάθε περίπτωση, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον ένα διαρκές ουέστερν με πιστολίδια στους δρόμους της Αθήνας. Νομίζω πως είναι σημαντικό για να μην έχεις άγχος -που σκοτώνει και το λένε όλοι οι γιατροί συνάδελφοί σου-, να αποφεύγεις τον ανταγωνισμό, το κυνήγι του πλουτισμού, τον συνωστισμό και την πολλή συνάφεια του κόσμου. Αυτό ισχύει σε όλες τις χώρες του κόσμου. Επίκουρος και πάλι Επίκουρος. Προσπαθώ να τον θυμάμαι συνέχεια. Λάθε βιώσας. Να είσαι καλά, Βασίλη. Τώρα περιμένουμε τις πρώτες δημοσιεύσιμες εντυπώσεις του Ηλία από την Ελβετία. Πάντως, έφτασε καλά. Καλή χρονιά, Βασίλη. Και χρόνια σου πολλά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.