Μια συμβουλή προς υποψήφιους μετανάστες

Φίλε πιτσιρίκο,
με αφορμή και πάλι ένα κείμενο, αυτή τη φορά του Νίκου από την όμορφη Κέρκυρα θα ήθελα, αν είμαι σε θέση, να δώσω μια συμβουλή. Όποιος θέλει να φύγει να το κάνει. Να μην ακούσει κανέναν και να το κάνει. Γιατί αν δεν φύγει, το πιο πιθανό είναι να το μετανιώσει. Όπως θα το μετάνιωνα και εγώ, αν δεν είχα φύγει, γιατί, μένοντας εδώ, χωρίς δουλειά και προοπτική, θα έκλαιγα τη μοίρα μου και θα θύμωνα με τον εαυτό μου και με τους γύρω μου.

Ο καθένας βιώνει διαφορετικά τη μετανάστευση, άλλος την αντέχει περισσότερο και άλλος λιγότερο.

Για τη Μεγάλη Βρετανία συγκεκριμένα, ο φίλος μου ο Κώστας, που μένει ακόμη εκεί, έκανε μια παρατήρηση που νομίζω είναι πολύ εύστοχη:

Ένας Έλληνας που είναι είτε μοναχικός είτε υπερβολικά κοινωνικός τύπος μπορεί να προσαρμοστεί καλύτερα στην Αγγλία από κάποιον που δεν είναι ούτε πολύ μοναχικός ούτε πολύ κοινωνικός.

Και αν κάποιος φύγει και αποφασίσει να επιστρέψει, θα δει με διαφορετικά μάτια τον τόπο του. Πριν φύγω, είχα φτάσει στο σημείο να σιχαίνομαι τη Θεσσαλονίκη και, όταν επέστρεψα, την ερωτεύτηκα ξανά.

Πέρα όμως από το γεγονός ότι είδα με άλλα μάτια τον τόπο μου, η εμπειρία μου στη Γηραιά Αλβιόνα συνέβαλε στο να κατακτήσω κάτι που θεωρώ ακόμη πιο σημαντικό:

Να ξυπνήσω τον εικοσάχρονο οραματιστή μέσα μου. Αυτόν, που μεγαλώνοντας, κοιμίζουμε σιγά-σιγά μέχρι που πεθαίνει και αυτό, γιατί μεγαλώνουμε και πρέπει να προσαρμοστούμε στο σάπιο σύστημα, να παριστάνουμε τους ώριμους και να προσπαθούμε να καταξιωθούμε κοινωνικά.

Αποκοιμίζοντας τη νιότη παράλληλα ξυπνάμε τον μπάτσο μέσα μας, που όπως είχε πει και ο Περικλής Κοροβέσης, πριν από μερικά χρόνια, αυτός είναι που πρέπει να σκοτώσουμε. Τον μπάτσο μέσα μας. Και το φθόνο μέσα μας, θα συμπλήρωνα.

Έτσι αποφάσισα να πορευτώ στη ζωή μου, με τον εικοσάχρονο μέσα μου ξυπνητό.

Και αν το σώμα με τα χρόνια γερνάει, τη φλόγα της νιότης δε θα την αφήσω να πεθάνει ποτέ.

Γιατί ο εικοσάχρονος μπορεί να μην έχει κατακτήσει τη σοφία που έρχεται με τα χρόνια, κάτι να έχει αρπάξει από κάποια κείμενα του Μαρξ και του Μπακούνιν , ή να έχει διαβάσει τις Ακυβέρνητες Πολιτείες του Τσίρκα και τον Καπετάν Μιχάλη του Καζαντζάκη και να μην τα καλοκατάλαβε, αλλά έχει έντονο το πάθος για ζωή, για έρωτα, έχει το ένστικτο να παλέψει για έναν καλύτερο κόσμο και να εξαλείψει την αδικία.

Και νομίζω ότι, μεγαλώνοντας με τη φλόγα ζωντανή μέσα μας, διαβάζοντας και αποκτώντας συνεχώς εμπειρίες κάνουμε τα αληθινά βήματα προς τη σοφία.

Πρώτα από όλα να ακούμε το νέο άνθρωπο μέσα μας και μετά τους νέους ανθρώπους γύρω μας και να μην τους γυρνάμε την πλάτη.

Και να μη γυρνάμε την πλάτη στο νέο που είναι στη φυλακή και θέλει να σπουδάσει. Που δικάστηκε και φυλακίστηκε, στην ουσία, όχι επειδή λήστεψε μια τράπεζα (Μαμά, Μπαμπά, τις έβριζες και εσύ) αλλά επειδή οι ιδέες του δεν είναι αρεστές στην άρχουσα τάξη.

Πιτσιρίκο, σε ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία και σου εύχομαι να είσαι καλά και να ξέρεις, υπάρχουν πολύ αξιόλογοι άνθρωποι εκεί έξω, που δε θα σου στείλουνε κάποιο κείμενο ποτέ, αλλά σε διαβάζουνε και παίρνουνε κουράγιο. Ελπίζω να σου δίνουμε και εμείς κουράγιο, σου το οφείλουμε.

Φιλιά από τη Θεσσαλονίκη,

Παναγιώτης

Υ.Γ. Το ξέρω ότι είναι ντροπή μου αλλά δεν έχω πάει ποτέ στην Κρήτη. Ελπίζω να τα καταφέρω και να πάω εκεί το καλοκαίρι για διακοπές. Ένας παλιός μου φίλος ο Πέτρος, με καταγωγή από το Ηράκλειο πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια μου έλεγε ότι η Νότια Κρήτη είναι που αξίζει, επειδή δεν είχε, ως τότε, διαβρωθεί από τον τουρισμό. Πάντως όλοι οι Κρητικοί που γνώρισα στη ζωή μου είναι τα καλύτερα παιδιά. Εντάξει, υπάρχουν και οι λεβεντομαλάκες, σαν αυτούς που κατέστρεψαν τη ζωή του παιδιού στα Γιάννενα, αλλά εγώ ήμουν τυχερός, γνώρισα Κρητικούς αστέρια. Την Εμμανουέλα, τον Πέτρο, το Γιάννη, τη Σοφία και την Ελένη που ελπίζω να βρήκε το δρόμο της στο Λονδίνο και να μη μιζεριάζει.

(Αγαπητέ Παναγιώτη, είμαι της άποψης πως πρέπει να μένουμε πάντα νέοι. Εγώ το έχω καταφέρει. Θα πεθάνω πιτσίρίκος. Τα σάιτ -για να βγάλουν κάνα φράγκο παραπάνω από τα κλικ- θα γράφουν “πέθανε ο πιτσιρίκος”. Τέλειο; Παναγιώτη, η μόνη συμβουλή που μπορώ με βεβαιότητα να δώσω σε κάποιον είναι να μην δίνει συμβουλές και να μην ακούει συμβουλές. Δηλαδή, εγώ δεν ξέρω την τύφλα μου, τι να πω στους άλλους; Πάντως, πιστεύω στο στομάχι. Όποιος έχει καλό στομάχι, να κάνει ό,τι του λέει το στομάχι του. Από την άλλη, είναι ωραίο να φεύγεις. Κι είναι κι ωραίο να γυρνάς. Γενικά, όλα ωραία είναι. Αν αγαπάς, είναι όλα όμορφα. Νότια Κρήτη με τα χίλια. Μόνο μην το γράφουμε πολύ γιατί θα είμαστε πάνω από τέσσερις άνθρωποι στις τεράστιες άδειες παραλίες που κάνω τα μπάνια μου. Να είσαι καλά, Παναγιώτη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.