Νυχτώνει
Φίλε Πιτσιρίκο
Είναι 3:30 το μεσημέρι και νυχτώνει εδώ πάνω. Σήμερα βαριέμαι να δουλέψω, και, γι’ αυτό, γράφω κι εγώ με αφορμή την επιστολή του Νίκου Ρωμανού, γιατί πάντα έχω την εξής απορία: Δεν είναι γιατί κατέβηκαν τα παιδιά και τα σπάσανε για την δολοφονία ενός παιδιού. Είναι γιατί δεν κατέβηκαν οι γονείς, όχι να τα σπάσουν μόνο.
Να μην αφήσουν πέτρα στην πέτρα. Όχι όμως στα μαγαζιά των άλλων αλλά στα σπίτια των πολιτικών και των αρχηγών της αστυνομίας, των δικαστών και των δημάρχων.
Ίσως γιατί τα δικά τους παιδιά είναι καλύτερα. Πιο προσεκτικά. Ήσυχα, καθωσπρέπει, στρέητ, καλά χριστιανόπουλα και ενσαρκώνουν όλα τα ιδεώδη και τα πρότυπα της ελληνικής κοινωνίας.
Της κοινωνίας προ κρίσης, επί κρίσης, και αν υπάρξει μετά, και της μετά κρίσης. Μην γελιόμαστε, όπως λες κι εσύ, μετρηθήκαμε και βγήκαμε λιγότεροι. Δεν γίναμε τώρα έτσι, και πριν και μετά ίδια σκατά.
Τα παιδιά θα σκέφτονται πάντα σαν παιδιά. Έχουν στο μυαλό τους πολλά και διάφορα. Ακόμα και απλοϊκά πράγματα, όπως το ότι, αν πετάξουν ένα πλαστικό μπουκάλι ή μια πέτρα στα τσοπανόσκυλα του κατεστημένου, μπορεί και να αλλάξει τα πράγματα.
Πού; Σε μια χώρα όπου όλοι οι φασίστες τα πήραν στο κρανίο εξ αιτίας της επιθυμίας για αποτέφρωση ενός ομοφυλόφιλου;
Αυτό βέβαια δεν είναι περίεργο, γιατί οι περισσότεροι Ελληναράδες άντρακλες και καραμπουζουκλήδες τους πoύστηδες θέλουν να τους καίνε ζωντανούς, αν είναι ήδη νεκροί δεν έχει πλάκα.
Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες καταλήψεις, του ΄91, κατέβαινα ένα πρωί μέσα στην υγρασία την κατηφόρα για το σπίτι μαζί με τον αδερφό μου. Φτάσαμε και πέσαμε σαν τούβλα, είχαμε μείνει 48 ώρες άυπνοι και γεμάτοι φόβο για την αναμενόμενη επιδρομή.
Ξύπνησα και περίμενα την αγαπημένη μου τούρτα για τα γενέθλιά μου, και, αντί γι’ αυτό, είδα τη μάνα μου σοκαρισμένη.
Είχαν σκοτώσει έναν καθηγητή στην Πάτρα, λέει. Κάποιοι σαν και αυτούς που περιμέναμε και εμείς να μας κάνουν επίσκεψη το βραδάκι στη δικιά μου πόλη, στο δικό μου σχολείο.
Ο Τεμπονέρας τότε μου έκανε ένα από τα χρησιμότερα δώρα που μου έχουν κάνει ποτέ, και μου έδωσε το καλύτερο μάθημα που έχω πάρει από καθηγητή: Η εξουσία δεν νοιάζεται, θα οπλίσει πάντα κάποιου το χέρι για να κάνει την βρωμοδουλειά της.
Και κανείς δεν θα σε προστατέψει, κανείς δεν θα σου δώσει δίκαιο. Κι ας προστατεύεις τα παιδιά, όπως έκανε τότε ο κύριός τους.
Γιατί η εξουσία δεν είναι στα χέρια κυρίων.
Η εξουσία θα κάνει πάντα ένα βηματάκι πίσω και δέκα άλματα μπροστά, θα σου δίνει ψίχουλα για να τρώει τα καρβέλια. Και θα τιμωρείσαι παραδειγματικά, αν κάνεις πως δεν σου αρέσουν κιόλας τα ψίχουλα.
Από την άλλη, βέβαια, έχουμε κάποιους επαναστάτες/αντιεξουσιαστές, που δεν θα πω ψέματα, με φοβίζουν όσο και και οι εξουσιαστές. Όνειρα βίας που θα πολεμά την βία, χωρίς τέλος, χωρίς σκοπό. Χωρίς εναλλακτική ρεαλιστική πρόταση, με αφορισμούς που δεν στέκουν γιατί η ανθρώπινη (και όχι μόνο) φύση είναι αυτή που είναι.
Αν ένας κόσμος που καίγεται διαρκώς σαν κάτι μετα-αποκαλυπτικές ταινίες είναι το περισσότερο που μπορούν να σκεφτούν, λυπάμαι αλλά έχω την ίδια άρνηση ακριβώς για αυτούς, όπως και για τους αντιπάλους τους.
Δεν θα εξαφανιστεί ξαφνικά ο καπιταλισμός και θα γίνουν αυτόματα όλοι άγιοι. Τα ζωντανά πλάσματα πολεμάνε και διεκδικούν συνέχεια τον ζωτικό χώρο, τα προνόμια που έρχονται μαζί με τη θέση εξουσίας.
Στα κοπάδια, στις αγέλες, στις ομάδες των πρωτεύοντων υπάρχει πάντα κάποιος που έχει την εξουσία.
Δεν έχει φράγκα και τεθωρακισμένη μερσέντα ο γορίλλας, αλλά τον πρώτο λόγο στο ζευγάρωμα και στο φαγητό. Μέχρι που γερνάει τόσο, ώστε να εκθρονιστεί από κάποιον, ή να τον φάει κάποιος δυνατότερος από μια άλλη ομάδα.
Είπαμε, δεν είναι πίσω από τα πάντα η βιολογία, αλλά κάποια πράγματα είναι βιολογία και όχι ιδεολογία. Αν κανείς αμφιβάλλει, μπορεί να προσπαθήσει να πάρει την μπανάνα από τα χέρια ενός γορίλα, ή να χουφτώσει την κυρία γορίλου.
Ακολουθούμε ενστικτωδώς τους ισχυρούς γιατί μας διασφαλίζουν την επιβίωση. Και υποτασσόμαστε όταν πρέπει για να διατηρούμε την εύνοιά τους.
Αυτή είναι η φύση. Και την φύση μας είναι που πρέπει να πολεμήσουμε, αυτό είναι το δύσκολο.
Όταν το πράγμα υπεραπλουστεύεται στο ποιοί θα σκοτώσουν ποιούς, δυστυχώς δεν τίθεται δίπολο “δικαιοσύνη/αδικία”. Αυτά είναι πάντα σχετικά.
Το δίπολο είναι πλέον “νικητής/ηττημένος”.
Και μετά ο καθένας θα βάλει την αξία και την ερμηνεία του στο τι έγινε και γιατί. Ξέρουμε όλοι πώς γράφεται η ιστορία.
Με θλίψη παρατηρώ πως το “η βία γεννά βία” είναι σαν να μην ειπώθηκε ποτέ. Δεν το ακούνε; Κάνουν πως δεν το ακούνε; Και οι μεν και οι δε.
Το να επαναλαμβάνεις την ίδια ενέργεια, περιμένοντας πως το αποτέλεσμα θα αλλάξει, είναι δείκτης χαμηλής νοημοσύνης.
Το κάνουμε και στα νευροψυχιατρικά τεστ, δεν είναι μια έξυπνη ατάκα, είναι επιστημονική αρχή.
Πώς λοιπόν προτρέπει ο Νίκος μέσα από τη φυλακή τον κόσμο να πάρει τα όπλα και να πολεμήσει;
Αν άλλαζε ο κόσμος με τη βία, πολεμάμε συστηματικά εδώ και τουλάχιστον 4.000 χρόνια, έπρεπε να είναι γαμημένος παράδεισος ο κωλοπλανήτης πλέον.
Τόσο αίμα έχει χυθεί.
Όταν αυτός παραδόθηκε χωρίς να ρίξει σφαίρα; Πού ήταν τότε οι μαχητικές τάσεις; Όπως και σχεδόν όλοι αυτοί που έχουν συλληφθεί τα τελευταία χρόνια.
Γεμάτα όπλα τα ντουλάπια των σπιτιών και τα πορτ μπαγκάζ των αυτοκινήτων. Αυτοί όμως τα χέρια ψηλά με το πού σκάει μύτη το κράτος.
Α, ξέχασα, μην χαθούν αθώες ζωές. Γιατί δεν παίρνετε τότε ψεύτικα όπλα ρε παιδιά, μην εκπυρσοκροτήσει κανένα και χαθεί καμιά αθώα ζωή; Σπάει ο διάολος το ποδάρι του, όπλα είναι αυτά.
Το τουφέκι είναι για δύο κατηγορίες, το είχα πει ένα χρόνο πριν στο μέηλ μου, τότε για την απεργία πείνας του Ρωμανού.
Το τουφέκι είναι για ψυχοπαθείς (όχι ψυχασθενείς, άλλο το ένα, άλλο το άλλο), που το χρησιμοποιούν με απόλαυση, βλέπε Πάσσαρης και Κορκονέας κλπ. Και για αυτούς που δεν έχουν τίποτα να χάσουν, που το χρησιμοποιούν με απόγνωση, βλέπε αντάρτες και στρατιώτες στον πόλεμο.
Δεν είναι για εμένα, δεν είναι για τον Ηλία, τον Άρη, το Παόκι και τον Πιτσιρίκο, και τελικά δεν ήταν για τον Ρωμανό γιατί δεν ήταν αρκετά απεγνωσμένος, ώστε να φτάσει μέχρι το τέλος.
Ούτε αυτός ούτε εμείς είμαστε ψυχοπαθείς και δεν είμαστε αρκετά απεγνωσμένοι.
Για αυτό και θα διστάσουμε να πατήσουμε την σκανδάλη. Και όχι μόνο γιατί δεν μας πάει να σκοτώσουμε κάποιον, αλλά γιατί φοβόμαστε την σφαίρα που έρχεται από την άλλη πλευρά.
Έχουμε να χάσουμε, γιατί νιώσαμε τόσες χαρές παρά τις πίκρες μας, που ελπίζουμε και θα ελπίζουμε.
Ο Ρωμανός δεν ξέρω αν πλέον ελπίζει σε κάτι πέρα από το να δει τα πάντα να φλέγονται. Η ιστορία αυτή ίσως τον έφερε πιο κοντά στην απόγνωση απ΄ότι θα πίστευε.
Εμείς όμως δεν χρειαζόμαστε το αίμα κανενός για να νικήσουμε, αλλά ούτε ο Νίκος ούτε αυτοί το καταλαβαίνουν.
Όποιος έχει αίμα στα όνειρά του έχει ήδη χάσει γιατί είναι ένα με αυτούς. Και αν κάποτε νικήσει, θα είναι οι δικοί του μπάτσοι που θα σκοτώνουν τα παιδιά των άλλων.
Εγώ δεν θέλω να βλέπω νεκρά παιδιά, ούτε δικά μας ούτε δικά τους. Μήτε από σφαίρες, μήτε από βόμβες, μήτε πνιγμένα, μήτε από πείνα, μήτε από τίποτα.
Δεν πιστεύω πως ο κόσμος αλλάζει με επαναστάσεις. Το έχει αποδείξει η ιστορία άλλωστε. Και δεν το βρίσκω σοφό να καλεί κανείς σε βίαιες εξεγέρσεις. Δεν είναι μποξ το παιχνίδι, είναι σκάκι.
Γι’ αυτό και προσπαθούν πάντα να το κάνουν μποξ, γιατί ξέρουν πως εκεί νικάνε άνετα αυτοί και όχι εμείς. Έχουν τα καλύτερα και περισσότερα όπλα, και τα χέρια που πατάνε πρόθυμα τις σκανδάλες.
Οι αλλαγές που θα πρέπει να πραγματοποιηθούν είναι βαθύτερες και δυσκολότερες από το να πατήσεις μια σκανδάλη και να βάλεις μια βόμβα.
Άσε που, όταν τα έχεις μάθει καλά αυτά, τότε συνήθως σε έχει πάρει το σύστημα με το μέρος του.
Δεν είναι τυχαίο πως όλοι αυτοί που εκπαιδεύονται στις ειδικές δυνάμεις καταλήγουν μετά να προσλαμβάνονται με έξτρα μόρια στην αστυνομία, όπου τα τελευταία εγκεφαλικά κύτταρα τους εξαερώνονται από την κουλτούρα της διαφθοράς, της βίας και των αναβολικών.
Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Και φαίνεται μάλλον ότι χάνουμε και στο σκάκι, γιατί το μόνο που μας έρχεται είναι να φορέσουμε τα γάντια και να μπούμε στο ρινγκ.
Περιμένω με αγωνία να θα βρεθεί κάποιος που θα προτείνει έναν λειτουργικό τρόπο επίλυσης και ένα σενάριο για την επόμενη ημέρα.
Γιατί έχω χορτάσει αναλύσεις από καλοπληρωμένους φιλελεύθερους φιλόσοφους και οικονομολόγους, του τύπου “πρέπει να πάψουν οι βομβαρδισμοί γιατί διαιωνίζουν την τρομοκρατία και να πληρώνουν οι πλούσιοι για τους φτωχούς και να στραφούμε στις οικολογικές πηγές ενέργειας και να ανεβάσουμε το μορφωτικό επίπεδο του κόσμου, όταν οι τάδε έκαναν το τάδε αποσκοπούσαν στο δείνα…”.
Ναι, όλα καλά ρε Νόαμ, το καταλαβαίνω και εγώ που δεν είμαι ούτε φιλόσοφος ούτε οικονομολόγος. Εννοείται πως έτσι είναι, απλά αυτό που λες είναι το το πρόβλημα λυμένο, δεν είναι η λύση του προβλήματος.
Δεν ρωτάω αν πρέπει να γίνει έτσι, ρωτάω πώς θα γίνει. Το ξέρω πως για να χορτάσουν οι πεινασμένοι πρέπει να τους ταϊσουν, αλλά δεν θέλουν να το κάνουν. Πώς θα τους κάνουμε να το κάνουν;
Πώς στο διάολο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να αντιστρέψουν την κατάσταση αυτοί που κυβερνάνε, δεν θα συμβεί ποτέ. Να τους πολεμήσουμε βίαια και να τους νικήσουμε, πιο απίθανο σενάριο ακόμα και από το πρώτο.
Να περιμένω να ρίξουν οι Ανώνυμοι τα δίκτυα των τραπεζών, τους βλέπω κι αυτούς, έχουν σκιστεί στην επανάσταση. Μέχρι και οι αμοιβάδες του Ισλαμικού Χαλιφάτου τους αποκάλεσαν ηλίθιους. Για μια φορά, είπαν και αυτοί κάτι σωστό.
Μας έχουν μείνει να ελπίζουμε: η δευτέρα παρουσία, η εισβολή εξωγήινων και ο κομήτης. Και ο Γκοτζίλα. Ή ο Σούπερμαν, ξέρω κι εγώ; Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια, και ανοίγει τα πόδια.
Με πολύ φιλικούς χαιρετισμούς από την θεοσκότεινη Σκανδιναβία
Βασίλης
Υ.Γ. Η γυναίκα μου τελικά πήρε πρέφα τη φιλοσοφική μου ανάλυση -όπως σου έλεγα- και με προτρέπει να κάνω ντου στην Ένωση Ψυχολογίας και Φιλοσοφίας του Γκέτεμποργκ και να εκθρονίσω τον Λακανικό γκουρού τους. Ρεζίλι γίναμε… Και χίπστερ και Λακανικός, πόσο θα αντέξει ακόμα η γέρικη καρδιά μου;
(Αγαπητέ Βασίλη, γιατί ψάχνεις σενάριο για την επόμενη ημέρα; Το ακούω από πολλούς αυτό. Υπήρξε ποτέ στην Ιστορία μια στιγμή που η ανθρωπότητα είχε ετοιμάσει σενάριο για την επόμενη μέρα και αποφάσισε όλη μαζί να το εφαρμόσει; Ποτέ δεν έγινε αυτό. Το ένα σύστημα διαδεχόταν το άλλο μέσα μια αργόσυρτη διαδικασία που κρατούσε αιώνες -η Ιστορία μετριέται με αιώνες όχι με μέρες και χρόνια- και, βέβαια, αυτή η διαδικασία είχε πολύ αίμα. Επίσης, είχε πολλή ανάγκη. Και στο τέλος νικούσε η ανάγκη. Κάθε σύστημα ήταν καλύτερο από το προηγούμενο. Ο καπιταλισμός ήταν καλύτερος από την φεουδαρχία. Πάντως, σενάριο για την επόμενη μέρα υπάρχει. Λέγεται σοσιαλισμός. Αλλά όχι σε μια μόνο χώρα, αλλά σε όλο τον πλανήτη. Αν η ανάγκη είναι μεγάλη, θα εφαρμοστεί κιόλας. Για την βία δεν μπορώ να γράφω άλλο. Και την βία η ανάγκη την γεννάει. Κι όταν την γεννάει η ανάγκη, δεν είναι πια βία. Άλλο που έφτασαν κάποιοι σήμερα να εξισώνουν τους βομβαρδισμούς και τις εκατόμβες νεκρών με τα γιαούρτια και τον πετροπόλεμο. Είναι αυτοί που, όταν τους ρωτάς αν στο πλαίσιο του να καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται καταδικάζουν και την Γαλλική Επανάσταση, μένουν ξεροί και σε κοιτάνε σαν χάνοι, γιατί δεν μπορούν να καταδικάσουν την βιαιότατη Γαλλική Επανάσταση, αφού θα πρέπει να καταδικάσουν και τον Διαφωτισμό, ο οποίος οδήγησε στη Γαλλική Επανάσταση. Είναι αυτοί που είναι έτοιμοι να καταδικάσουν τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη, γιατί ήταν πολύ βίαια αγόρια. Βασίλη, η Δύση νομίζει πως δεν είναι βία οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί που η ίδια προκάλεσε στο Ιράκ αλλά μόνο οι νεκροί από την επίθεση στο κέντρο του Παρισιού. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζουν. Βασίλη, μην ελπίζεις. Ζήσε. Αυτό μπορείς να κάνεις. Βασίλη, στα κοπάδια και στις αγέλες δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Άλλο εξουσία, άλλο ηγεσία. Με έναν φυσικό τρόπο, το κοπάδι αποδέχεται πως κάποιο ζώο θα ηγείται της ομάδας. Και στις ανθρώπινες κοινωνίες συνέβαινε και συμβαίνει αυτό. Και οι άνθρωποι το αποδέχονται πως κάποιος θα ηγείται. Αρκεί ο άνθρωπος που ηγείται της ομάδας να έρχεται μέσα από την ομάδα -να μην είναι φυτευτός- και τα άλλα μέλη της ομάδας να τον έχουν αποδεχτεί ως άξιο να ηγηθεί της ομάδας για το κοινό συμφέρον της ομάδας και όχι το συμφέρον του ιδίου ή των φίλων του. Βασίλη, νύχτωσε κι εδώ. Εύχομαι να δούμε πολλές νύχτες και -πού ξέρεις;- μπορεί να προλάβουμε και την μεγάλη Αυγή. Που θα έρθει. Πάντα έρχεται. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.