Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
πάει κάμποσος καιρός που θέλω να σου γράψω.
Nα με συγχωρείς, δεν μπορούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη.
Λοιπόν, για πότε φτάσανε πάλι Χριστούγεννα, για πότε φύγανε, ούτε που το κατάλαβα. Θυμάσαι τέτοια εποχή πέρυσι, Πιτσιρίκο; Ήμασταν έτοιμοι. Ήμασταν αποφασισμένοι. Αποφασισμένοι να δείξουμε ανυπακοή σε όλους εκείνους -ξέρεις ποιους- που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι η ιστορία είναι προδιαγεγραμμένη. Έτοιμοι να γράψουμε όμορφες, πολύ όμορφες σελίδες, στο βιβλίο της ιστορίας μας. Εγώ κράταγα μολύβι, Πιτσιρίκο, ήμουν έτοιμη και χαμογελαστή.
“Θα το φας το κεφάλι σου εσύ”, μου έλεγε ο πατέρας μου. “Δεν υπάρχει Αριστερά”, “Δεν ξέρεις εσύ.” Ξανά και ξανά, κι εγώ χαμογελούσα. Εξάλλου, δεν ήταν η πρώτη φορά που διαφωνούσαμε. Στα 15 μου χρόνια διαφοροποιήθηκα από τις πολιτικές πεποιθήσεις και θέσεις του πατέρα μου.
Θυμάσαι την 25η Γενάρη, Πιτσιρίκο; Για τότε που ήρθε η ελπίδα σου μιλάω.
Θυμάσαι την 8η Φεβρουαρίου, Πιτσιρίκο; Για τότε που ήμασταν “Κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας” σου μιλάω.
Θυμάσαι την 5η Ιουλίου, Πιτσιρίκο; Για τότε που είπαμε ΟΧΙ σου μιλάω.
Θυμάσαι την 14η Αυγούστου, Πιτσιρίκο; Για τότε που δεν ήταν λύση το “να καταγγέλλουμε το χρέος”, για τότε που εξέλιπαν οι εναλλακτικές σου μιλάω.
Θυμάσαι…
Και μετά υποταγή στις άνωθεν εντολές, δείπνα με τον κ. Στουρνάρα, γέλια, κι άλλα γέλια, «Μπράβο που ξανάφτιαξες τη Βουλή, έτσι, όπως την ξέραμε» και δικαιολογίες για τα αδικαιολόγητα.
Από την “κάθε λέξη από το Σύνταγμα” στην “κάθε λέξη από το Μνημόνιο”.
Από τα ΟΧΙ στα ΝΑΙ.
ΝΑΙ σε όλα.
“Σου τα έλεγα εγώ”, μου λέει ο πατέρας μου.
Δεν είναι η πίκρα μονάχα, Πιτσιρίκο. Είναι κι εκείνη η γροθιά, υψωμένη με ελπίδα σε εκείνη τη φωτογραφία. Είναι εκείνο το χαμόγελο συγκίνησης, αξιοπρέπειας. Είναι το τριαντάφυλλο σ’ εκείνο το χέρι…
Είναι εκείνη η γεμάτη φως ψυχή μέσα σ’ εκείνο το σώμα που όρθιο στέκεται, κοιτά ψηλά, με αξιοπρέπεια. Είναι η αλήθεια σε εκείνο το βλέμμα…
Είναι η ανθρωπιά σε εκείνη τη δυνατή φωνή, τρεμάμενη άλλοτε, για το δίκιο των ονείρων. Των ονείρων που θέλουν να πάρουν εκδίκηση.
Θέλω να βοηθήσω ουσιαστικά. Με “πνίγει” όλο αυτό. Θέλω στις μάχες που θα δοθούν, στον αγώνα, στον όμορφο αγώνα που πρέπει να δοθεί, να είμαι παρούσα.
“Οι εναλλακτικές που ονειρεύεσαι δεν υπάρχουν. Δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, ούτε την κατάσταση”, μου λέει ο πατέρας μου.
Δεν τον πιστεύω, Πιτσιρίκο. 23 χρονών είμαι.
Δεν θέλω να κοιτάζω από μια γωνιά τις εξελίξεις, δεν θα αφήσω κανέναν να με πείσει ότι η ιστορία είναι προδιαγεγραμμένη.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν οι λαοί αμφισβητούν, πεισμώνουν, παλεύουν, γράφουν τις ομορφότερες σελίδες της.
Ωχ, πέρασε η ώρα… Πρέπει να φύγω, έξι χορδές με περιμένουν…
Θα κλείσω παραθέτοντας τα παρακάτω λόγια της Ζωής Κωνσταντοπούλου από την ομιλία της στη Βουλή των Εφήβων (9/9/2015). Τη Ζωή την αγαπώ πολύ, Πιτσιρίκο. Ίσως μια μέρα της το πω.
“Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμo;” : Όποιος σας πει ότι δεν μπορείτε, σας λέει ψέμματα. Όποιος σας πει ότι δεν μπορείτε, θέλει απλώς να σας περιθωριοποιήσει και να υλοποιήσει σχέδια που εξυπηρετούν την προοπτική της χαμένης γενιάς και των χαμένων γενεών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Χαμένη γενιά είναι μόνον η γενιά που παραιτείται.” (…)
“Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσετε ότι για την ζωή σας έχετε τον λόγο πρώτα εσείς. Έχετε το μέλλον στα χέρια σας- είναι στο χέρι σας να το διεκδικήσετε. Σας προσκαλώ να πάρετε το παρόν και το μέλλον στα χέρια σας. Να σπάσετε τα δεσμά που σας θέλουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας, που άλλοι διαμορφώνουν χωρίς εσάς, για εσάς. Να εμπλουτίσετε τη ζωή και την πραγματικότητα όλων μας μέσα από τις παρεμβάσεις και την ζωή σας. Και τέλος, κάτι δύσκολο, αλλά πολύ ουσιαστικό: Nα είστε αληθινοί και αληθινές.”
Υ.Γ 1: Μπαμπά, αν με διαβάσεις, να ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ, μα έχεις άδικο. Εμείς είμαστε η εναλλακτική. Και ναι, μπορούμε να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας…
Υ.Γ 2: Πιτσιρίκο, σου έγραψα πολλά, να με συγχωρείς… Αν δημοσιεύσεις αυτές τις σκόρπιες σκέψεις μου, κάνε μου τη χάρη να διαλέξεις εσύ τον τίτλο.
Σε χαιρετώ, Πιτσιρίκο.
Με εκτίμηση,
η “μωβ γροθιά”.
(Αγαπητή φίλη, φυσικά μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Αν δεν μπορούσαμε, η ανθρωπότητα θα ήταν ακόμα στις σπηλιές. Πάντως, αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν μπορούμε, τα καταφέρνουν πολύ καλά μέχρι τώρα. Αν ο άνθρωπος πιστέψει πως τίποτα δεν εξαρτάται από αυτόν αλλά πως όλα εξαρτώνται από τους “μεγάλους”, παραιτείται. Αυτό θέλουν: να παραιτηθούμε. Κάποιοι παραιτούνται, κάποιοι όχι. Εγώ δεν παραιτήθηκα. Αν είχα παραιτηθεί, θα είχα πάει σε ένα καθεστωτικό ΜΜΕ και θα έλεγα “επαναστατικές” παπαριές για να εκτονώνονται τα χάπατα, βγάζοντας αρκετά χρήματα· αυτό κάνουν σχεδόν όλοι. Οπότε, δεν μπορώ να πω στους άλλους να παραιτηθούν. Αλλά ούτε μπορώ να τους πω να εξεγερθούν. Και δεν έχει νόημα. Είναι θέμα συνείδησης. Όταν πράξουμε συνειδητά -και όχι από συνήθεια-, θα αλλάξουν τα πάντα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα και πολλές ελπίδες πέρσι τέτοια εποχή, και αυτός είναι ο λόγος που δεν ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, από την άλλη, δεν φανταζόμουν πως ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του θα ήταν τόσο ξεφτιλισμένοι. Εκτιμώ τη Ζωή Κωνσταντοπούλου -θα μπορούσε να έχει μείνει, ως στέλεχος πρώτης γραμμής, στον ξεπουλημένο ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν το έκανε- αλλά και η Ζωή ξέρει πως δεν πρέπει να πάμε πάλι σε λογική προσώπων και προσωπικοτήτων. Αν δεν είναι μαζικό και αμεσοδημοκρατικό, καταντάει ΣΥΡΙΖΑ και ξεφτίλα. Θα τον αλλάξουμε τον κόσμο. Όλο τον κόσμο. Εγώ ξέρω πως κάποτε όλοι οι άνθρωποι θα ζουν σαν αδέλφια. Δεν θα το ζήσω αλλά το ξέρω. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.