Welcome to the machine
Βασικά καλησπέρα σας. Νομίζω ότι έχω γράψει την εισαγωγή σε αυτό το mail πιο πολλές φορές και από ότι το όνομά μου σε διαγώνισμα. Αλλά, ευτυχώς, αυτά τελειώσανε. Τώρα το “ευτυχώς” το λέω γιατί πάντα με εκνευρίζανε τα διαγωνίσματα. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, αναπολώ εκείνα τα χρόνια. Ανέμελα, αφελή, γεμάτα ΠΑΣΟΚ.
Για κάποιο λόγο είναι πρωί, 8 η ώρα, και είπα ας γράψω στον φίλο. Δεν βγάζω νόημα, και επιπλέον δεν θυμάμαι τι ήθελα να πώ. Αλλά βγάζει και τίποτα νόημα σε αυτή την χώρα;
Για κάποιο λόγο, όχι οτι είναι και σημαντικό να έβγαινε κάποιος άλλος αλλά από μικρό παιδί, σε οτιδήποτε εκλογές έχω πάρει μέρος, είτε ως θεατής είτε ως εκλεγόμενος, με έχει απογοητεύσει το αποτέλεσμα οικτρά.
Ίσως από εγωισμό μου φάνηκε λάθος να βγεί ο Γεώργιος Παπανδρέου Πρωθυπουργός.
Ίσως από εγωισμό να θεωρώ ότι είναι λάθος που βγήκε ο Κ. Μητσοτάκης.
Δεν ξέρω, αλήθεια. Αλλά αυτούς που θεωρώ ως ανίκανους και επικίνδυνους ξαφνικά τους βλέπω σε κυρίαρχες θέσεις παμψηφεί.
Ίσως φταίει το γεγονός ότι όταν ήμουν παιδί στο δημοτικό και μας λέγανε για την αρχαία Αθήνα, μου άρεσαν οι αρχές της Δημοκρατίας και ήθελα και εγώ να δώσω όλο μου το είναι για το κοινό συμφερον.
Όχι εθνικιστικά, καθαρά ανθρωπιστικά το είδα το ζήτημα. Αλλά εκεί ήρθε η σφαλιάρα. Έβαλα λοιπόν υποψηφιότητα.
Έγραψα λόγο για τα σχέδια μου, τον εκφώνησα στην τάξη, και πήρα μηδέν ψηφαλάκια.
Και μηδέν γιατί πίστεψα πως το να βάζει κανείς σταυρό στο όνομα του δίπλα είναι ναρκισσιστικό και αναιρεί την όλη διαδικασία.
Το σκηνικό επαναλήφθηκε αρκέτες φορές ως το γυμνάσιο, όπου και ξαφνικά βγήκαμε ισοβαθμία, και αποσύρθηκα από την διαδικασία, γιατί ο αντίπαλος, απλά ήθελε να τον φωνάζουν πρόεδρο και δεν είχε κανένα άλλο λόγο να κερδίσει.
Οπότε, του έδωσα αυτήν την χαρά απλόχερα.
Φοβάμαι όμως το ίδιο ισχύει σε όλες τις εκλογές. Ίσως έχω ακόμα το παιδικό τραύμα και είμαι απλά “μαλ^$%” και εγωκεντρικός.
Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν με συμφέρει να λέω “οι άλλοι φταίνε για τα δικά μου προβλήματα”.
Μας βολεύει όλους αυτό. Μας βοηθάει να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια λέγοντας “Δεν είμαι εγώ, αυτός φταίει”.
Είναι αυτοϊκανοποίηση να γνωρίζει κανείς πως για την άτυχη μοίρα του, ευθύνονται άλλοι. “Δεν τους ψήφισα εγώ”.
Αλλά νομίζω καιρός είναι πια. Αν δεν αντιληφθούμε ότι έχουμε σφάλει θα μείνουν όλα πάντα τα ίδια.
Γειά χαρά
Δημήτρης
(Αγαπητέ Δημήτρη, όταν θελήσουμε Δημοκρατία, θα έχουμε Δημοκρατία. Μέχρι τότε, ολιγαρχία, μαφιοκρατία και οι γνωστές οικογένειες. Προτεκτοράτο και παρακτάτος. Σε μια Δημοκρατία, αν μου το ζητούσαν οι συμπολίτες μου και όχι ένα κόμμα, εγώ θα ήθελα να είμαι υποψήφιος. Σε αυτό το πράγμα, δεν θέλω. Μου το πρότειναν δυο φορές και αρνήθηκα. Βέβαια, αν είχα δεχτεί, τώρα θα ήμουν πλούσιος, με τις βαλίτσες που κυκλοφορούν. Αλλά θα ήμουν κι ένας άλλος άνθρωπος. Δημήτρη, δεν τους ψήφισα εγώ. Μην το υποτιμάς, δεν είναι και λίγο. Βλέπω κάτι λαμόγια -που νομίζουν ότι είναι και “πνευματικοί άνθρωποι”- να σέρνονται σαν πουτάνες τη μια πίσω από τον Παπανδρέου και την άλλη πίσω από τον Μητσοτάκη. Είναι κάπως παρήγορο να μην είσαι σαν αυτούς. Θα σου έγραφα κι άλλα αλλά πενθώ τον David Bowie, που τον αγαπούσα. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.