Αργήσαμε πολύ

ArkasΚομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Το πιο ασφαλές συμπέρασμα μετά την χθεσινή και την πρωινή συγκέντρωση των αγροτών σήμερα, είναι ότι αργήσαμε πολύ, πάρα πολύ.
Η ελληνική κοινωνία είναι εξαντλημένη.
Οι αγρότες είναι το τελευταίο -ας πούμε- δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Η επαρχία, μονίμως αργοπορημένη σε όλες τις μεγάλες εξελίξεις, βρίσκεται γύρω στο 2011 σε επίπεδο συνείδησης.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί νιώθουμε ωραία εμείς οι υπόλοιποι που θα έρθουν οι αγρότες να μας συναντήσουν στο γενικότερο χάλι μας στο 2016.

«Πού ήσουν αγρότη τότε που παλεύαμε άνεργοι και μισθωτοί, κάτσε τώρα πάνω στη μαγκούρα.»

Και εμπρός για τη νίκη, αδέρφια.

‘Οταν ο άλλος δεν μπορεί να καταλάβει ότι είναι προς το συμφέρον του, έστω και αργοπορημένα να παλεύει ένα κομμάτι, τότε καλύτερα να μας τελειώνουν οι αγορές να ησυχάσω κι εγώ που έχω γράψει 150 κείμενα τον τελευταίο χρόνο.

Οι μεγάλοι κερδισμένοι, οι ολιγάρχες, που βλέπουν την ελληνική κοινωνία να έχει συνθηκολογήσει και να τρώγεται ο ένας με τον άλλον, πρέπει να έχουν πέσει κάτω από τα γέλια.

Δεν είπε κανείς να συμπορευτούμε με φασίστες.

Η συμπεριφορά του ΚΚΕ και άλλων διαδηλωτών -χθες- απέναντι στους Αγρινιώτες που δήλωσαν πρωτίστως ‘Ελληνες και μετά αγρότες ήταν παραπάνω από σωστή: ήταν επιτακτική.

Από την άλλη, μην βλέπουμε παντού φασίστες.

Και αμάν με αυτό τον κομπλεξισμό του νεοέλληνα που θέλει πάντα να βγάλει μπροστά το εγώ και όχι το εμείς.

Πάει ο καθένας στη διαδήλωση για να υποδείξει στους άλλους ποιο είναι το πρότυπο που θέλει να ακολουθούν -δηλαδή το δικό του.

Ανέβηκαν τα άλλα τα βλαμμένα να πουν ότι εθνικιστική μαλακία τα δέρνει στο κεφάλι, αλλά δεν είδα και τους υπόλοιπους να ασχολούνται παραπέρα από τα μικρομάγαζα τους.

Κάθε διαδήλωση αποτελείται από μπλοκ που δεν ενώνονται ποτέ το ένα από το άλλο.

Η περιφρούρηση των μπλοκ μάλιστα, το πάει ακόμα παραπέρα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ που έπαιξα ξύλο με την περιφρούρηση του ΚΚΕ, αμυντικά κιόλας για να μην τις φάω, επειδή στα μάτια τους ήμουν ασφαλίτης ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Από την άλλη και οι αναρχικοί που βρέθηκαν τότε στο μάτι του κυκλώνα, δεν είχαν καμιά επιθυμία συμπόρευσης.

‘Ηταν αυτοί οι μαγκες και όλοι οι άλλοι πρόβατα.

Τους αναρχικούς δεν τους απασχολεί το Τρίτο Μνημόνιο αυτές τις μέρες;

Καμιά αναφορά σχεδόν στα σάιτ τους για τη χθεσινή συγκέντρωση, δεν τους απασχολούν τέτοια.

ΟΚ, κάποιοι νομίζουν ότι, κατεβαίνοντας με την ελληνική σημαία, κάνουν επανάσταση.

Δεκτόν, ούτε εμένα με συγκινούν τέτοιες γραφικότητες.

Από την άλλη, αν δεν κατέβει ο ένας, ο άλλος και ο παραδίπλα, ποιος θα κάνει την επανάσταση;

Πενήντα νοματαίοι με γαλανά μάτια;

Στους αγανακτισμένους κρατούσαν ελληνικές σημαίες κάτι παππούδες και κάτι τύποι στο πάνω μέρος της πλατείας, που φασίστες -με την ξεκάθαρη έννοια- δεν τους έλεγες.

Αλλά δεν κατάλαβα γιατί πρέπει πάντα σε μια κινητοποίηση να ασχολούμαστε μονίμως με αυτά τα περιστατικά.
Κανείς φυσικά δεν κάνει κάποια πρόταση αλλαγής.

Κριτική, μέχρι εκεί και μετά το γνωστό «εγώ δεν ξανακατεβαίνω με αυτούς».

Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αδυνατώντας να ξεπεράσουμε την λογική του εμείς και οι άλλοι.

Μην παρεξηγήσει κανείς αυτά που λέω.

Δεν μιλάω για πλατείες Μαϊντάν και για μαϊντανούς στα τηλεπάνελ.

Μιλάω για την ανυπαρξία του κινήματος που οφείλεται στα χιλιάδες σύνορα που έχουμε βάλει ανάμεσα μας.

Οι Αργεντινοί δεν έκριναν την εμφάνιση, αλλά τις πράξεις του καθένα.

Το ίδιο και οι Ισλανδοί.

Δεν πλησίασαν την Οκτωβριανή Επανάσταση, αλλά πέτυχαν πολύ περισσότερα απ’ ότι εμείς υπό τις ίδιες συνθήκες.

Τον φασίστα θα τον ακυρώσει ένας λαός με συνείδηση.

‘Ενας λαός που θα παλέψει για να φάει και ο διπλανός του.

Δεν θέλει και πολύ μυαλό τι προσθέτει στο κοκτέιλ το μίσος για τον διπλανό.

Ο ατομικισμός είναι που εξέθρεψε τον φασισμό.

Ο ατομικισμός έφερε τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή.

Η Χρυσή Αυγή εξάλλου αυτό εκπροσωπεί, τον νεοέλληνα που με άλλους 299 γαμάτους σαν αυτόν, καταφέρνει να περνάει σουβλάκι ολόκληρες αυτοκρατορίες.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που μια από τις πρώτες κινήσεις των ολιγαρχών ήταν να διαφημίσουν τα φαλακρά κεφάλια.

‘Ηξεραν ότι το ΚΚΕ δεν πρόκειται να εμπνεύσει ποτέ τον κόσμο, ούτε τα μνημονιακά κόμματα θα το κατάφερναν φυσικά, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο άσσος στο μανίκι τους.

Η λεγόμενη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, έξι χρόνια μετά την κρίση και έχει διασπαστεί σε ακόμα περισσότερα κομμάτια απ’ όσα ήταν πριν την κρίση.

Οπότε τι μένει;

Βρείτε το εσείς.

Ακούω επίσης πολλούς συντρόφους να αναφέρονται στην Οκτωβριανή Επανάσταση ή στο ΕΑΜ.

Ποιος σας είπε ότι οι κομμουνιστές ήταν πλειοψηφία τότε;

‘Η ποιος σας είπε ότι στη δικτατορία οι περισσότεροι ‘Ελληνες αγωνίζονταν να ρίξουν το καθεστώς;

‘Η ότι όλοι οι φοιτητές που εξεγέρθηκαν ήταν αριστεροί;

Ωραίοι οι μύθοι που μας παρηγορούν τα βράδια.

Και απορούμε μετά που μας κυριεύσαν τα στερεότυπα για τους αγρότες, τους δημόσιους ή τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Αν ξέρεις τους μύθους μιας κοινωνίας, μετά είναι εύκολο να βρεις τι παραμύθι να τους πουλήσεις.

Αυτός ο διαρκής ανταγωνισμός τελικά μας στέλνει όλους στον Καιάδα.

‘Οταν το καταλάβουμε, μπορεί και να αλλάξουμε κάποια πράγματα.

Τα λέω αυτά, ανεξαρτήτως τι θα γίνει σήμερα ή κάποια άλλη μέρα.

Εξάλλου, δεν περιμένω πια πολλά.

Τι άλλαξε έξι χρόνια μετά τη χρεοκοπία;

Τίποτα.

Και ποιος φταίει γι’ αυτό;

Κανένας.

‘Οποιον να ρωτήσεις, πάντα φταίει ο διπλανός.

Αυτές οι αφηρημένες σκέψεις μου, μπορεί να μην βγάζουν πάλι νόημα, αλλά τις εκφράζω και ότι καταλαβαίνει -ή δεν καταλαβαίνει- ο καθένας.

Εξάλλου, περισσότερο τις απευθύνω σε σένα, πιτσιρίκο.

‘Εγραψα το κείμενο για την Ισλανδία -που σωστά το ‘χεις αναφέρει τόσες φορές γιατί δείχνει ακόμα και σήμερα τι επιλογές έχουμε- γιατί ένοιωσα προβληματισμένος για όλες αυτές τις τρύπες στο νερό που έκανα επί 6 χρόνια.

Και το έγραψα επίσης, επειδή με τα κείμενα του Σεπτεμβρίου για την παραγωγικότητα της χώρας –«Η μεγαλύτερη αυταπάτη του νεοέλληνα είναι ότι ζει σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα»– συνειδητοποίησα τι κρατάει πίσω τους ‘Ελληνες πολίτες.

Το συνειδητοποίησες κι εσύ, άρα ίσως έχουν κάποια βάση όλα αυτά.

Οι ‘Ελληνες νομίζουν ότι καταδικάστηκαν να ζουν σε μια φτωχή χώρα, έπλασαν και ένα τσουβάλι μύθους για να παρηγοριούνται, βρήκαν και τα εξιλαστήρια θύματα τους -πάντα οι «άλλοι»- και δεν βλέπουν οι γκαβοί ότι άλλοι λαοί σε πολύ χειρότερες καταστάσεις πέτυχαν αυτό που αρνούνται εκείνοι.

Οι ‘Ελληνες ακόμα και σήμερα ψάχνουν κοινωνικές συμφωνίες (ελάτε μαζί μας, πάτε εκεί, κάντε αυτό που σας λέμε).

Και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρουν που είναι και ούτε πού πάνε.

Μια κοινωνία χωρίς κατεύθυνση.

‘Ετοιμη να χειραγωγηθεί από τους πονηρούς.

Και έτσι μας απομονώνουν έναν-έναν και μας εκτελούν.

Κλείνω με το ρητό ενός πάστορα, που λανθασμένα αποδίδεται στον Μπρεχτ, «ελαφρώς» παραλλαγμένο:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους αγανακτισμένους, δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν αγανακτισμένος.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνταξιούχους, δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν συνταξιούχος.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους αγρότες δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν αγρότης.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους πρόσφυγες δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν πρόσφυγας.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…

Γιά σένα που νομίζεις..
ότι η δική σου σειρά δε θα φτάσει ποτέ…
ότι επειδή ακόμη δε χρειάστηκε να πας στο νοσοκομείο και να σε διώξουν γιατί ήσουν ανασφάλιστος…

Οτι επειδή ακόμη έχεις ένα πιάτο φαί, δεν θα στο πάρουν…
Οτι επειδή ακόμη δεν σου πήραν το σπίτι του πατέρα σου για χρέη στο Δημόσιο, άρα θα τη γλυτώσεις…
Οτι επειδή το παιδί σου ακόμη είναι στο σχολείο, θα συνεχίσει…

Οτι η ζωή σου δεν επηρεάζεται από εκείνη του διπλανού σου…

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, μια χαρά τα γράφεις. Γράφε, γράφε. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.