Το ον και το δέον

Hail, πιτσιρίκε…
[Αρχή – Γλείψιμο – από_που_σε_ξέρω_ψηλέ – Η αγέλη και ο καθρέφτης]
Και που λες, σε διαβάζω αρκετό καιρό, δεν έχω ξαναγράψει. Κατά βάση γιατί βαριέμαι τρομερά. Μου τη δίνει το γράψιμο. Σε διαβάζω γιατί είσαι ο μοναδικός που έχω εντοπίσει που έχεις κοινή λογική. Common sense is not that common. Βασικά είναι τρομερά σπάνια. Εσύ και οι άλλοι αναγνώστες–συμμετέχοντες στο blog, εκφράζετε αυτό που σκεφτόμαστε αρκετοί εδώ έξω.

Γενικά, ο κόσμος γουστάρει πολύ να βλέπει γραμμένο αυτό που σκέφτεται ή αυτό που του έχουν επιβάλλει να σκέφτεται. Γι αυτό ο κόσμος διαβάζει χρωματισμένες εφημερίδες ή sites για τους προχω-παππούδες.

Γιατί αγαπάει τη μούρη του και όλους τους καθρέφτες που τη βλέπει. Τον/την σύντροφο, τα παιδιά, τους φίλους, τα κανάλια, τις εφημερίδες και ότι άλλο μπορεί να απεικονίσει το είδωλο του, είτε φυσικό, είτε πνευματικό. Και αυτό είναι καλό.

Είναι υγιές. Σημαίνει ότι αγαπάμε τον εαυτό μας.

Οπότε, όταν κάποιος βλέπει ότι ο pitsirikos, ένας άνθρωπος, έχει ένα σκασμό views και γενικά τα γράφει στο ίδιο μήκος κύματος με εσένα, γουστάρεις ρε παιδί μου.

Φάση, η αγέλη μου είναι μεγάλη και έτσι.

Εντάξει, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο της Ελένης και της Τατιάνας, αλλά έτσι είμαστε εμείς οι ελιτιστές, λίγοι και καλοί, μη γεμίσουμε και πλέμπα.

Αυτήν τη λέξη εσύ μου την έμαθες και την λέω στους γύρω μου και αφρίζουν. Είναι αφοριστική, υποτιμητική και λίγο βρώμικη ταυτόχρονα. Τέλεια!

[Για τους άλλους που γράφουν]

Δεν σου κρύβω ότι όταν άρχισες να ανεβάζεις σωρηδόν κείμενα αναγνωστών είχα ξινίσει ιδιαίτερα. Όπως και πολλοί άλλοι κακομαθημένοι, είχα την πρώτη εντύπωση ότι τεμπελιάζεις, στέρεψες και βάζεις άλλους να κάνουν κουπί. Και έπρεπε να ψάχνω ανάμεσα στα κείμενα των αναγνωστών τα δικά σου. Κούραση μεγάλη.

Ειδικά με αυτόν τον Ηλία τα είχα πάρει κρανίο. Δε φτάνει που τα μισά posts ήταν δικά του, ήταν και τεράστια! Το χειρότερο όμως ήταν ότι είχαν κάποιο ενδιαφέρον. Σα να διάβαζα μάθημα ρε φίλε. Κάποια στιγμή βέβαια κατάλαβα ότι δικό σου είναι το μαγαζί, ό,τι γουστάρεις κάνεις.

Και… για φαντάσου. Ήταν γαμάτη η ιδέα να ανεβάζεις κείμενα αναγνωστών. Έδωσε μια δυναμικότητα στο blog. Ένα πλουραλισμό, ξεκίνησαν διάλογοι. Δεν τον πιάνεις πουθενά τον πιτσιρίκο φίλε. Γάτος, οραματιστής. Έπαιξε και κέρδισε. Είναι τόσο γαμάτη ιδέα, που κάθομαι και εγώ και γράφω mail. Που έχω γράψει 5 στη ζωή μου όλη.

Οι μόνιμοι της παρέας μου είναι πια πολύ συμπαθείς. Για να καταλάβεις, ένας από τους λόγους που ξεκίνησα να γράφω είναι για να πω στον Άρη ότι στο Αμέρικα, τώρα που θα βγάλουν τον Τραμπ (για κανένα άλλο λόγο πέρα από το ότι είναι η σειρά τους), δεν θα είναι και τόσο ωραία τα πράγματα.

[Για τη κατάσταση στην Ελλάδα]

Τι να πω για το τι γίνεται εδώ; Το βλέπουμε όλοι. Ένα μάτσο πρόβατα, κυνηγάνε καρότα(€) που τους κουνάνε τα αφεντικά (ΕΕ) και βρίζουν τους διορισμένους υπαλλήλους τους(βουλευτές), τους οποίους αυτοί διόρισαν(εκλογές), για το ότι τα καρότα τους τα δίνουν μόνο για να τα βάλουν σε άλλη τρύπα από το στόμα τους().

Έλεγα στον κόσμο από το 2012 να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, για να βγουν και αυτοί, να κάνουν ακριβώς τα ίδια και να τα πάρει ο κόσμος και να βγει να κάνει επανάσταση. ΟΚ, ψήφισαν, βγήκαν, έκαναν τα ίδια… κάπου κώλωσε το σχέδιο μου. Ποιος κάθεται μωρέ να κάνει επανάσταση τώρα; Καλά δεν είμαστε; Τα πρόβατα είναι μέσα στο μαντρί, με καρότο και μαστίγιο και λύκο-Αργεντινή και εμείς κάπως θα την βολέψουμε. Λίπος υπάρχει, είναι εμφανές.

Το δίλημμα ήταν απλό το καλοκαίρι: θα σκατώθει λίγο (ή μπορεί και πολύ) η ζωή μας για κάποια χρόνια, αλλά θα έχουμε όντως ελπίδα και θα αρχίσουμε να δουλεύουμε για να δει άσπρη μέρα το μαγαζί ΜΑΣ ή θα συνεχίσουμε να είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι, όπως και αν διαμορφωθεί η ζωή μας;

Μαντέψτε πόσοι είναι πρόθυμοι να δουλέψουν…

Ξέρω κόσμο που προτιμά να ζει μέσα στη βρώμα από το να σηκώσει την κάλτσα από το πάτωμα να την πάει στο πλυντήριο.

Ξέρετε γιατί; Γιατί μέχρι πρότινος το έκανε η μαμά του αυτό. Άρα δεν είναι δική του αρμοδιότητα.

Οπότε, άσε το σπίτι να γίνει σκουπιδότοπος, γιατί που ξέρεις, μπορεί καμιά μέρα να ξανάρθει η μαμά και να αρχίσει να μαζεύει πάλι αυτή τα άπλυτα.

Ως τότε θα ψηφίζουμε ότι μοιάζει με τη μαμά μας. Άλλο που μετά από λίγο γίνονται όλοι μητριές μας.

Γενικώς, το όν και σε καμία περίπτωση το δέον, είναι ότι ο καθένας κάνει ότι (λιγότερο) μπορεί. Τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω.

Μπορεί να ζήσει σε ένα σπίτι γεμάτο με βρώμικες κάλτσες; Τέλεια, αυτό θα κάνει. Μπορεί να επιζεί χωρίς να δουλεύει; Έπος, αυτό θα γίνει.

Λες και οι άνθρωποι είναι σαν το νερό ή το ρεύμα, που ψάχνει τον πιο εύκολο δρόμο. Κακόμοιροι, αν όλοι οι άνθρωποι ήταν έτσι, δεν θα ξέραμε καν τι είναι το ρεύμα.

Φτάνουν αυτά, έγινα χειρότερος από αυτούς που σου στέλνουν σεντόνια.

Raistlin

(Αγαπητέ φίλε, είδατε τι ωραία που είναι να γράφεις; Εγώ πώς νομίζετε πως αφενός δεν σάλταρα και αφετέρου δεν έχω αφεντικό; Γράφοντας. Και δεν κάνετε και ορθογραφικά λάθη. Για άνθρωπο που δεν γράφει, σπάνιο. Άρχισα να δημοσιεύω κάποια από τα μέιλ που μου στέλνουν οι αναγνώστες αφενός επειδή ήταν ωραία και αφετέρου επειδή δεν ήξερα τι να κάνω με όλα αυτά τα μέιλ και με έπιανε άγχος να απαντάω σε όλους· αυτό σήμαινε πολύ χρόνο. Είναι ωραίο να γράφουν πολλοί σε ένα μπλογκ. Εγώ δεν είχα πια τίποτα να αποδείξω. Το έκανα το κομμάτι μου αρκετά χρόνια. Αν το μπλογκ έμενε στο στιλ «γράφει ο ένας ο γαμάτος και διαβάζει η πλέμπα», θα ήταν καλύτερα να πάω κι εγώ να δουλεύω για κάποιον ολιγάρχη, για να βγάζω πολλά φράγκα και να είμαι αραχτός. Οπότε, το έκανα κοινόβιο, για να μπορώ να πηγαίνω για μπάνια. Φάση κι έτσι. Να μου γράφετε. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.