Ένα γιατί;
Αγαπητέ Πιτσιρίκο.
Δεν έχει σημασία ποιος είμαι. Είμαι άλλος ένας. Άλλωστε με προδίδει η διεύθυνση του email μου. Σε διαβαζω και εγώ. Ξεκίνησα με τα κείμενά σου στη lifo γιατί μου άρεσε το χιούμορ σου. Μου άρεσε και ο Κωστάκης Ανάν και κάπως σας είχα με κοινό παρονομαστή την αλήθεια και το γέλιο. Ζω στο εξωτερικό, όχι σε αυτά τα κράτη με την ανάπτυξη και τη μικρή ανεργία, ζω και εργάζομαι στο Βασίλειο της Ισπανίας.
Μέχρι μισή ώρα πριν, ήθελα να σου γράψω μια πρόταση, κάτι σαν προτροπή. Διάβασα το άρθρο για τον υπέροχο πληθυσμό μας “Μας ζηλεύουν γιατί είμαστε Έλληνες” και η πρότασή μου εξελίχθηκε σε ερώτηση.
Αν δεν είχες γράψει το άρθρο, θα σου είχα προτείνει να γράψεις και για εκείνους τους Έλληνες που προσπαθούν, που ρισκάρουν, τα δίνουν όλα, στην τελική μπορούν να μεταφέρουν μια νότα, αν όχι αισιοδοξίας τουλάχιστον να μεταλαμπαδεύσουν την όρεξη τους για τη ζωή και στους υπόλοιπους.
Έχω κουραστεί νομίζω το κράξιμο, έκραξα και εγώ, τα μάζεψα και έφυγα το 2007 ψάχνοντας καλύτερους ανθρώπους και όρεξη.
Εδώ στην Καταλωνία έμαθα πολλά και κυρίως κατάλαβα γιατί η Βαρκελώνη είναι μια πόλη με διεθνή απήχηση και θαυμασμό και η Θεσσαλονίκη, η γενέτειρα μου, ένα γέρικο μπουρδέλο.
Έχει τώρα κάποιον καιρό που μου κόπηκε το γέλιο κάθε φορά που στην Ελληνοφρένεια τα βάζουν με έναν πολιτικό.
Τα νεύρα μου πλέον δεν τα καλμάρει το κράξιμο για τις μαλακίες των οδηγών, το ανύπαρκτο εκπαιδευτικό σύστημα, το απαράδεκτο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, τη διαπλοκή και ένα σωρό άλλα όμορφα αυτής της κατά τα άλλα παραδεισένιας χώρας.
Αυτή η τάση που είχα γέρασε, έβγαλε η γλώσσα μου μαλλιά τόση γκρίνια και με πνίγει.
Δεν είμαι τόσο γέρος ώστε να περιμένω το θάνατο και την ησυχία μου ενώ η αυτοκτονία ενός φίλου μου Καταλανού την προηγούμενη Πέμπτη τα ξημερώματα έβαλε σε ένα νέο πλαίσιο την ηττοπάθεια, τη μαλακία, την απασιοδοξία, τον εγωκεντρισμό και την ανασφάλεια μου.
Τι είναι η ζωή, σκέφτεσαι κάτι τέτοιες μέρες. Με αφορμή όλα αυτά, ήθελα να σου προτείνω να γράψεις και για τα θετικά.
Ένεκα το άρθρο που ανέφερα παραπάνω μου γεννήθηκε η ερώτηση.
Γιατί γράφεις; Μάλλον κάπου στο αρχείο σου θα έχεις έτοιμη την απάντηση, όμως δε σε διαβάζω και τόσο συχνά.
Με εκτίμηση,
ο άλλος ένας
(Αγαπητέ φίλε, για να γράφω για τα θετικά, πρέπει να βλέπω θετικά. Δεν είμαι χαζοχαρούμενος να γράφω θετικά εκεί που δεν υπάρχουν, ούτε να κάνω συνέχεια χιούμορ επειδή μου είναι πολύ εύκολο. Δεν είμαι παρουσιαστής της τηλεόρασης που θέλει να πουλήσει προϊόντα και αισιοδοξία σε χάπατα. Ούτε είμαι καψουροτραγουδιστής να γράφω όλη μέρα πόσο μου λείπει εκείνη που με άφησε αλλά με θέλει και δεν το ξέρει. Είναι και κάπως προσωπικά πράγματα αυτά και δεν σέβομαι πολύ αυτούς που τα διαλαλούν. Πρέπει να σεβόμαστε τους έρωτές μας και να μην καταλήξουμε σαν τον Πάριο, που είναι πενήντα χρόνια καψούρης. Είναι κάπως γελοίο αυτό. Αγαπητέ φίλε, υπάρχουν θετικά αλλά δεν τα γράφω, για να μη με ματιάσουνε. Διάβασα τις τελευταίες μέρες πως, αν σε ματιάσουν και σε γλωσσοφάνε, πεθαίνεις. Εγώ δεν θέλω να πεθάνω ακόμα. Μετά το καλοκαίρι, καλύτερα. Μην πάω ανοιξιάτικα σαν τον Αθανάσιο Διάκο. Οπότε, θα γράφω πως όλα είναι χάλια, για να μην με ματιάσουνε. Φτου σας κι εσάς! Να είστε καλά. Μου ανοίξατε την καρδιά με όλα αυτά τα ευχάριστα που γράψατε και για την αυτοκτονία του φίλου σας. Α, υπάρχει κάτι θετικό: Δεν είμαι πια στην Ελλάδα. Όπως δεν είστε κι εσείς. Ζήτωωωωωω!!! Για να λύσω την απορία σας, ο λόγος που γράφω είναι για να επιβιώσω. Έχω γράψει άπειρες φορές πως γράφω για επιβίωση και προσωπική εκτόνωση. Δηλαδή, δεν γράφω για εσάς, μην το παίρνετε προσωπικά. Αν προτιμάτε να πάω σε κάποιο σάπιο ΜΜΕ κάποιου σάπιου ολιγάρχη -αυτά μόνο υπάρχουν και αυτά μου κάνουν προτάσεις-, να μου το πείτε να πάω. Και από εκεί θα λέω μόνο θετικά. Και επαναστατικά. Η απάντηση στο “γιατί;” -μετά από κάποια ηλικία- είναι “διότι”. Τελεία και παύλα. Εγώ, πάντως, δεν έχω καμία απαίτηση από εσάς. Φανταστείτε και να με διαβάζατε και συχνά πόσες απαιτήσεις θα είχατε από εμένα. Φανταστείτε και να γνωριζόμασταν δηλαδή. Αν έχετε τόσες απαιτήσεις από αγνώστους, μάλλον θα είστε αφόρητος για τους δικούς σας ανθρώπους. Αντιός! Α, και η Βαρκελώνη δεν είναι πόλη για να ζεις. Μόνο για τουρισμό είναι.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.