Η υπέροχη βιτρίνα της Σταδίου

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, σε διαβάζω (και σε άκουγα) χρόνια και αποφάσισα να σου γράψω απόψε γιατί είχα ένα δύσκολο πρωϊνό Τετάρτης.
Σήμερα το πρωί το έφερε η τύχη να περπατήσω στο Κέντρο της Αθήνας μετά από πάρα πάρα πολύ καιρό.

Για κάποιο περίεργο λόγο και ενώ μετακινούμαι καθημερινά με Μετρ ό& Τρενάκι και περνώ από Ομόνοια/Σύνταγμα/Μοναστηράκι κτλ, είχα αρκετό καιρό να το κόψω ποδαράτο και να περιπλανηθώ στο Κέντρο.

Λιακάδα είχε, ήθελα να πάρω κάτι βιβλία που δεν έβρισκα σε pdf -γαμώ την ατυχία μου…-, οπότε να σου η βολτίτσα πρωινιάτικα.

Αποβίβαση Μετρό Σύνταγμα περπάτημα στην πλατεία (αχ! Καλοκαίρι του ΄11) και μετά Σταδίου ανάποδα από την φορά των αμαξιών, περνώ την Αμερικής, μετά την Ομήρου με μια ξανθιά milfαρα να κοιτάζει βιτρίνες (δώσ’ τα σε μένα τον άνεργο αγάπη μου να πιάσουν τόπο) και λίγο μετά την Λω, ωχ… κρύος ιδρώτας… η υπέροχη βιτρίνα…όχι ρε φίλε… πάει τόσος καιρός…

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω, Φθινόπωρο του 2012 και στο Ελλάντα έχουμε εθνοσωτήριο 3κομματική με μπάρμπα Φώτη που λίαν συντόμως θα γίνει υπουργός της ΔΦΑ και το ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική. Δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ τα πανηγύρια Τσίπρα και κομματικών μετά τις δεύτερες εκλογές του Ιούνη του ΄12 που χάσανε/χάσαμε. Στο κεντρικό περίπτερο γινόταν πανηγύρι! ¨Ξεπεράσαμε την ΕΔΑ¨ ούρλιαζαν κάτι ημι-παράφρονες!!! Εγώ είχα σχεδόν δακρύσει που χάθηκε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία και σκεφτόμουν: ρε συντρόφια, ο Σαμαράς θα γίνει πρωθυπουργός, Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ! Τους έβλεπα και είχα μείνει, βλέπεις τότε ο αφελής δεν ήξερα. Μόνο ο Γλέζος ήταν σκασμένος εκείνο το βράδυ.

Πίσω στο φθινόπωρο, πορεία μία από όλες αυτές που δεν θυμάμαι για τι και γιατί. Ξεκινάμε από Πολυτεχνείο, μπαίνουμε Σταδίου, νέκρα όλα κλειστά, ανεβαίνουμε Σύνταγμα, ούτε επεισόδια, ούτε έκτροπα, καθόμαστε κανά μισάωρο και σιγά-σιγά διαλυόμαστε, κλειστό το Μετρό οπότε με τα πόδια προς Ομόνοια από Πανεπιστημίου.

Λίγο πριν το Πανεπιστήμιο και ενώ δεν έχει γίνει τίποτα (μιλάμε για σχολική εκδρομή χωρίς υπερβολές…) βγαίνουν 5-6-7 δεν ξέρω πόσες γαμώ-διμοιρίες από παντού, φίλε Πιτσιρίκο, και αρχίζουν να ψεκάζουν στα καλά καθούμενα!

Χάος, Πανικός, κουμπωνόμαστε βγαίνουν Maalox Riopan και όλοι τρέχουν πανικόβλητοι.

Με τραβάει η Μ από το χέρι και με σπρώχνει προς την Κοραή που υπάρχουν 2-3 διμοιρίες. Τι στο καλό, σκέφτομαι θέλει να αυτομολήσουμε ή είναι πράχτορας τόσα χρόνια και δεν την έχω πάρει χαμπάρι; Όχι όμως, ακολουθώντας την πανάρχαια και σοφή τακτική:¨Το πιο καλό ξεκάρφωμα είναι το κάρφωμα¨ η Μ κατορθώνει να περάσουμε ανάμεσα από μπάτσους ασφαλίτες, ΜΑΤ και να βλέπουμε από πίσω το πατιρντί.

¨Πάμε¨ με ξανατραβάει και βγαίνουμε Σταδίου, όπου η ζωή κυλάει κανονικά! Μέσα σε μισή ώρα ΟΛΑ τα μαγαζιά έχουν ανοίξει, από πίσω ακούγονται ουρλιαχτά και σειρήνες και στη Σταδίου έχει επανέλθει η κυκλοφορία και έχουν ανοίξει τα μαγαζιά! Παθαίνω ΣΟΚ παίρνω ύφος Σπύρου Παπαδόπουλου και αναρωτιέμαι: ¨Τι έγινε, ρε παιδιά;¨

¨Ξέχνα την Ομόνοια¨ μου λέει η Μ ¨πάμε Σύνταγμα να πάρουμε κανά ταξί¨ και αρχίζουμε να περπατάμε. Μέτρα αργότερα περνάμε μπροστά από μία υπέροχη βιτρίνα και η Μ την χαζεύει μέχρι… που βγαίνει από την είσοδο του μαγαζιού μια πανέμορφη κοκκινομάλλα και μας παρατηρεί έντρομη.

Εκείνη τη στιγμή κοιταζόμαστε με την Μ και βλέπουμε ότι είμαστε 2 κάθιδροι ημι-κουκουλοφόροι, κάτασπροι από τα Maalox και μαυροντυμένοι σαν ορεσίβιοι Κρητικοί! Ελάχιστες φορές στη ζωή μου έχω ντραπεί τόσο.

Κάνω σήμα στην Μ πάμε-πάμε να φύγουμε τ-ω-ρ-α, αλλά η κοκκινομάλλα μας σταματάει, ¨Πω! Ρε Πούστη γίναμε…¨ σκέφτομαι.

Γυρίζω το κεφάλι ασυναίσθητα προς τα πίσω και βλέπω ότι και από τα 3-4 μαγαζιά που περάσαμε πριν έχει βγει κόσμος έξω και μας κοιτάζει! Μερικές κοπέλες μάλιστα έρχονται προς το μέρος μας! Κάνουν ένα κύκλο γύρω μας και ενώ βαριανασαίνω και είμαι ένα βήμα από την κρίση πανικού μας ρωτάνε: ¨Παιδιά τι πάθατε; Είστε καλά;¨

Η κοκκινομάλλα μας τραβάει μέσα στο μαγαζί που δούλευε. ¨Κάτσε εδώ¨, μου λέει, σχεδόν με διατάζει και μου ανοίγει ένα μπουκαλάκι νερό. Σηκώνει με τη βοήθεια μιας άλλης κοπέλας ένα σκαμπουδάκι-πουφ και βάζει την Μ να κάτσει απέναντι μου.

Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι δεν κινδυνεύουμε και τα κρουασανάκια που μου προσφέρουν οι κοπέλες με βοηθάνε να καταλήξω σε αυτό το συμπέρασμα. Μου δίνουν μια πετσέτα που μοσχοβολάει για να σκουπιστώ ενώ 4-5 πωλήτριες από τα γύρω μαγαζιά έχουν πέσει πάνω στην Μ και είναι λες και την βάφουν (αν και ουσιαστικά την ξεβάφουν) για να παρουσιάσει κανά τόνι ή κανά γκράμι τουλάχιστον! Τους εξηγεί η Μ τι προηγήθηκε και τότε παρατηρώ την κοκκινομάλλα.

Ω! θεοί τι όμορφο πλάσμα! Γυρίζει το βλέμμα της και με κοιτάζει, χαμογελάει μου δίνει και ένα μπισκοτάκι/βουτηματάκι δεν ξέρω τι ήταν, το έφαγα.

Συνεχίζει η Μ να εξιστορεί, αχ-ουχ κάτι επιφωνήματα ακούγονται από τις κοπέλες, εγώ εκεί στην κοκκινομάλλα, με κοιτάζει, μου χαϊδεύει το κεφάλι, με θαυμάζει, λάθος, θέλω να σηκωθώ και να της το πω.

Θέλω να το πω σε όλες τους, γιατί, ρε κορίτσια, δουλεύετε σήμερα; Γιατί μας κοιτάζετε και μας περιποιείστε λες και κάναμε κάτι σημαντικό; Τίποτα δεν κάναμε. Μόνο όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ξέρετε τι γίνεται ένα δρόμο πιο πάνω;

Καμία δεν πρέπει να παίρνει πάνω από 1000€/μήνα, όλοι υπάλληλοι είναι, αλλά τι να πεις. Μετά σκέφτομαι ότι μπορεί να μας λυπούνται. Εκεί συννέφιασα. Δεν είπα κουβέντα σε καμία.

Η κοκκινομάλλα εκεί να με κοιτάζει με βλέμμα θαυμασμού. Πιστεύω ότι αν έβγαζα ένα φυλλάδιο οποιασδήποτε οργάνωσης/κόμματος και της έλεγα ότι είμαι εδώ, θα με ψήφιζε, θα με υποστήριζε με πάθος, θα βαρούσε παλαμάκια αν έβγαζα κάπου λόγο, ποτέ της όμως δεν θα ανέβαινε μαζί μου στην πλατφόρμα για να μιλήσει και αυτή, να ακουστεί, να συμμετέχει ενεργά, ποτέ. Σηκωθήκαμε, ευχαριστήσαμε όλες τις κοπέλες, έδωσα το χέρι μου στην κοκκινομάλλα , ήθελα να την αγκαλιάσω, δεν το έκανα.

Μας δώσανε ότι είχαν, φαγητό νερό, μία κοπελίτσα προσπάθησε (στα μουλωχτά όπως έκαναν οι γιαγιάδες…) να βάλει στην τσέπη της Μ ένα 20€, αρνηθήκαμε ευγενικά και φύγαμε. Περπατώντας προς Σύνταγμα, η Μ γύρισε και χαιρέτησε εγώ δεν μπόρεσα…

Γύρισα σπίτι. Εμένα με τους γονείς μου τότε. Έκατσα μπροστά στον υπολογιστή, στενοχωρήθηκα, έκλαψα.

Τέλος σκέφτηκα,
Δεν πάει άλλο,
Δεν τραβάει άλλο το γαϊδούρι,
No mas.
Δεν ξανακατέβηκα ποτέ.

Σήμερα η Υπέροχη βιτρίνα είχε ένα αυτοκόλλητο: ¨ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ¨ Το μαγαζί μέσα ήταν ρημάδι (sic) έπρεπε να μάθω. Πήγα στο περίπτερο, ζήτησα ένα πακέτο τσίχλες, από ευγένεια, και ρώτησα.

Ο περιπτεράς γέλασε
¨Το έκλεισε το λαμόγιο¨ μου είπε ¨Πριν 1,5 χρόνο, άσε που τους είχε και 1,5 χρόνο απλήρωτους¨

Sailok

Υ.Γ 1: Κοκκινομάλλα όπου και να είσαι το κρασί που πίνω αυτή την στιγμή στην υγειά σου!
Υ.Γ 2: Πιτσιρίκο σε ευχαριστώ για το κείμενο σου ¨Χωρισμός¨ της 19 Οκτωβρίου ’12,
Υ.Γ 3: Αφιερωμένο σε όσους έμειναν, σε όσους έφυγαν και σε όσους δεν θα ξαναγυρίσουν.

(Αγαπητέ φίλε, έχουμε ζήσει φοβερές στιγμές στους δρόμους της Αθήνας το 2011 και το 2012. Πριν από μερικές εβδομάδες διάβαζα κείμενα του μπλογκ από τον Ιούνιο του 2011. Τότε παίχτηκε το παιχνίδι και τότε χάθηκε. Ήταν ολοφάνερο πως οι Έλληνες ούτε θέλουν, ούτε μπορούν. Αυτό που σκέφτομαι τώρα είναι πως ήμουν εκεί. Και έκανα ό,τι μπορούσα. Κοιτάμε μπροστά. Το παιχνίδι χάθηκε για την Ελλάδα αλλά έχουμε και ζωές να ζήσουμε. Αφού δεν μπορέσαμε όλοι μαζί για το κοινό καλό, τώρα ο καθένας μόνος του. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.