Προφητεία

CIAΓεια σου Πιτσιρίκο,
Την είδα που λες καθισμένη στο παγκάκι με τα μάτια θολά κι ορθάνοιχτα. Στο αριστερό της χέρι κρατούσε ένα αναμμένο τσιγάρο και στο δεξί ένα πλαστικό ποτήρι με καφέ. Είχε –κι αυτό ήταν προφανές– μασήσει τα φύλλα της δάφνης το προηγούμενο βράδυ κι ήταν ακόμα φτιαγμένη. Χωρίς να καταλάβω το πώς, κάρφωσε το βλέμμα της πάνω μου και μου είπε: «Σωστά τα γράφει ο φίλος σου ο Πιτσιρίκος για το Προτεκτοράτο». Και συνέχισε.

Πράγματι, δεν υπάρχει κανένας λόγος για να γίνονται εκλογές και τάχα μου να εκλέγεται Βουλή και κυβέρνηση.

Πρόκειται για κοροϊδία που δεκαετίες τώρα επαναλαμβάνεται ίδια κι απαράλλαχτη, αφού ποτέ δεν υπήρχε η ανάγκη εκλογών στο Προτεκτοράτο από την στιγμή της ίδρυσης του και μετά.

Μόνη φωτεινή εξαίρεση η περίοδος της Εθνικής αντίστασης που έσβησε κι αυτή –όπως έσβησε– τον Δεκέμβρη του 1944.

Από το 1830 μέχρι τα σήμερα, το Προτεκτοράτο επιτελεί με θρησκευτική ευλάβεια το καθήκον του απέναντι στον εκάστοτε αφέντη.

Είτε σαν προκεχωρημένο φυλάκιο του Στέμματος στην ετοιμόρροπη Οθωμανική αυτοκρατορία και στην μονίμως απειλούσα τα στενά Ρωσία.

Είτε ως συμμαχική ξιφολόγχη στην Κριμαία και την Μικρά Ασία.

Είτε ως στυλοβάτης της Δύσης την εποχή του ψυχρού πολέμου στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.

Νομίζω λοιπόν ότι δεν μπορούμε ούτε αναλύσεις ούτε πολύ περισσότερο προβλέψεις να κάνουμε για το μέλλον του Προτεκτοράτου. αν δεν κοιτάξουμε προσεκτικά την κατάσταση που διαμορφώνεται στην ευρύτερη περιοχή.

Παρά την πλήρη χρεοκοπία –πολιτική, κοινωνική και οικονομική– του Προτεκτοράτου και παρά την πλήρη διάλυση κρατών με ισχυρή εώς πρόσφατα παρουσία στην περιοχή, όπως η Συρία και το Ιράκ, ο αληθινά μεγάλος ασθενής και ο επόμενος κρίκος που πρόκειται να σπάσει με απρόβλεπτες προς το παρών συνέπειες είναι η Τουρκία.

Η Τουρκία είναι πια ένα μη ελεγχόμενο κρυφο-ισλαμικό κράτος, πιο πολύ παράγοντας αστάθειας παρά σταθερότητας σύμφωνα με τα standards που δίνουν για την σταθερότητα στην Ουάσινγκτον.

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν στα σίγουρα πια πως η Τουρκία δεν είναι ένας αξιόπιστος για αυτούς σύμμαχος. Οι προσπάθειες που έγιναν προκειμένου να ανατραπεί ο Ερντογάν πέρσι και πρόπερσι απέτυχαν οικτρά, οπότε το εναλλακτικό σχέδιο της αλλαγής των συνόρων και της ανατροπής στην ισορροπία των δυνάμεων στην περιοχή έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή.

Δεν είναι τυχαίο γεγονός ούτε η ενίσχυση των Κούρδων, ούτε η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ τα δύο τελευταία χρόνια.

Εμείς βλέπουμε την ΕΕ να στρουθοκαμηλίζει επικίνδυνα και να διαπραγματεύεται την εφαρμογή μιας συμφωνίας που είναι «αδύνατο» να υλοποιηθεί, όμως ο αληθινός παίκτης στην περιοχή εξακολουθεί να είναι οι ΗΠΑ.

Και οι Αμερικάνοι θέλουν το Προτεκτοράτο όρθιο για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα τους στην περιοχή.

Χρειάζονται στηρίγματα για την επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και δεν υπάρχει καλύτερος φίλος από το πιστό –έστω και τραυματισμένο– τσοπανόσκυλο τους.

Τέτοιο πιστό σκυλί στην Δύση σαν την Ελλάδα δεν πρόκειται εύκολα να βρούνε.

Το Προτεκτοράτο θα «ορθοποδήσει»· το προτεκτοράτο και όχι οι άνθρωποι που το κατοικούν.

Και μείωση του χρέους θα γίνει, και «αξιόπιστη» ηγεσία θα βρεθεί και επενδύσεις θα έρθουνε.

Το Προτεκτοράτο θα πρέπει –μέσα στην επόμενη διετία ή τριετία– να είναι έτοιμο να πολεμήσει.

Να πολεμήσει για ποιο λόγο θα αναρωτηθεί κάποιος και με το δίκιο του.

Μα δεν είναι προφανές;

Για την «δημοκρατία», την «ελευθερία» κι όλα τα γνωστά και μη εξαιρετέα ιδεώδη του «δυτικού πολιτισμού».

Ο αντίπαλος είναι επίσης προφανής.

Ο «ισλαμικός φονταμενταλισμός», ο «σκοταδισμός», ο «προαιώνιος εχθρός».

«Απίθανα και περίεργα τα όσα μας λες», της είπα κι έκανα να χαμογελάσω.

Μα δεν απάντησε.

Τυλίχθηκε ξανά μέσα στο πέπλο παραισθήσεων της και τα μάτια της ξαναγίνανε θολά.

«Γεια χαρά» της είπα κι αφού δεν πήρα απόκριση καμία, άνοιξα το βήμα μου και προχώρησα προς τον σταθμό του τρένου.

Με το πού άνοιξα την πόρτα, μου έφερε ο αέρας στο αυτί μου τα λόγια της:

«Να είσαι καλά Ηλία και να στείλεις στον φίλο σου τον Πιτσιρίκο, πολλά φιλιά από την Εσπερία»

ΥΓ … Προσυπογράφω το κείμενό σου για την επίθεση στις Βρυξέλλες. Εκπληκτικά εύστοχο. Το Βέλγιο και οι Βρυξέλλες –έδρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ– είναι ένας εύκολος στόχος. Πρόκειται για ένα «κατά συνθήκη» κράτος, όπου τα πάντα γίνονται και δεν γίνονται ταυτόχρονα. Πάντως, αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη σήμερα είναι «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Κανείς δεν λέει στον νεκρό πως πέθανε. Απορώ ειλικρινά με αυτούς που θέλουν να «μείνουν» στο νεκροκρέβατο μαζί του. Απορώ και με αυτούς που περπατούν μίλια μέσα στις λάσπες και στο κρύο για να τον αγκαλιάσουν. Οι τελευταίοι πάντως –κι έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα– μάλλον δεν έχουν κι άλλο τίποτα να κάνουν.

(Αγαπητέ Ηλία, πολύ όμορφα τα έγραψες. Είδες τι καθαρά που φαίνεται η Ελλάδα από το εξωτερικό; Κι εγώ τώρα την βλέπω καθαρά. Ηλία, επιμένω πως το μόνο που θέλω είναι να είμαι ζωντανός αυτό το καλοκαίρι. Ένας μικρός στόχος κάθε φορά. Τύχη να έχουμε. Κάποιοι είχαν τύχη και σήμερα στις Βρυξέλλες. Κάποιοι άλλοι όχι. Καζίνο η παγκόσμια οικονομία, καζίνο και οι ζωές μας. Ρουλέτα. Πού θα κάτσει η μπίλια. Και να φανταστείς πως, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, δεν πίστευα καθόλου στην τύχη. Την θεωρούσα δικαιολογία. Και νόμιζα πως το «την υγειά μας να έχουμε» είναι παρηγοριά για τους φτωχούς. Να είσαι καλά, Ηλία. Και σε ευχαριστώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.