Ανάκατα

Φίλε Πιτσιρίκο,
Τελευταία δεν μπορώ να γράψω τίποτα το ιδιαίτερο.
Τελείωσαν οι θεωρίες μου, οι παραινέσεις μου, οι νουθεσίες μου, τα φιλοσοφήματά μου, οι επιστημονικότατες και τεκμηριωμένες αναλύσεις.

Επιστρέφω πάλι στην πραγματικότητα της αγέρωχης θλίψης μου.

Ψάχνω να βρω διάθεση να περπατήσω, ή ακόμα να σταθώ στα πόδια μου, άλλες φορές να βγω νοητικά μέσα από τούτο το γραφείο και να αδράξω τη μέρα με κάτι τελείως ανούσιο…

Να βρω πλάι στον κάδο των σκουπιδιών κάτι εξαιρετικά χρήσιμο και στο πάρκο ένα σοφό γέροντα που μπροστά του μοιάζω να έχω αλτσχάιμερ.

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο τελευταία είναι το τουπέ, τα υφάκια των πολυάσχολων εργαζομένων – «συναδέλφων», τα οποία υποδηλώνουν τη σημαντικότητα του έργου και την καθοριστικότητα του ρόλου τους στην εταιρία.

Μιλούν ακατάπαυστα και εξηγούν με πολύ επιτηδευμένο λόγο τις διαδικασίες, τα «ιστορικά» των υποθέσεων, τα συμβάντα και τους κανόνες που πρέπει να ακολουθηθούν.

Το απόγευμα τελειώνω τη δουλειά, κατάκοπος. Προσπαθώ κατά τη διαδρομή να μαζέψω λίγο τα κομμάτια μου.

Όλο λέω θα γυρίσω σπίτι και θα γράψω ένα κείμενο για την κατάντια που μας περιβάλλει, ένα κείμενο αφύπνισης και αναστοχασμού, κάτι για την επικαιρότητα, για τα τρέχοντα, για τα μελλούμενα.

Αλλά ποιος θα σχοληθεί με ένα ακόμη κείμενο, όσο σπουδαίο και να είναι;

Εμείς κι εμείς…

Μάλλον θα αποτελέσει έναν ακόμα επικήδειο για την «ανατροπή» που δεν έφτασε, μια ακόμη αναγγελία για την κηδεία των αρτιριοσκληρωμένων – αποξενομένων επαναστατών, κολλήμενη σε μια κολώνα, ίσα ίσα να φαίνεται κάτω από τα άλλα κηδειόχαρτα.

Μιας κηδείας που έχει ήδη τελεστεί;

Τελευταία σουρουπώνει πιο αργά, μεγάλωσε η μέρα.

Το φως που χάνεται στον ορίζοντα με κάνει να θέλω να ονειρευτώ, μου δημιουργεί μια διάθεση να παίξω, να βρεθώ με φίλους και να γελάσουμε.

Τι με εμποδίζει;

Τίποτα έξω από εμένα.

Παρατηρώ το βηματισμό των φθαρμένων παπουτσίων μου να διασχίζουν το στενό δρομάκι, βάζω το χέρι στην τσέπη κι έχω 70 λεπτά.

Κάτι πρέπει να φτιάξω να φάω στο σπίτι, να μαζέψω τα ρούχα και να κάνω ένα μπάνιο. Άντε να χαζέψω λίγο στην τηλεόραση και να πέσω για ύπνο.

Το βιβλίο δείχνει να με περιμένει δίπλα στο κομοδίνο κάθε βράδυ, καρτερικά και ανυπόμονα να το ανοίξω. Μα έγω κάνω οτιδήποτε άλλο μίζερο για να ξεχαστώ.

Νιώθω ακρωτηριασμένος για να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Λοβοτομημένος όχι ακόμα.

Είμαστε πολλοί οι τραγικοί γύρω γύρω. Ακρωτηριασμένοι κι ανήμποροι μεν, αλλά με μιά φλόγα αναζήτησης της συνειδητότητας να καίει μέσα μας.

Αργοσβήνει ή σιγοκαίει;

Κάποτε αναγνωριζόμασταν από τα βλέματα, πλέον τα βλέματά μας δε συναντιούνται ούτε στο τρένο.

Μας κούρασαν οι φαφλατάδες και οι ημιμαθείς (σπουδαγμένοι και μη) ειδήμονες και αποστρεφόμαστε τις συζητήσεις και τις παρεμβάσεις.

Αποτραβιόμαστε και περιχαρακωνόμαστε.

Δεν είναι κι οι καλλιτέχνες να μας ενώσουν.

Σκαλίζουμε συνέχεια τους παλιούς κι όταν τους ανακαλύπτουμε πάλι, η «βιομηχανία» τους ξαναπλασάρει σε επιτηδευμένο χιπστερο- Balkan- εντεχνο ποπ swing ύφος.

Ψαγμενιές παντού και από πολιτισμό τίποτα…

Αν έγραψα, το έκανα για να λυτρωθώ, να προσθέσω λίγο λαδάκι στο καντήλι που μέσα μας τρεμοσβήνει (ή αχνοφέγγει;).

Σε ευχαριστώ για την ανάγωση

Santinista poucho

(Αγαπητέ φίλε, σας νιώθω. Κι εγώ δεν θέλω να γράψω τίποτα. Αλλά γράφω για να ζήσω. Επίσης, είναι ψυχοθεραπευτικό. Από τη στιγμή που σταματήσαμε να είμαστε στον δρόμο και να διεκδικούμε, το γράψιμο με έσωσε. Επειδή σας νιώθω, να σας πω πως εμένα τουλάχιστον με βοήθησαν οι λίγοι και αγαπημένοι φίλοι. Και η απόσταση από τους πολλούς ανθρώπους και τις φανφάρες. Και τα βιβλία. Πολλά βιβλία. Στην ερημιά των βουνών ή δίπλα στην θάλασσα. Δεν ξέρω αν βοηθούν αυτά που έγραψα. Δεν ξέρω κάτι άλλο. Να είστε καλά. Όλα καλά θα πάνε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.