Περί Ονείρων και Υδάτων
Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Κάποτε μου είχε πει κάποιος ότι στον ύπνο μας, όταν ονειρευόμαστε, σχεδόν πάντα κινούμαστε ή κάνουμε κάτι και πολύ σπάνια απλά συλλογιζόμαστε. Μου είχε κάνει εντύπωση αυτο και παρατηρώντας τον εαυτό μου τουλάχιστον, μπορώ να επιβεβαιώσω την παρατήρηση.
Πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι το ότι κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι ισχύει και στα μεταφορικά μας όνειρα:
Για να πραγματοποιηθούν, χρειάζεται κίνηση και δράση.
Ο καθένας μας έχει διαφορετικά όνειρα. Έχουν αυτή τη μαγεία, το ότι είναι υποκειμενικά.
Για κάποιον, το όνειρό του μπορεί να είναι να πάρει κινητό 1.000 ευρώ.
Για άλλον πάλι, να μπορέσει να ταΐσει τα παιδιά του μέχρι το Σαββατοκύριακο.
Προσωπικά, προσπαθώ να μην κρίνω τα όνειρα των άλλων·αν ζεις κι αναπνέεις για να φας δείπνο σε πανάκριβο εστιατόριο στη Νέα Υόρκη, με γεια σου με χαρά σου.
Για άλλους πάλι, όνειρο είναι να περάσεις τη θάλασσα με το βαρκάκι, χωρίς να σου πνιγεί το μωρό στην αγκαλιά.
Αυτό όμως που δεν μπορώ να ανεχτώ, είναι εκείνους που όχι μόνο έχουν γνώμη για το τι πρέπει να ονειρευτεί κανείς – πού να πάει και τι να κάνει – αλλά και το ότι έχουν και μοραλιστική άποψη για το πώς πρέπει να το κάνει.
Όταν βλέπω κάτι σκατόψυχους να ασχολούνται με τα κινητά των προσφύγων ή με το γιατί σηκώθηκαν έγκυες να κάνουν τέτοιο ταξίδι, βγάζω καντήλες.
Αλλά ξέρεις κάτι; Αυτό που μάλλον θέλουν να κάνουν (ασυναίσθητα βέβαια) είναι να ξορκίσουν την πιθανοτητα που τους περιτριγυρίζει σα μύγα ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί και στους ίδιους.
Γιατί κάπου βαθιά μέσα τους, μπορεί και να ξέρουν ότι αυτοί που πνίγονται όσο ο Τσίπρας τσιμπάει το μαγουλάκι του Νταβούτογλου και βγάζει φωτογραφίες, δεν είναι ούτε ρεμάλια, ούτε κακοποιοί, ούτε άστεγοι, ούτε περιθωριακοί.
Άνθρωποι είναι, που είχαν σπίτια, οικογένειες, δουλειές, κινητά, τηλεοράσεις, ρούχα, κι ότι έχουμε εσύ κι εγώ σπίτι μας.
Για να μην πω, δε, ότι τα καμάρια που κρίνουν τα όνειρα των άλλων δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση να συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι εκτός του καναπές-κουζίνα, κι άλλα όνειρα εκτός του “διπλόπιτο με απ’ όλα”
Από τη βασανιστικά γκρίζα Φινλανδία
Χριστόφορος
(Αγαπητέ Χριστόφορε, κανείς δεν μπορεί να μπει στο όνειρό σου. Εκεί είσαι μόνος σου. Και δεν σε νοιάζει κιόλας τι λένε οι άλλοι. Άλλωστε, όπως έγραψε ο Κώστας Βίρβος “Τον καημό του αλλουνού ποιος τον εννοεί;”. Χριστόφορε, βλέπω κάτι όνειρα πολύ ωραία και στενοχωριέμαι όταν ξυπνάω και χάνω τη συνέχεια. Επειδή μεγάλωσα μέσα σε σκυλιά, μου άρεσε να τα κοιτάω με τις ώρες όταν κοιμόντουσαν, για να βλέπω τις αντιδράσεις τους όταν έβλεπαν όνειρα. Τρελή φάση. Επίσης, βλέπω όνειρα ξύπνιος. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς όνειρα. Όταν έχει συμβεί κάτι πάρα πολύ άσχημο, κλείνω τα μάτια μου -με ανοιχτά μάτια δεν πιάνει όπως δεν πιάνει και το φιλί- και σκέφτομαι μια όμορφη στιγμή από τη ζωή μου. Για να το ισοφαρίσω. Εκατομμύρια άνθρωποι κάνουν όνειρα αυτή τη στιγμή. Τι όμορφα. Βέβαια, κάποιοι άλλοι ονειρεύονται την καταστροφή. Εκεί είναι το πρόβλημα. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.