Συγγνώμη για την άρνηση

Γειά σου πιτσιρίκο.
Είμαι γιατρός. Ψυχοθεραπευτής. Τις προάλλες ήμουν στην εφημερία ενός μεγάλου νοσοκομείου στην Αθήνα. Ανάμεσα στη βαβούρα, κατά τις 11 το πρωί, ενώ η σεκιουριτού έδιωχνε με φωνές τους υπεράριθμους συγγενείς που είχαν αρχίσει να σωρεύονται ως συνήθως μέσα στον χώρο επειγόντων, το βλέμμα μου έπεσε σε ένα σουρεάλ σκηνικό.

Δίπλα στην φασαρία, πάνω σε ένα φορείο, μια γυναίκα ξάπλωνε αναίσθητη, ενώ από κάτω της, στο πάτωμα, ανάμεσα σε λίγες πλαστικές σακούλες με τα υπάρχοντα τους, ήταν καθισμένος ένας νεαρός πρόσφυγας 18-20 ετών με ένα μικρό παιδί.

Υπέθεσα οτι κι αυτός θα υποστεί με την σειρά του την κατσάδα του αιώνα, αλλά σαν αόρατος απέφυγε τα “πυρά” και κατάφερε να τον έχουν αφήσει ανενόχλητο με τα πράγματα του απλωμένα στο πάτωμα μέσα στα επείγοντα, δίπλα σε γιατρούς και νοσηλεύτριες που πηγαινοερχόντουσαν με φρενήρεις ρυθμούς, ήρεμος, χαλαρός, σαν ζωντανό έργο τέχνης που υπάρχει αυτούσιο στη δική του πραγματικότητα.

Προς περαιτέρω έκπληξη μου, ο νεαρός πρωταγωνιστής της ιστορίας, άνοιξε μια σακούλα, έβγαλε ένα βραστό αυγό, το χτύπησε πάνω στο μεταλλικό φορείο και άρχισε να το καθαρίζει ώστε να το δώσει τελικά στον μικρό.

Περίμενα άλλα λίγα δευτερόλεπτα την επερχόμενη κατσάδα απο την σεκιουριτού.

Η κατσάδα δεν ήρθε, οπότε και έχοντας πια την ασφάλεια οτι δεν θα πάρουν και μένα τα σκάγια, πήγα να του μιλήσω.

Κάθησα μαζί του στο πάτωμα χαμογελαστός κι εγώ, τον χαιρέτησα, χαιρέτησα και το παιδάκι που μου έδωσε διστακτικά το χέρι του.

Το πρόσωπο του φίλου μας ήταν εκπληκτικά καθαρό, χαμογελαστό, αισιόδοξο και γέματο ελπίδα. Σαν μόλις να είχε κάνει μια ωραία πλάκα με έναν καλό του φίλο. Σαν να μην βρισκόταν στα επείγοντα με την μητέρα του ναρκωμένη και να ταΐζει στο πάτωμα τον αδελφό του ψωμί και αυγό.

-“Hi! Where are you from?”
-“Afghanistan!”
-“Is she your mother?”
-“Yes!”
-“And him?”
-“My father!”
-“What? no! hahahah”
-“Hahaha, yes, sorry, I meant, he is my little brother!”
-“What happened?”

O τυπάς άρχισε να μου εξηγεί οτι η μητέρα του πάσχει απο κάποιο ψυχικό νόσημα, μου είπε κάποια συμπτώματα, ότι πολλές φορές δεν σταματά να μιλά με τίποτα, και μου έδειξε μέσα απο κάποιες σακούλες τα φάρμακα που παίρνει.

Συνειδητοποίησα ότι η μητέρα του έπασχε από ένα χρόνιο νόσημα με επεισόδια μανίας, μια κατάσταση που καθιστά αδύνατη την συνεννόηση μαζί της, πόσο μάλλον την συναισθηματική προσφορότητα προς τα παιδιά της.

Για να στο πω αλλιώς, εγώ, όντας και επαγγελματίας, και με όλες τις ανέσεις και την ηρεμία μιας φυσιολογικής ζωής, και πάλι θα λιγοψυχούσα να τα βγάλω πέρα με έναν τέτοιο συγγενή.

Και αυτός ο 18 χρονών άνθρωπος, πήρε την μητέρα του με αυτή την πάθηση, και τον μικρό του αδερφό, και ξεκίνησαν απο το Αφγανιστάν και έφτασε εδώ.

Λοιπόν εκεί είναι μια από τις στιγμές που συνειδητοποιείς “this does not compute”.

Και φυσικά για να δικαιολογήσω πώς είναι δυνατόν αυτός ο τυπάς να βρήκε αυτή τη δύναμη που εγώ δεν θα έχω ποτέ, και να κάθεται εδώ να μου μιλάει τόσο αισιόδοξα, σκέφτηκα αμέσως τις δικαιολογίες: ότι λόγω του νεαρού της ηλικίας του, θα είναι σε κάποια άρνηση.

Κάπου θα στάθηκε τυχερός, κάπου θα τον φρόντισαν στο δρόμο, κάπου, κάτι, θα του έδωσε τον χώρο στο μυαλό του να μην ζήσει αυτό που ζει.

Σίγουρα δεν συνειδητοποιεί πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση, μωρέ.

Άλλωστε, αφού αυτό που ζει είναι αυτό που βλέπω, γιατί είναι γεμάτος ζεστασιά; Γιατί μου μιλάει με τόση φυσικότητα, χαλαρότητα και δύναμη, χωρίς να μπορώ να διακρίνω ίχνος απαιτητικότητας εκ μέρους του;

-“and how are you taking all of this?”

-“my friend.. well. As you can see…

I am very sad.”, μου είπε με ένα χαμόγελο 18χρονου παιδιού στα χείλη, σαν να ήμασταν σε ένα ανέμελο καφέ.

Πιτσιρίκο μου, σε χαιρετώ.

Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, η ανάγκη μιλάει για τον νεαρό Αφγανό. Η ανάγκη τον κινεί. Η μάνα του άρρωστη, ο αδερφός του μικρός, οπότε αυτός θα πράξει. Η ανάγκη θα κινήσει και όλη την ανθρωπότητα. Δεν ανησυχώ για τον νεαρό Αφγανό. Ούτε για την ανθρωπότητα ανησυχώ. Ο Χέλντερλιν -ο οποίος έπασχε από ψυχική νόσο- είχε πει πως “Εκεί που αυξάνεται ο κίνδυνος αυξάνεται επίσης και η δυνατότητα της σωτηρίας”. Και ο κίνδυνος όλο και αυξάνεται. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.