Το τέλειο ουράνιο τόξο – και κάτι παραπάνω! (must read)

rainbowΓεια σου Πιτσιρίκο!
Χθες ήμουν στο χωριό μου, ένα ήσυχο μικρό ημιορεινό χωριό της Φθιώτιδας. Το απόγευμα, μεταξύ ψιχάλας και ηλιοβασιλέματος, είδαμε αυτό:

Ένα πλήρες τόξο στον ουρανό, λαμπερό, με όλα του τα χρώματα, και δίπλα, ένα μικρό ακόμα. Το τέλειο ουράνιο τόξο – και κάτι παραπάνω: διπλό!

Μετά γύρισα στην Αθήνα, εδώ που είναι η ζωή μας, και διάβασα και το κείμενο του Άρη «Συγγνώμη αλλά έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε».

Μέσα σε μια ζωή ολόκληρη, οι περισσότεροι δε θα δουν το τέλειο ουράνιο τόξο.

Εγώ το είδα, μαζί με την 5χρονη κόρη μου, που ήθελε να πάμε να βρούμε την άκρη του, για να κάνουμε τσουλήθρα.

Το ξέρω ότι δε μπορούμε να βρούμε την άκρη του, όπως δε μπορούμε να βρούμε την άκρη σε τόσα πράγματα που συμβαίνουν αυτή την εποχή.

Αλλά για μια στιγμή, με τα μάτια ορθάνοιχτα, είδα τον εαυτό μου με την υπέροχη μικρή μου στην κορυφή του ουράνιου τόξου, λουσμένες σ’ όλα του τα χρώματα, να ξεκινάμε μια τσουλήθρα, μέχρι το τέλος του… και ήταν ωραία.

Η γιαγιά μου, αυτή που κανονικά ζει στο χωριό αυτό, στα 83 της, μόλις ξεπέρασε έναν καρκίνο και δεν μπορεί να βρει σειρά για ακτινοβολίες σε κανένα νοσοκομείο.

Τη ρωτάω πώς είναι και μου λέει «Περιμένω… Το ξέρεις ότι μόλις γεννηθεί το δικό σου μωρό και της ξαδέρφης σου, θα έχω έξι δισέγγονα; Έξι! Τρία κορίτσια, τρία αγόρια!».

Η γιαγιά μου πέρασε φτώχεια, πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο, χούντα, πείνα, ανέχεια, πολλή – πολλή δουλειά, μείωση σύνταξης, και τώρα έναν καρκίνο.

Έκανε τρία παιδιά – τρία κορίτσια για την ακρίβεια…- που της χάρισαν δέκα εγγόνια. Τα δύο τα χάσαμε, και το πέρασε κι αυτό.

Και τώρα, το πιο σημαντικό πράγμα για κείνη είναι ότι σε λίγο καιρό θα έχει έξι δισέγγονα.

Η μαμά μου 60 χρονών έφυγε έξω πριν 3 χρόνια, για κανένα μεροκάματο, κι ας πάσχει από επώδυνο χρόνιο νόσημα.

Εγώ είμαι (ακόμα) εδώ, άνεργη και ανασφάλιστη, αλλά η μικρή μου με κάνει να ονειρεύομαι τσουλήθρες σε ουράνια τόξα, κι ο πιο μικρούλης, στην κοιλιά ακόμα, με κάτι ανεπαίσθητες κλωτσιές μου λέει «δεν πα’ να γαμηθούν ρε μάνα!».

Ή κάτι τέτοιο, αλλά νομίζω μάλλον αυτό λέει.

Ρε Πιτσιρίκο, δεν πα’ να γαμηθούν!!!

Αλέξηδες, Κούληδες, Παπασταύροι, Αδώνιδες, έλληνες και ευρωπαίοι και γαμημένα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά συστήματα που μιζεριάζουν τις ζωές μας!

Σκάω που το εθνικό σύστημα υγείας δεν προβλέπει τίποτα για μια άνεργη ανασφάλιστη εγκυμονούσα, κι έχω σκάσει ένα καράβι λεφτά για εξετάσεις, και προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να μην πληρώσω τουλάχιστο το νοσοκομείο, το οποίο, παρεμπιπτόντως, δεν μπορεί να υποστηρίξει φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική, γιατί έχει έλλειψη σε χειρουργεία, αναισθησιολόγους και μάλλον και γάζες.

Αλλά το παιδί μου θα το γεννήσω, και να πα’ να γαμηθούν όλα τα μουνόπανα!

Θα το γεννήσω κι αυτή τη στιγμή το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου είναι να είναι αυτό καλά και γερό, κι εγώ καλά και γερή ν’ αντικρύσω το ζαρωμένο του μουτράκι.

Πέρα και πάνω από κάθε καθεστώς, πολιτική κατάσταση, μαλακισμένους νόμους και καταστάσεις, έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Και η ζωή είναι πολύ μικρή για να σκάμε με τις σκατένιες καταστάσεις, αλλά είναι μάλλον αρκετή για να βρούμε την άκρη του ουράνιου τόξου.

Μπορεί η άκρη του ουράνιου τόξου να είναι να ερωτευτείς, να παντρευτείς ή να χωρίσεις, να γεννήσεις, να ‘χεις έξι δισέγγονα ή απλά να κουβεντιάζεις με ένα 5χρονο.

Αλλά ό,τι κι αν είναι απ’ αυτά, είναι σίγουρα πιο σημαντικό απ’ τη φαρσοκωμωδία «1η / 2η φορά αριστερά και μετά στο 1ο δεξιά»· εγώ η αριστερή το λέω…

Πιο σημαντικό από αριστερά, δεξιά ή εντελώς δεξιά, είναι να κρατάς το ένα σου παιδί απ’ το χέρι, και να χαϊδεύεις το άλλο στην κοιλιά.

Να είναι και τα δύο υγιή.

Και να χαμογελάς.

Και να γελάς.

Να ξεκαρδίζεσαι, ρε!

Να κατουριέσαι απ’ τα γέλια, που σε θέλουν σκυμμένο, κι εσύ όχι μόνο είδες το τέλειο ουράνιο τόξο, αλλά ανακάλυψες και την άκρη του· και κάνεις και τσουλήθρες!

Αυτό είναι επανάσταση!

Άντε, γελάστε, κλάψτε, ερωτευτείτε, χωρίστε, παντρευτείτε, γεννήστε, πιείτε, φάτε, φύγετε, γυρίστε, χοροπηδήξτε, παίξτε τάβλι, κάντε ό,τι θέλετε…

Να πα’ να γαμηθούν όλοι και όλα, έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε!!!

Όχι «συγγνώμη, αλλά…».

Έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε.

Έτσι, σκέτο.

Έφη

(Αγαπητή Έφη, είσαι θεά. Με έφτιαξες. Δεν σχολιάζω τίποτα, πάω να σπείρω μωρά. Δεκάδες! Να είσαι καλά, Έφη. Με το καλό ο γιος, και μ’ έναν πόνο.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.