Ένα βιωματικό για χθες έως και το μακρύ σήμερα

Γεια σου πιτσιρίκο
Περπατώ την Αθήνα εδώ και είκοσι χρόνια. Καθημερινά. Σε διάφορες ώρες και σε όλες τι εποχές.
Δουλειά μου είναι να “φτιάχνω τα πλακάκια του κόσμου” και όχι μόνο.

Εχω δεί τα πλακάκια των δρόμων της Αθήνας από τη πρώτη τοποθέτηση τους έως και την εξαθλίωση τους.

Το ίδιο υποφέρουν αλλά με πιο γρήγορο θάνατο και τα οδοστρώματα.

Επιστρώνουν και σε πέντε λεπτά μετά τις εργασίες, περνά όχημα και βουλιάζει ότι πληρώθηκε και δουλεύτηκε για να φτιαχτεί.

Τα πλακάκια αργοπεθαίνουν και έχουν υποστεί κάθε συμπεριφορά.

Κάθε πόδι, κάθε βαριοπούλα, κάθε τσίχλα, ροχάλα, σκουπίδι, σπρέι.

Εδώ και καιρό φιλοξενούν αστέγους και αβοήθητους.

Κάποιοι είναι εντυπωσιακά νοικοκυραίοι. Στημένα σπιτικά, μέχρι και αγάπη διακρίνεις.

ΠΑΤΩ στο γήρας των πλακιδίων και καμιά φορά κλαίω γιατί οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν και πλέον “δεν προλαβαίνουν” να μαθαίνουν να είναι νοικοκυραίοι.

Άλλες φορές γελώ γιατί ακόμη και στην απόλυτη βρωμιά τους τα πλακάκια “λάμπουν” σε ένα ξημέρωμα στην πόλη και θυμίζει -αν έχεις ακόμη ψυχή- πόσο συνετό είναι να ζεις με σεβασμό.

Επίσης έχω μπει και σε αρκετά σπίτια.

Εκεί τα πλακάκια είναι συνήθως πιο ακριβά και οι ιδιοκτήτες καμαρώνουν.

Έχω δει, όμως, και το υπόλοιπο των χώρων των ίδιων σπιτιών αλλά και το “μετά” τους, και άλλη μία φορά διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχουν πολλοί νοικοκυραίοι.

Αν δεν υπάρχουν νοικοκυραίοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, στο μικρό τους, ολοδικό τους, κράτος, πώς να υπάρξει νοικοκυροσύνη στο πολιτικό και κοινωνικό κράτος;

Είμαι στη μερίδα των ανθρώπων που ταξιδεύω όποτε μπορώ σε ανεπτυγμένα και μη, κράτη και περπατώ κι εκεί. Καταλαβαίνει κανείς ότι νοιώθω τη διαφορά

Είμαι όμως και στη μερίδα αυτών που αδυνατώ να μεταναστεύσω αλλά έχω αποφασίσει πως θα εξακολουθήσω κάθε φορά που τοποθετώ πλακάκια -ή ότι άλλο- να το κάνω με αγάπη, σεβασμό και να δίνω τις απαραίτητες συμβουλές για τη φροντίδα τους.

Το ίδιο διδάσκω και στα παιδιά μου, χωρίς να τα παραμυθιάζω.

Αν θα πιάσει τόπο δε ξέρω αλλά έχω την υποψία πως “ουδέν κρυπτόν υπό του ήλιου” και όπου χωρά η βρωμιά χωρά και η ομορφιά.

Αλλιώς, δε γίνεται.

Εξαρτάται και από εμάς αυτή η ζωή.

Δήμητρα

(Αγαπητή Δήμητρα, πολύ ωραία το κείμενό σου. Εγώ δεν διακρίνομαι για την νοικοκυροσύνη μου και θεωρώ πως τα σπίτια είναι μόνο για να κοιμάσαι. Όλα τα άλλα, θέλω να τα κάνω εκτός. Βέβαια, εγώ δεν έχω σπίτι γιατί είμαι χίπης. Μίσησα τις πλάκες της Αθήνας τον Ιούλιο του 2011 στο Σύνταγμα. Αφενός είχε περάσει το Μεσοπρόθεσμο από τη Βουλή -τον είχαμε πιεί δηλαδή- και αφετέρου έκανε τόση ζέστη που οι πλάκες έκαιγαν. Οι πλάκες της πλατείας Συντάγματος μου είπαν “φύγε και μην κοιτάξεις πίσω”. Οι πλάκες μου είπαν την αλήθεια. Και από τις πλάκες πήγα στην άμμο. Αγαπάω την άμμο. Πέφτεις μπρούμυτα πάνω της και παίρνει το σχήμα του κορμιού σου, σαν γυναικείο κορμί που σε υποδέχεται. Ενώ η πλάκα, πλάκα. Δεν κουνάει με τίποτα. Δεν σε θέλει. Αν πέσεις πάνω στην πλάκα, θα χτυπήσεις. Να είσαι καλά, Δήμητρα. Εύχομαι μεγάλες πλάκες.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.