Γράμμα από το Ντουμπάι

Γεια σου πιτσιρίκο,
σου γράφω από Ντουμπάι. Έγραψες τις προάλλες ότι όλο και λιγότερο σε ενδιαφέρουν τα της Ελλάδας αλλά δεν με έπεισες καθόλου θα σου πω. Σε περίπτωση όμως που λες αλήθεια, θα σου γράψω λίγα πράγματα για το Ντουμπάι με την ελπίδα να σου φανούν έστω και λίγο ενδιαφέροντα.

Εδώ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά από ό,τι είχα δει μέχρι πρότινος στη ζωή μου.

Κυρίως οι άνθρωποι. Εμφανισιακά μοιάζουν με τους υπολοίπους σε χρώμα, φυσιολογία και μέγεθος αλλά το εσωτερικό τους διαφέρει.

Θα μπορούσα να το θέσω με πολλούς τρόπους, περιγραφικούς ή φιλολογικούς αλλά θα το πω απλά: μέσα στο κεφάλι τους έχουνε σκατά, τι να καταλάβουνε από λευτεριά;

Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι αυτοί οι σκατοκέφαλοι άνθρωποι είναι οι άνθρωποι που θα ήθελαν εκατομμύρια ανθρώπων να γίνουν, αν τους δινότανε η ευκαιρία ή αν τολμούσαν να αρπάξουν την ευκαιρία.

Άνθρωποι αδίστακτοι που έχουν φτάσει τα επίπεδα της άσκησης εξουσίας σε άλλα επίπεδα. Που καταναλώνουν τους άλλους ανθρώπους Χωρίς καν να τους πετάξουν στον κάδο ανακύκλωσης.

Η πόλη αυτή είναι εξαιρετικά πολυπολιτισμική· Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη τρώνε τη σκόνη της.

Αν είσαι ρατσιστής και μισάνθρωπος -όπως εγώ- είναι η καλύτερή σου εδώ γιατί σου δίνονται άπειρες ευκαιρίες να κράξεις την κουλτούρα και τα κόμπλεξ που κουβαλάνε όλοι τους.

Οι άνθρωποι εδώ περνάνε από διαγωνισμό μικροψυχίας και, αν τα πάνε καλά, μπαστακώνονται για τα καλά.

Αυτό που κάνει την πολυπολιτισμικότητα εδώ τόσο έντονη είναι η καθημερινή επαφή με όλους αυτούς τους ‘’διαφορετικούς’’.

Δεν είναι μακρινές φιγούρες στο μετρό που ζουν σε συγκεκριμένες περιοχές της πόλης αλλά άνθρωποι που συναλλάσσομαι μαζί τους και που μας ενώνει ένα πράγμα: είμαστε όλοι ξένοι, προσωρινοί και τυχοδιώκτες. Στόχος μας το χρήμα.

Ταξικά, δεν υπάρχει πολυπολιτισμικότητα.

Τα πράγματα είναι απλά: ή θα είσαι Ινδός- Πακιστανός εργάτης που θα ζεις σκλάβος, χωρίς ούτε καν το ‘’σαν’’, ή Φιλιππινέζος υπάλληλος ή λευκός κώλος που θα σου τρέχουν τα λεφτά από τον λευκό σου κώλο.

Εγώ δεν ξέρω τι λάθος έκανα αλλά ο δικός μου κώλος, αν και αρκετά λευκός, λεφτά δεν βγάζει.

Είναι φοβερό βέβαια πώς, όταν είσαι πλούσιος, έχει ελάχιστη σημασία αν είσαι μουσουλμάνος ή ινδουιστής.

Προσαρμόζεσαι απόλυτα στον κοινό και ενιαίο κώδικα συμπεριφοράς.

Η ζωή τους δίνεται με οδηγίες χρήσης φαίνεται.

Δίνουν και εξετάσεις κάθε τόσο· αν δεν είσαι αρκετά μαλάκας, σε βάζουν για μια ώρα σε ένα δωμάτιο με φτωχούς.

Το Ντουμπάι είναι ένα μέρος που κάθε αριστερός θα έπρεπε να επισκέπτεται στη ζωή του.

Κατά πώς φαίνεται, δεν το κάνουν, και έτσι νιώθω αρκετή μοναξιά εδώ, κυρίως γιατί οι λιγοστοί φίλοι που έχω αφήσει πίσω νομίζουν ότι όλος ο κόσμος μοιάζει με την Ελλάδα ή έστω την Ευρώπη.

Δεν μπορούν καθόλου να φανταστούν πώς υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που την ζωή εδώ την θεωρούν φυσιολογική. Και γαμάτη, γιατί υπάρχει ασφάλεια και έχει ήλιο κάθε μέρα, και γιατί δεν τους λείπει τίποτα, και γιατί πού καλύτερα να πάνε στην τελική;

Ο κόσμος βέβαια, θα μου πεις, είναι τεράστιος. Δεν μπορούμε να ζήσουμε ή να ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο για να μάθουμε πώς είναι και μετά να δούμε τι θα τον κάνουμε.

Έχεις δίκιο, δεν γίνεται αυτό. Όμως από την άλλη δεν γίνεται και να νομίζουμε πως ο κόσμος μοιάζει και με τις 5-10 χώρες που έχουμε ταξιδέψει με την Easy Jet.

Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Υπάρχουν πολλά μέρη στον κόσμο που τα πράγματα δεν έχουν και πολλά κοινά σημεία με τα δικά μας βιώματα.

Και σε αυτούς τους κόσμους γεννιούνται και μεγαλώνουν παιδιά και συνειδήσεις. Ολόκληρες κοινωνίες που εκπέμπουν σε διαφορετικές συχνότητες.

Και οι άτιμοι κάνουν και πολλά παιδιά, πολλαπλασιάζονται. Τι τους νοιάζει, σάμπως αυτοί τα μεγαλώνουν;

Αν πεις σε ένα παιδί που μεγάλωσε εδώ -ή σε εκατοντάδες παρόμοιες πόλεις- για ισότητα, ελευθερία, κομμουνισμό, αλληλεγγύη, ασφαλιστικό, Σύνταγμα, νόμους, μεταρρυθμίσεις, απεργίες, ελεύθερο σεξ, ελεύθερο camping, καταμερισμός εργασίας, σεξισμός, καταπίεση δεν θα καταλάβει τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ.

Και δεν θα φταίει.

Γιατί από όταν γεννήθηκε, έχει μάθει να θεωρεί δεδομένους τους ανθρώπους που τον υπηρετούν, την υπερκατανάλωση δεδομένη, την επαφή με τη φύση αφύσικη, την πολιτική ανύπαρκτη.

Εδώ δεν υπάρχει καν ένα κράτος που μπορείς να βρίσεις. Μπορείς να το φανταστείς αυτό;

Εσείς εκεί νιώθετε απελπισία για όλα τα τραγικά που συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Εγώ εδώ νιώθω απελπισία γιατί βλέπω την σαπίλα της ανθρωπότητας γυμνή και μπροστά στα μάτια μου, πολύ δύσκολα αναστρέψιμη, σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας που κάνει την πολιτική επικαιρότητα στην Ελλάδα αρκετά ασήμαντη.

Ο κόσμος δεν είναι σαν την Ελλάδα, δεν είναι σαν το Παρίσι, δεν είναι σαν την Αργεντινή. Είναι μια Βαβέλ και η Ευρώπη ένα μικρό κομμάτι της.

Να ταξιδεύεις πιτσιρίκο

Χαιρετισμούς

Α.

(Αγαπητή φίλη, δεν βλέπω κανέναν λόγο να μείνει κάποιος στο Ντουμπάι πάνω από μια εβδομάδα, αν δεν βγάζει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΆ χρήματα. Εγώ δεν μπορώ την Ευρώπη, το Ντουμπάι θα μπορώ; Και νομίζω πως το Ντουμπάι -αν σκεφτούμε πως χτίστηκε- θα έχει πολύ κακό τέλος. Πολύ αίμα στα θεμέλια του Ντουμπάι. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι άνθρωποι είναι παντού οι ίδιοι και έχω καταλήξει πως μου ταιριάζουν οι μεσογειακοί λαοί και η Μεσόγειος. Αυτοί με συγκινούν. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.