Ο Εθνομηδενιστής

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Ως σημείο εκκίνησης του παρόντος θέτω ένα απόσπασμα πρόσφατης δημοσιευμένης απάντησής σου στον Ηλία: «Δεν πειράζει, είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά Έλληνες. Πατρίδα μας είναι όλη η γη και όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια μας. Θα στήσουμε την καλύβα μας αλλού. Και η πόρτα θα είναι ανοιχτή».
Αν ήθελα να ευθυγραμμίσω αυτή τη φράση με τις δικές μου πεποιθήσεις, θα έγραφα:

«Είμαστε πρώτα άνθρωποι, επομένως σκεπτόμενα θηλαστικά, άρα εραστές, μετά γονείς, μετά γιοι/κόρες, μετά ιδιοκτήτες, μετά καταναλωτές και μετά χρονοπρογραμματιζόμενα και αλληλοεπικαλυπτόμενα εμμονικοί με ό,τι θεματολογία μας συγκινεί: γλώσσα, θρησκεία, έθνος, ιδεολογίες, τέχνες, ζώα, δίαιτες, κλπ. Πατρίδα μας είναι όλη η γη και όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια μας. Στήνουμε την καλύβα μας εκεί που στέκεται καλύτερα. Και η πόρτα θα είναι ανοιχτή κατά περίπτωση: Το «κλειδί» τόσο για να βγούμε από το καβούκι μας όσο και για να αφήσουμε άλλους να εισέλθουν είναι τα διαπιστευτήρια που δίνει ο έξω κόσμος σ’αυτό που είμαστε – με τη σειρά προτεραιότητας που αναφέραμε προηγουμένως».

Πού είναι η Ελλάδα μέσα σε αυτή την αναλυτική περιγραφή;

Κάπου στη μέση προς το τέλος.

Το έθνος λοιπόν, με προεκτάσεις στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες, η δόξα και η ξεφτίλα, ανά τις εποχές, των ανθρώπων που το συναπαρτίζουν ανά τις εποχές (και πάλι).

Να φιλτράρουμε μόνο τα καλά;

Έξω λοιπόν το παρόν και το μέλλον, που δεν φαίνονται ευοίωνα, μας μένει το παρελθόν.

Όλο το παρελθόν;

Ούτε καν, ποιος θέλει να θυμάται το προτεκτοράτο των τελευταίων 200 ετών, την Τουρκοκρατία που προηγήθηκε, την Ενετοκρατία, το τελευταίο τέταρτο του Βυζαντίου που ήταν ένα τοσοδά μόρφωμα υποτελές σε Γενοβέζους και ύστερα Οθωμανούς, τη Ρωμαϊκή κατάκτηση, τον ιμπεριαλιστή Μεγαλέξανδρο, τη φαγωμάρα των πόλεων-κρατών, το bullying των Αθηναίων στους γύρω και την υπό όρους δημοκρατία τους, τον Πελοποννησιακό, τις βάρβαρες ανθρωποθυσίες μέχρι και την αυγή του 4ου αι. πΧ που επιβεβαιώνονται στους κοινούς τάφους που ανακαλύπτονται από αμήχανους αρχαιολόγους διαρκώς πέριξ των Αθηνών.

Να πάμε κι άλλο παραπίσω ή φτάνει;

Τι μένει λοιπόν;

Ο Χρυσός Αιώνας.

Το γεγονός ότι ένα μικρό κλάσμα καβατζωμένων μιας πολύ συγκεκριμένης περιοχής μπόρεσε επί λίγες δεκαετίες να ανθίσει και να δημιουργήσει πολιτισμό που κρίθηκε μπροστά από την εποχή του.

Όπως και στην Αίγυπτο. Και στη Μεσοποταμία. Και στην Κίνα. Και σε πολλές εστίες στην Αμερική.

Και που φυσικά αλλόγλωσσοι έχουν αναλάβει να τον διασώσουν και να τον μεταλαμπαδεύσουν ήδη εδώ και πάνω από 2.000 χρόνια.

Κι εγώ που γεννήθηκα σε ένα βουνό της Ηπείρου, που στο χωριό του πατέρα μου ήρθε το ηλεκτρικό ρεύμα το 1984, που οι παππούδες απέκτησαν τουαλέτα με τρεχούμενο νερό στα ογδονταφεύγα τους και στο δημοτικό διάβαζα για το σχολείο με τη λάμπα πετρελαίου, που ο ΟΤΕ χρειάστηκε 17 χρόνια για να εξυπηρετήσει τις αιτήσεις των κατοίκων του συνοικισμού για σταθερό τηλέφωνο, πρέπει να την ακούσω επειδή στην άλλη άκρη της Βαλκανικής χερσονήσου, που ούτε βρέχει, ούτε χιονίζει, εκεί με τα χέρσα βουνά, πριν 2000+ χρόνια και επί καμιά εκατον-πενηνταριά χρόνια ορισμένοι σοφοί έγραφαν ωραία πράγματα σε μια γλώσσα που έχει με την τωρινή δική μου την ίδια σχέση που έχουν τα Λατινικά με τα Αγγλικά (και πολύ σου λέω);

Ένας που είναι ικανός να ολοκληρώσει σωστά την προηγούμενη πρόταση, προτείνεις να επιχειρήσει να αυτοπροσδιοριστεί ως έχων «κοινό το έθνος» με αυτούς που πάνε και κάνουν αναπαράσταση το τρακάρισμα του Παντελίδη, τρέχοντας γρήγορα στο σημείο που σκοτώθηκε;

Άσε μας, ρε Πιτσιρίκο, δεν θα πάρω: εγώ είμαι ένας εθνομηδενιστής.

Μια χαρά το λένε οι ελληνάρες και διόλου δεν με θίγει.

Τουναντίον το θεωρώ παράσημο, τον εθνομηδενισμό.

Αφού μηδενίστηκε το έθνος, σε σχέση με τότε που πήγαινε με τέρμα τα γκάζια, εγώ τι να κάνω, να μείνω να καμαρώνω;

Ο Ιταλός να μου λέει Φλωρεντία εγώ να του λέω Αγρίνιο;

Το ξέρεις Πιτσιρίκο, εσένα που σου αρέσουν οι καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, πως σε όποια από τις Βαλεαρίδες ή τα Κανάρια και να πας – έχω πάει σχεδόν σε όλα – θα δυσκολευτείς να βρεις αποτσίγαρο στην παραλία;

Αποτσίγαρο, όχι άλλο σκουπίδι.

Κι εδώ ζέχνει ο τόπος παντού.

Τρέχω δρόμους αντοχής σε όλο τον κόσμο και έχω δοκιμάσει να τρέξω για προπόνηση κι όταν γυρίζω στο χωριό μου.

Η μυρωδιά αποσύνθεσης παντού, πουτρεσκίνη και καδαβερίνη, όταν τρέχοντας βγεις απ΄το χωριό σου και πας για το επόμενο, δεν περιγράφεται.

Πατημένα ζώα, μπουκάλια, σακούλες, έχει από το ’70-’80 που ήρθε το εμπόριο με ατομική πλαστική συσκευασία στην Ελλάδα και δεν έχει εμπεδώσει ακόμα ο Έλληνας πως ό,τι πετάει στο χώμα θα μέινει εκεί για πάντα.

Και μπαίνω στις καφετέριες με τα τρία πιτσιρίκια μου, πιτσιρίκο, και ζέχνει απ’ τον καπνό.

Οπότε δεν έχει Ελλάδα για μας το χειμώνα, κι ας είμαστε πλέον φραγκάτοι και με άπλετο χρόνο για να ερχόμαστε όποτε θέλουμε.

Άπλετο χρόνο δεν διαθέτεις στους άπλυτους πιτσιρίκο, εκεί η πόρτα μας είναι κλειστή.

Και τα τρία πιτσιρίκια δεν είναι έλληνες, πιτσιρίκο, πήραν την υπηκοότητα της μαμάς τους (με την οποία υπηκοότητα, στην τρίτη χώρα που βρισκόμαστε μπόρεσαν να βγάλουν ταξιδιωτικά έγγραφα μέσα σε 3-4 βδομάδες από τη γέννησή τους κι όχι στον ένα χρόνο, που θα έπαιρνε το νταλαβέρι με το ελληνικό προξενείο – ελληνικό είπα; μπλιάχ!!!)

(Αγαπητέ Δημήτρη, μαζί σου κι εγώ. Δεν ξέρω γιατί μου τη λες. Μάλλον θα ήθελες να την πεις κάπου. Χαλάλι σου. Πάντως, εγώ δεν έγραψα τη φιλοσοφία της ζωής μου στον Ηλία, γιατί τότε δεν θα έγραφα «είμαστε πρώτα άνθρωποι» αλλά «έχουμε ανθρώπινη μορφή και καλούμαστε να αποκτήσουμε και ανθρώπινο περιεχόμενο». Αυτό με τα σκουπίδια παντού στην Ελλάδα είναι απίστευτο. Και βέβαια, είναι ενδεικτικό του πώς αντιλαμβανόμαστε τη χώρα μας. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.