Ο oργασμός της Χριστίνας

o(Aπαιτείται η γονική συναίνεση για ανήλικους κάτω των 18 χρονών)
Ο Αλέξης είναι φίλος μου.
Έξυπνο παιδί, Πειραιώτης και αυτός, του αρέσει να διηγείται ιστορίες για τους παλιούς του έρωτες. Ειδικά, όταν η επικαιρότητα προσφέρει ανάλογα θέματα όπως αυτό με την Αμερικανίδα που ούρλιαζε στο σεξ και την μαντρώσανε οι αμερικανικές αρχές για ηχητική παρενόχληση των γειτόνων τους.

Βέβαια, οι μεγάλης ηλικίας εραστές είναι φλύαροι, όταν περιγράφουν αυτά που έζησαν στο παρελθόν. Είτε στον ύπνο τους, είτε στο ξύπνιο τους.

Ακόμη όμως και αν απέχουν απο την πραγματικότητα αυτά που λένε, κάθεσαι και τα ακούς γιατί δεν μπορεί να προσβάλλεις ένα φίλο.

Έχει και το καλό ο Αλέξης ότι δεν κλαψομουνιάζει, όταν αναφέρεται σε γκομενοδουλειές που του κατέστρεψαν μια λαμπρή καριέρα.

Μόνο εγΏ λοπόν ήξερα ότι ήταν ο διπλός εραστής της θρυλικής Χριστίνας απο την Κρήτη και της περιβόητης Ρούλας, που στη δεκαετία του ’90 εργάζονταν και οι δύο σε μεγάλο παραγωγικό Υπουργείο.

Άλλωστε, αυτός μου τις σύστησε και για να πώ την αλήθεια με ταλαιπώρησαν αφάνταστα στο Υπουργείο σε μια Κοινοτική μελέτη που είχα αναλάβει πριν απο πολλά χρόνια.

Ζοχαδιάστηκα όχι τόσο με την Χριστίνα που πήγε να μου πλασάρει ενα ξάδελφο μηχανικό, τάχα να με βοηθήσει στη μελέτη, όσο με την Ρούλα που μου έσπασε τα @ρχίδι@ μέχρι να μου δώσει ένα γαμημένο πρωτόκολλο.

Έλυνε και έδενε τότε η Χριστίνα. Ηταν υπεύθυνη για τον συντονισμό της εκτέλεσης των Κοινοτικών Προγραμμάτων. Ήταν η μόνη που ήξερε κάτι Αγγλικά της συμφοράς και είχε πτυχίο Πανεπιστημίου.

Η θέση της ήταν να επιβλέπει την υλοποίηση μελετών μεταξύ εμπλεκομένων συναρμόδιων Υπουργείων και δημόσιων φορέων, και να αναφέρει τα αποτελέσματα σε μια Κοινοτική Επιτροπή που χρηματοδοτούσε διάφορα έργα.

Και τα κατάφερνε καλά. Ήταν έξυπνη, εργατική και ήξερε να επιβάλλει την απόψη της.

Έκανε κουμάντο σε ένα ολόκληρο συρφετό λιγούρηδων που για πρώτη φορά θα έπαιρναν χρήματα αν πρότειναν κάτι παραγωγικό που θα βοηθούσε την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα. Ήταν η εποχή που το μεγάλο δημοκρατικό κόμμα ήταν στην εξουσία.

Και έτσι ξηλώθηκαν και ξαναφτιάχτηκαν δυο τρείς φορές η Πλατεία Συντάγματος και η Πλατεία Ομονοίας, αλλάξανε κανα δύο φορες χρώμα στα ταξί τους οι ταξιτζήδες και ρίχνανε μπετά οι πρωτοπόροι της βιομηχανίας για κλωστουφαντουργίες που ποτέ δεν λειτούργησαν στην Θράκη.

Τέλος πάντων. Σε όλα αυτά τα καινοτόμα projects η Χριστίνα νταλαβεριζότανε με συμβούλους Υπουργών, με δημάρχους και κοινοτάρχες της ΚΕΔΚΕ και με κάθε λογής υπηρεσιακό παράγοντα που χώνονταν μέσα σε αυτες τις δουλειές.

Τα πήγαινε πολύ καλά και ο Διευθυντής των Κοινοτικών Μελετών ήταν ευχαριστημένος μαζί της. Αλλά πάνω απο όλα ηταν όμορφη αυτή η Κρητικιά. Σήμερα θα κοντεύει να πιάσει τα πενήντα πέντε.

Έχτισε με πολύ προσπάθεια ένα καλό όνομα για την θερμή ερωτική της συμπεριφορά. Δεν υπήρχε σύμβουλος, μετακλητός υπάλληλος, η γραμματέας με τον οποίο να είχε δημιουργήσει σχέση και να μην μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για αυτήν.

Ανώτερος υπάλληλος του Υπουργείου, απο την δεύτερη μισθολογική βαθμίδα της ιεραρχίας, ήταν αυτός που είπε ότι, σε αντίθεση με τις όμορφες γυναίκες που στο κρεββάτι είναι απρόθυμες, η Χρίστινα ήταν πολύ φιλότιμο κορίτσι. Εκανε τα πάντα.

Και όχι μόνο. Και άλλες πολλές, όμορφες και αυτές σαν την Χριστίνα, είχανε πάει με τις υπηρεσιακές σκατόφατσες των Υπουργείων αλλά προκοπή δεν είδαν.

Το προφίλ της Χριστίνας χτίστηκε επειδή η κοπέλλα βογγούσε και σπάραζε στην κυριολεξία κατά την διάρκεια του οργασμού της.

Οποιος και όπως και αν ήτανε ο εραστής της. Δεν υπήρχαν ταξικά, κοινωνικά η ανατομικά στεγανά να επηρεάζουν αυτή την ύψιστη στιγμή της.

Χαμηλόβαθμος η υψηλόβαθμος, όμορφος η άσχημος, μικρόπουτσος η χοντρόπουτσος δεν έπαιζε κανένα ρόλο. Αρκεί να τέλειωνε.

Γιατί όταν τέλειωνε ο οιοσδήποτε σύντροφος της -και δεν είχε καμία σήμασία ούτε και σε πόσο χρόνο τέλειωνε- είτε σε ένα λεπτό είτε σε μια ώρα, εκείνη ακριβώς την στιγμή σαν προγραμματισμένο ελβετικό ρολόι η Χριστίνα ερχότανε σε οργασμό φωνάζοντας τόσο δυνατά που τίναζε στα ύψη την αυτοπεποίθηση του κάθε συντρόφου της.

Μέσα στις τρελλές φωνές της Χριστίνας κανένας εραστής δεν πρόσεχε εαν ο οργασμός της ήταν original η μαϊμού.

Αυτό ήταν το καλύτερο χαρτί της Χριστίνας. Αυτό την ανέβασε στην Ιεραρχία και η Χριστίνα κατάφερε να γίνει μέχρι ειδική σύμβουλος του Υπουργού.

Δεξί της χέρι η περίφημη Ρούλα που ο πατέρας της είχε για καμία δεκαριά χρόνια την καντίνα του Υπουργείου στον ημιόροφο.

Ακριβώς δίπλα απο το φωτοτυπείο που το είχε πάρει με διαγωνισμό ο θείος της ο Παναγιώτης, συνταξιούχος στρατιωτικός από τα σαρανταπέντε του, λόγω μακράς θητείας σε Μονάδα φύλαξης ιματισμού στη Κοζάνη.

Την εποχή που μου τις σύστησε ο Αλέξης, και οι δύο ήταν κοντά στα εικοσιπέντε.

Λίγο πιο μεγάλη η Ρούλα, με καταγωγή απο το Βόλο και με πτυχίο δακτυλογράφου της DIDACTA, ήταν στην γραμματεία των Κοινοτικών Υποθέσεων. Αυτή πρωτοκολλούσε τις αναθέσεις, τις πιστοποιήσεις και ταχυδρομούσε τα ειδοποιητήρια πληρωμής στους μελετητές.

Το παρατσούκλι της στις αντροπαρέες του Υπουργείου ήταν «το μoυνόσκυλο του Βόλου».

Το πρωτάκουσα σε κάποια ουρά του Υπουργείου, περιμένοντας να πάρω μια βεβαίωση.

Ζήτησα να μου πουν απο που βγήκε αυτό το παράτιτλον του ονομάτος της -οπως θα έλεγε και ο Μπαμπινιώτης- αλλά οι γνώμες διίσταντο.

Άλλος έλεγε οτι της βγήκε επειδή είναι σκυλόφατσα καβλιάρα -και δεν είχε και άδικο -και άλλος επειδή όταν ήταν σκυμμένη στο Βιβλίο εισερχομένων και πήγαινες να την ρωτήσεις κάτι ούρλιαζε σαν σκύλος.

Όποια όμως και αν είναι η επικρατέστερη άποψη για το πώς της κόλλησαν αυτό το παρατσούκλι εκείνο που είχα καταλάβει ήταν ότι η Ρούλα σε αντίθεση με την Χριστίνα δεν καθότανε να την γαμήσει κανένας μαλάκας απο την εσωτερική ιεραρχία. Δε πά να ήτανε και ο ίδιος ο Υπουργός.

Με άλλους άντρες δεν είχε πρόβλημα και ούτε το έκρυβε για να το παίζει παρθένα. Σαν κάθε κορίτσι της ηλικίας της είχε και αυτό τα one night stands της, είχε παίξει σε τρίγωνο, είχε δοκιμάσει λεσβιακό.

Στα εικοσιδύο της τα έφταξε με ένα συνοικιακό ηλεκτρολόγο που τον κάλεσαν να συνδέσει ένα ανεμιστήρα οροφής του Υπουργείου.
Δυο χρόνια αργότερα έμπλεξε με υπάλληλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Στο μεσοδιάστημα σε κάποιες καλοκαιρινές διακοπές της στο Βόλο τα ‘χε φτιάξει και με ένα γιατρό που έκανε το αγροτικό του στις Μηλιές του Πηλίου.

Οταν χώριζε και έμενε solo, για να ξεχνάει, πήγαινε και κοιμότανε σε μια Μάνια που ήταν γυμνάστρια σε Ινστιτούτο αισθητικής στην οδό Αχαρνών και είχε εφτά πόντους κλειτoρίδα.

Τέλος πάντων. Εμένα τι με νοιάζει τι έκανε η Ρούλα πρίν συναντήσει τον Αλέξη και πόσους πόντους ήταν η κλειτορίδα της Μάνιας;

«Αν δεν βρέξεις κώλο δεν πιάνεις ψάρι.» λέει ο σοφός λαός και ο Αλέξης είχε πάντα τα παντελόνια του βρεγμένα.

Ισως γι’ αυτό πρίν μπεί στην κύρια υπόθεση της κάθε του ερωτοδουλειάς μου παρέθετε ένα σωρό άχρηστες λεπτομέρειες που με αναγκάζουν τώρα και μένα για την πληρότητα της ιστορίας να γράφω.

Είχαν λοιπόν στενή συνεργασία τα δύο κορίτσια.

Κάθε φάκελος, αφου πρώτα ελεγχόταν απο την Χριστίνα, πήγαινε στη Ρούλα για πρωτόκολλο.

Και εκεί αρχιζαν τα περίεργα. Η Ρούλα ποτέ δεν έδινε αριθμό αν δεν σφράγιζε και ενα ακριβές αντίγραφο των εγγράφων που υποβάλλονταν.

Τι τους έλεγε;

« Και αν μετά έρθετε και μου πείτε οτι έχετε υποβάλλει όλα τα χαρτιά πώς θα είμαστε σίγουροι οτι δεν χάθηκε κανένα; Με ενα κωλόχαρτο και ένα ξερό αριθμό;Ξέρετε πρίν έρθω εδώ σε αυτή την θέση πόσοι παίρνανε Πρωτόκολλο για να διασφαλίσουν την συμμετοχή στα Κοινοτικά Προγράμματα και μετά τους κυνηγούσαμε για να φέρουν τα χαρτιά που λείπανε; Εγώ, για να διασφαλίσω την Υπηρεσία, θα πρέπει να σφραγίζω και αντίγραφα από ό,τι χαρτιά μου φέρνετε.»

Δεν είχε άδικο το κορίτσι.

Όλοι στο Υπουργείο θυμόντουσαν τον Σάκη που τα είχε κάνει πλακάκια με την Σοφία, αυτή που ήταν πρίν απο τη Ρούλα και έπαιρνε καμία εικοσαριά Πρωτόκολλα σε κάθε Προκήρυξη, καταθέτοντας άσχετες φωτοτυπίες.

Πέντε χιλιάρικα πουλούσε μετά το κάθε Πρωτόκολλο σε μηχανικούς που δεν προλάβαιναν τις ημερομηνίες.

Ειχε σοβαρέψει η Υπηρεσία και το αγνοούσαν αυτό οι ανιστόρητοι νέοι μελετητές. Στην βιασύνη να προλάβουν να καταθέσουν τις περισσότερες φορές κρατούσαν αντίγραφα των μελετών στο σπίτι τους η στα computer τους.

Και μιλάμε για μελέτες διακοσίων η τρακοσίων σελίδων με σχέδια και φυλλάδια και οτι άλλο διάολο ζητάγανε οι προκηρύξεις.

Και έτσι τους έστελνε στο φωτοτυπείο του ημιορόφου. Αυτό του θείου της με τα διπλά φωτοτυπικά μηχανήματα. Που πάντα είχε ουρά και ένα μόνο υπάλληλο αφού ο θείος της Ρούλας την κοπάναγε απο το μαγαζί και πήγαινε σε μια Γεωργιανή φιλενάδα που είχε στα Κάτω Πατήσια.

Και οι μελετητές, αφου περίμεναν ώρες και σιχτιρίζανε, τρέχανε πανικόβλητοι πίσω στη Ρούλα να της ζητήσουν να κρατήσει το Πρωτόκολλο ανοιχτό μέχρι να βγάλουν τις φωτοτυπίες .

Αρχιζαν με παρακάλια και τέλειωναν με Χριστοπαναγίες.

Είχε όμως την λύση η Ρούλα.

«Καλέ γιατί να περιμένετ; Δώστε τον φάκελλο στον καφετζή και μου τον φέρνει εκείνος.» τους έλεγε.

Και κατέβαιναν στο καφετζή που και αυτός ήταν πάντα απασχολημένος και με την δικαιολογία έτοιμη.

«Θα την πάρει κανένας διάολος την Ρούλα. Όλο εξυπηρετήσεις για φίλους της μου ζητάει. Και χασομεράω απο την δουλεία μου. Αν καθήσω να στις βγάλω εγώ, θα χάσω κανένα κατοστάρκο απο καφέδες. Ελα λοιπόν στην θέση μου.»

Και έρχοταν ο μελετητής στην θέση του καφετζή και του έδινε το κατοστάρικο.

«Για σένα μόνο το κάνω να το ξέρεις. Φύγε και θα δώσω εγώ τον φάκελλο στη Ρούλα»

Και έφευγε ο μελετητής πληρώνοντας και τις φωτοτυπίες που δεν χρειάζονταν και το κατοστάρικο.

Δεν βαριέσαι !. Μικρές ασήμαντες ιστορίες ανώνυμων ανθρώπων .

Κανένα δεν ενδιαφέρουν. Συγκινούν μόνο τους παλαίμαχους εραστές, αν με τα πρόσωπα αυτά υπήρχε κάποιου είδους ερωτική εμπλοκή.

Και ο Αλέξης είχε μπλέξει και με τις δύο.

Αναπολεί λοιπόν την Χριστίνα ο Αλέξης και την ανεπάντεχη εκείνη συνάντηση με την Ρούλα.

Και κάθε φορά μου λέει την ίδια ιστορία με διαφορετικές λεπτομέρειες.

«Αυτή με τον σκύλο της Ρούλας και την Χριστίνα στην έχω πεί;» με ρώτησε.

«Ναι ρε μαλάκα. Μου την έχεις πεί τουλάχιστον δέκα φορές και κάθε φορά μου την αλλάζεις».

Και άρχισε πάλι να διηγείται και να ονειρεύεται:
.
-Όταν λοιπόν η Χριστίνα τα έφτιαξε με τον Θωμά, αυτόν τον σύμβουλο του Υπουργείου, μετακόμισε από του Ζωγράφου στο Παγκράτι.
Στην ίδια πολυκατοικία, δυο ορόφους πιο πάνω, εκεί που έμενε η Ρούλα..

Η Ρούλα της είχε βρεί το διαμέρισμα και εκεί έμεινε η Χριστίνα μέχρι να παντρευτεί αυτόν τον βλάχο τον Θόδωρο και μετακομίσει στο Πανόραμα.

Αυτό λοιπόν το κορίτσι, άκου τώρα, ο Κέρβερος του Πρωτικόλλου είχε αδυναμία στους σκύλους. Δυό φορές την βδομάδα πήγαινε στα αδέσποτα του Δήμου, τα ‘χανε τότε όλα χύμα σε μια μάντρα στού Ρέντη, και τα τάιζε, τα έπλενε και έπαιζε μαζί τους. Αλλές φορές πήγαινε σε μια φιλοζωική ΜΚΟ.

-Πως τη λέγανεq Πως την λέγανεq Για την προστασία των λυκοειδών του Μπάρλου. Κάπως έτσι, τέλος πάντων.

Αυτή την ΜΚΟ την είχανε φτιάξει υπάλληλοι του Υπ. Γεωργίας και είχαν βάλει για βιτρίνα μια ακτιβίστρια.

Λυκοειδή μπορεί να μην βρίσκανε- σιγά μη τρέχανε πάνω στον Μπάρλο τώρα- αλλά για ξεκάρφωμα, όταν ερχόταν κανένας Επιθεωρητής, έβαζαν σε κλουβιά διάφορα κοπρόσκυλα που είχαν φάτσα λύκου.

Από αυτή τη φιλοζωική μάζεψε κουτάβι ένα λυκόσκυλο. Τον Σοφοκλή. Που όσο μεγάλωνε τόσο πιο πολύ ασφυκτιούσε σε ένα μπαλκόνι δυόμιση επί ένα. Ηταν όμως το μάτι της πολυκατοικίας. Παρατηρούσε ποιός έμπαινε και ποιος έβγαινε.

Στους ένοικους κουνούσε την ουρά του, όταν τους έβλεπε να ξεπαρκάρουν για να μπούν στην πολυκατοικία αλλά στους ξένους επισκέπτες έδειχνε τα κοφτερά του δόντια γαυγίζοντας αδιάκοπα μέχρι να μπουν μέσα στην είσοδο.

Γαύγιζε φυσικά και τους εραστές της Χριστίνας, όποτε τους έβλεπε να έρχονται αργά την νύχτα και να μπαίνουν κρυφά στο διαμέρισμά της.

Αλλα τι περιέργο; Του έτρεχαν τα σάλια.

Η φήμη που είχε κυκλοφορήσει στα γραφεία του παραγωγικού Υπουργείου, σίγουρα απο αυτή την καριόλα την Ρούλα, έλεγε ότι ο Σοφοκλής γρύλιζε λίγα δευτερόλεπτα πριν από την ερωτική κορύφωση της Χριστίνας και προειδοποιούσε τους γείτονες.

Όπως κάνουν τα σκυλιά πριν από κάθε σεισμό.

Με τις πρώτες φωνές του οργασμού της Χριστίνας, γαύγιζε αμέσως και ο σκύλος τόσο δυνατά που οι δύστυχοι ένοικοι δεν ήξεραν ποιά από τις δυο υπαλλήλους του Υπουργείου να γαυμοσταυρίσουν νυχτιάτικα.Την Χριστίνα που τους κουβαλήθηκε ή την Ρούλα που κουβάλησε σκύλο στην πολυκατοικία.

Γιατί στα λέω όλα αυτά;

Να, μια βραδιά που πήγα απρόσκλητος στη Χριστίνα, μου λέει συνωμοτικά:

-Πήγαινε και κάτσε για καμία ώρα κάτω στο διαμέρισμα της Ρούλας, αυτής της βλαμμένης που δουλεύει στο Πρωτόκολλο, γιατί θά έρθει σε λιγο ο αδελφός μου να φέρει κάτι πράγματα απο την Κρήτη. Μόλις τελειώσει θα σε ειδοποιήσω να ανέβεις.

Πάντα, όταν έβλεπα την Χριστίνα, όπου κι αν πηγαίναμε, κρατούσα ένα φάκελλο με σχέδια και μελέτες για να δικαιολογώ ότι η συνάντηση ήταν υπηρεσιακή. Στο σπίτι της όμως δεν είχα ξαναπάει. Της το κρατούσα για έκπληξη εκείνη την βραδιά.

«Τι ατυχία» σκέφτηκα, «να βρεί την μέρα να’ ρθει ο αδελφός της».

Τηλεφωνεί λοιπόν στη Ρούλα και της λέει οτι «Έχει έρθει ένας συνεργάτης ο Αλέξης και σε παρακαλώ έλεγξε του τον φάκελλο γιατί έχω να τελειώσω μια άλλη υπόθεση». Δεν της είπε οτι περίμενε κάποιον άλλον.

Και κατέβηκα στη Ρούλα. Με θυμότανε από κάτι βρισίδια.

«Χέσε τον φάκελλο» μου είπε. «Κάτσε να πιούμε κανένα τσίπουρο.»

Και ήπιαμε τα τσίπουρα μας, έκανε πως ζαλίστηκε και για να μην στα περιαυτολογώ και νομίζεις οτι σε παραμυθιάζω ούτε που κατάλαβα πώς βρέθηκα στο κρεββάτι της.

Μου το είπε καθαρά η Ρούλα.

«Αλέξη σε γουστάρω. Εγώ άντρες μέσα απο το Υπουργείο δεν κουβαλάω στο σπίτι μου. Αλλά μου τη δίνει που αυτή η πoυτάνα από την Κρήτη δεν αφήνει να πάει χαμένο τίποτα. Ούτε εξωτερικό συνεργάτη του Υπουργείου. Είσαι παντρεμένος ρε; Και παντρεμένος να’σαι απόψε που έχω πιεί δεν πειράζει. Αύριο αν σε δώ ουτε σε ξέρω ουτε με ξέρεις.»

Και εκεί, πάνω στα λόγια τα περίεργα, ακούω άγρια γαυγίσματα στο μπαλκόνι.

«Μην φοβάσαι ρε » μου λέει, «κάποιος θα παρκάρει κάτω απο το μπαλκόνι και μανουριάζει ο Σοφοκλής.»

Και δεν περάσανε ούτε δεκά λεπτά και ακούω τον σκύλο να γρυλλίζει.

«Τι είναι πάλι τούτο;» της λέω.

«Α Τίποτα ! Ετοιμάζεται η Χριστίνα. Με τον Θωμά πρέπει να είναι. Αυτός τελειώνει σε δυό λεπτά.»

Και είχε δίκιο η Ρούλα. Γιατί αμέσως μετά άκουσα τις απίθανες ερωτικές κραυγές της Χριστίνας να σκίζουν τοίχους και πατώματα και να μου τρυπάνε το μυαλό.

Και τον Σοφοκλή να γαυγίζει, επιβεβαιώνοντας τον αστικό μύθο για τον οργασμό της Χριστίνας.

ΥΓ1. Να ‘σαι καλά Αλέξη, εκεί κάτω στην Ρουάντα, και, όταν έρχεσαι, να μας λες και άλλες ιστορίες. Εμείς θα τις πιστεύουμε.
ΥΓ2. Η Ρούλα παντρεύτηκε στα τριαντατέσσερά της αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού που υπηρετούσε στο Πεντάγωνο. Έκανε ένα παιδί και βγήκε σε πρόωρη σύνταξη λόγω ανηλίκου.
Τον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται σαν εθελόντρια με την περισυλλογή αδέσποτων σκύλων του Δήμου Ανθούσας.
Στη σελίδα της στο Facebook ποστάρει αγγελίες για υιοθεσίες σκύλων και αποφθέγματα του Paolo Coelho.
Ο Παναγιώτης, ο θείος της Ρούλας, έπεσε πρόσφατα θύμα συμμορίας Γεωργιανών οι οποίοι μπήκαν απο ανοικτή μπαλκονόπορτα και, αφού τον έσπασαν στο ξύλο, του πήραν 300.000 € σε μετρητά.
Η Χριστίνα και ο Αλέξης είναι υπαρκτά πρόσωπα.
Ο Αλέξης στα μέσα της δεκαετίας του ’90 έφτιαξε μια πρωτοποριακή τεχνολογική πατέντα για εξοικονόμηση ενέργειας που η Χριστίνα απο την θέση της ως ειδικής συμβούλου ενός Υπουργού την έθαψε σε κάτι συρτάρια.
Σημερα εργάζεται σαν project coordinator σε ορυχείο της Ρουάντας.
Η Χριστίνα κατηγορήθηκε για σκανδαλώδεις αναθέσεις που είχαν σχέση με πολιτιστικές δραστηριότητες και αποχώρησε απο το Υπουργείο στα μέσα του 2000, όταν την κυβέρνηση ανέλαβε το χαρωπό φιλελεύθερο παιδί. Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε εμπλοκή σε εξωσυζυγική περιπέτεια Υπουργού της Δημοκρατικής Κυβέρνησης και έγινε εξώφυλλο σε όλες τις πατσαβούρες της εποχής.
ΥΓ 3. Στην Αμερική σε φωτογραφίζουν ακόμη και αν παρενοχλείς τους γείτονες κατά την διάρκεια του σεξ. Αν έχεις καταχραστεί έστω και ένα δολάριο, σε δείχνουν και με χειροπέδες. Ευτυχώς, εμείς τα έχουμε ξεπεράσει αυτά και οι φωτογραφίες περιορίζονται μόνο στις οροθετικές.

Γ.Κ.

(Αγαπητέ φίλε, είστε απόλαυση. Πάντα μου φτιάχνετε την διάθεση. Μεταξύ μας, εγώ έχω πηδήσει την Χριστίνα, την Ρούλα, τον Αλέξη και τον σκύλο τον Σοφοκλή. Όλους μαζί. Έτσι λέει ο μέσος Έλληνας. Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από την έκφραση μιας γυναίκας την ώρα του οργασμού της. Εκεί που χάνεται και χάνει τον κόσμο. Άμα είναι θεογκόμενα και κρεβατογεμίστρα, είναι ακόμα πιο ωραίο. Επίσης, μου αρέσει πάρα πολύ που βγάζεις τα μάτια σου με μια γυναίκα, την γλείφεις και σε γλείφει πατόκορφα, της λες και σου λέει λόγια που δεν υπάρχουν, και την επόμενη μέρα συναντιέστε κάπου τυχαία, ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, και κάνει ο ένας πως δεν ξέρει τον άλλον. Σας συστήνουν μάλιστα και κάνετε και χειραψία, λέγοντας «χαίρω πολύ». Αυτό είναι τέλειο. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.