Πρωτομαγιά (έτος 1 μ.Χ.)

Είχε από ώρα διαλυθεί η συγκέντρωση μπροστά από το Επαρχείο. Με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν πάντα οι Ρωμαίοι και οι τσόγλανοι που τους έγλειφαν τώρα χρόνια τον βρωμερό τους κώλο.

Δυο, τρεις κοόρτεις από την μια πλευρά της πλατείας κι άλλες τόσες από την απέναντι.

Σταθερό βήμα, μπροστά οι ασπίδες και μετά τα κοντά ξίφη να αστράφτουν στον καυτό τον ήλιο και να βάφονται στο αίμα.

Πολλοί έπεσαν χάμω στο χώμα νεκροί, οι περισσότεροι σκορπίστηκαν στα στενά της παλιάς πόλης.

Ο κόσμος ήταν πολύς και ζητούσε επίμονα τις τελευταίες μέρες να αφήσουν ελεύθερο τον αρχηγό τους.

Εκείνος ήτανε γύρω στα τριάντα, μελαχρινός κι ευθυτενής με τα μάτια μονίμως υγρά και την φωνή άγρια σαν την φωτιά που καίει χειμώνα και καλοκαίρι τις όχθες της Νεκράς Θάλασσας.

Ξεκίνησε λένε από την Γαλιλαία και ορμήνευε τον λαό για την δικαιοσύνη και την αγάπη για τον κάθε φτωχό και τον κάθε αδικημένο.

Σε αυτούς ανήκει η βασιλεία του ουρανού και της γης έλεγε, η σοδειά στα δίχτυα των ψαράδων και οι καρποί στα χωράφια που απλώνονταν πέρα από την λίμνη της Γαλιλαίας.

Ο λαός πρέπει να ενωθεί. Ο λαός πρέπει να το πιστέψει.

Δεν είναι μονάχα οι Ρωμαίοι μα και οι Φαρισαίοι και οι ιερείς που πρέπει να βγουν από την μέση.

Όλοι αυτοί που πίνουν το αίμα του λαού παριστάνοντας τους δίκαιους και τους ευσεβείς.

Οχιές φαρμακερές κρυμμένες στους βράχους πάνω στους λόφους της Ιερουσαλήμ που παραμόνευαν μήνες τώρα να του επιτεθούν, να τον τσακίσουν.

Είχανε βάλει τους πράκτορες τους ανάμεσα στους πιστούς κι οργάνωναν από καιρό την τιμωρία του Ναζωραίου.

Λίγες μονάχα μέρες νωρίτερα εισήλθε στην Πόλη σαν ελευθερωτής και πλήθος κόσμου ζητωκραύγαζε για τον δικό του βασιλιά, έστρωνε με βάγια τον δρόμο του και έλπιζε πως έφτανε πια η ώρα που και οι παππούδες των παππούδων τους πρόσμεναν να έρθει.

Είχε στήσει την σκηνή του πάνω στον λόφο της Γεσθημανή και όπως μας είπανε την Τετάρτη πριν το Πάσχα είχε συγκαλέσει μυστική σύσκεψη με τους καλύτερους των ακολούθων του για να αποφασίσουν τις επόμενες κινήσεις τους.

Στην ακρόπολη, οι Ρωμαίοι είχαν κρυφτεί πανικοβλημένοι από τις εξελίξεις, περιμένοντας να έρθουν οι ενισχύσεις από την Δαμασκό.

Μετά, όλα συνέβησαν τόσο ξαφνικά και τόσο αναπάντεχα για όλους μας.

Η προδοσία. Η φυλάκιση. Η σταύρωση.

Ήταν Πρωτομαγιά κι ένα σύννεφο σκόνης από την έρημο της Νεγκέμπ είχε καλύψει τα δρομάκια της Ιερουσαλήμ.

Μέσα στην καταχνιά ξεπροβάλανε οι πρώτες σκιές. Και μετά κι άλλες.

Η πλατεία μπροστά από το Επαρχείο γέμιζε ξανά, με ένα πλήθος βουβό που κρατούσε σημαίες καμωμένες από κόκκινα κατακόκκινα πουκάμισα.

Κόκκινες σημαίες σαν το πουκάμισο εκείνου που λίγες ώρες νωρίτερα σταυρώσανε στον Γολγοθά οι εχθροί μας.

Το πλήθος σιωπηλό.

Τα μάτια υγρά μα καρφωμένα στον ουρανό.

Ο ήχος από τις ασπίδες και τα ξίφη που βγαίνουν μονομιάς από τα θηκάρια.

Παντού γύρω η σκόνη.

Δεν θα τελειώσει ποτέ. Ποτέ μέχρι να νικήσουμε.

Φιλιά πολλά

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.