Τι μπορεί να αλλάξει;

Πιτσιρίκο τα σέβη μου.
Για γέλια είναι το όνομα του πολιτεύματός μας: Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία! Δύο λύκοι μαζί με ένα πρόβατο.
Άσε που δεν υπάρχει καμιά συγγένεια του κοινοβουλευτισμού με την Δημοκρατία, αφού ο κοινοβουλευτισμός είναι ασύμβατος με τη Δημοκρατία καθότι στην δεύτερη, θεωρητικά, δεν υπάρχουν μεσολαβητές.

Σου βάζουν δίπλα της λοιπόν ένα “Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική” και σε αποκοιμίζουν. Νιώθεις ασφαλής, ρε παιδί μου!

Δημοκρατία δεν υπάρχει. Όχι μόνο εδώ αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν κάνει κατοχή τα κοινοβούλια περιθωριοποιώντας τους πολίτες.

Η Δημοκρατία πέθανε λίγο μετά τη γέννησή της τον 5ο αι. π.χ. Τόσο πρόσφατα.

Τα “δημοκρατικά” καθεστώτα από τότε δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια καλοστημένη απάτη.

Κι αυτό διότι Δημοκρατία θα πει συμμετοχή – συνευθύνη – αυτονομία κι όχι αποχή – ανευθυνότητα – ετερονομία.

Επομένως, αυτός που συμμετέχει σε ένα κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ευθύνεται και είναι ένοχος ακρωτηριασμού της Δημοκρατίας.

Το ερώτημα είναι το πώς ακρωτηριάζει κανείς κάτι, που όπως είπαμε, δεν υπάρχει;

Ας πούμε τότε ότι όποιος συμμετέχει σε τέτοιο πολίτευμα εκμηδενίζει τις πιθανότητες ανάπτυξής της. Γιατί οι πιθανότητες είναι μέσα σε κάθε παιχνίδι.

Υπάρχουν τέτοιες πιθανότητες;

Ναι. Εξωκοινοβουλευτικά μια Επανάσταση ή κοινοβουλευτικά μια εκλογική ανατροπή. Ένα “ατύχημα”.

Η πρώτη πιθανότητα θυμίζει ονείρωξη. Ξυπνάς το πρωί και καταλαβαίνεις οτι ο λεκές στο σώβρακο είναι κάλπικος.

Η δεύτερη, όπως και να το δούμε, είναι μια πιθανότητα. Με πιθανότητες βαδίζουμε στη ζωή.

Με τον τρόπο που ζω, οι πιθανότητες να συνεχίσω να ζω αύριο είναι περισσότερες από τις πιθανότητες να πεθάνω. Η απόδειξη σε αυτό είναι ότι μέχρι τώρα την έχω γλιτώσει.

Αφού λοιπόν η Επανάσταση συγκεντρώνει λιγοστές πιθανότητες να υπάρξει, καταλήγω στην απόφαση συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες.

Όχι ότι με αυτές θα αλλάξει κάτι (τότε θα ήταν Επανάσταση!) αλλά δεν θέλω να μηδενίσω τις όποιες πιθανότητες για μια έστω και μικρή αλλαγή.

Θέλω να πιστεύω (sic) ότι υπάρχουν και υγιή πρόσωπα που -μπαίνοντας σε αυτό το μπουρδέλο- θα πουν κάτι διαφορετικό και θ’ ακουστεί.

Γιατί όσο είναι στην απέξω κανείς δεν τους δίνει το λόγο. Και είναι ανάγκη ν’ ακουστεί και ένας αλλιώτικος λόγος.

Με την αποχή μηδενίζεις τις πιθανότητες για κάτι τέτοιο. Ελπίδες δεν υπάρχουν πολλές. Ωστόσο η απραξία δεν γεννά καμιά.
Παίζω με τις πιθανότητες γιατί έτσι με παίζει και η ζωή. Το παιχνίδι της κάνω.

Προσπαθώ να κινήσω το γρανάζι που βλέπω να σταματά. Γιατί να είμαι εγώ αυτός που θα το σταματήσει;

Η ήττα δεν σημαίνει ότι κάποιος νίκησε. Σημαίνει ταυτόχρονα ότι και ο άλλος έχασε.

Χαίρε και ευφραίνου.

Χ.Ν.

(Αγαπητέ φίλε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το πρόβλημα δεν είναι το όνομα του πολιτεύματος της Ελλάδας αλλά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο. Οπότε, η Βουλή έχει έναν διακοσμητικό ρόλο. Διακοσμητικές είναι και οι εκλογές, τα κόμματα, το Σύνταγμα, η κυβέρνηση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και -όπως διαπιστώσαμε πριν από 10 μήνες- διακοσμητικό είναι και το δημοψήφισμα. Δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία σε προτεκτοράτο. Τα προτεκτοράτα, ουσιαστικά, δεν έχουν πολίτευμα. Υπακούουν στις εντολές αυτών στους οποίους έχουν εκχωρήσει την κυριαρχία τους. Ναι, Δημοκρατία υπήρξε μόνο στην αρχαία Αθήνα, μόνο για μερικές δεκαετίες και μόνο ανάμεσα στους ελεύθερους πολίτες της αρχαίας Αθήνας. Αλλά η Δημοκρατία παραμένει ο μπούσουλας για τις κοινωνίες. Εγώ πιστεύω πως η Δημοκρατία ταιριάζει καλύτερα με τον σοσιαλισμό -σοσιαλισμό σε όλο τον κόσμο, όμως, και όχι μόνο σε μια ή μερικές χώρες- παρά με τον καπιταλισμό, με τον οποίο είναι σε διαρκή διαμάχη και αντίφαση. Τα κοινοβούλια στις αστικές δημοκρατίες έφεραν ευπρέπεια και πολιτισμό στον δημόσιο λόγο και την κοινωνία. Μην βλέπουμε μόνο πώς κατάντησαν σήμερα αλλά και το τι συνέβαινε πριν από την δημιουργία των κοινοβουλίων. Η συμμετοχή ή η αποχή στις εκλογές εξαρταται από τις εκάστοτε συνθήκες. Εγώ δεν βλέπω το λόγο να ψηφίζω σε ένα προτεκτοράτο. Δεν μου αρέσουν οι αυταπάτες και οι ψευδαισθήσεις. Είχα αρκετές. Φτάνει. Το να ψηφίζεις σε εκλογές σε προτεκτοράτο, σημαίνει πως δεν έχεις αντιληφθεί -ή δεν παραδέχεσαι- πως η χώρα σου είναι προτεκτοράτο. Κι όμως, είναι. Για να απαντήσω στην ερώτησή σας, αυτό που μπορεί -και πρέπει να αλλάξει- είμαστε εμείς. Για να αλλάξουμε και την τύχη της χώρας μας, η οποία δεν πρόκειται να αλλάξει μόνη της. Η σωτηρία για την Ελλάδα είναι η ενωτική δράση των Ελλήνων, για να πάρουν πίσω τη χώρα τους. Δεν το βλέπω να συμβαίνει -χρειάζεται μαζικό άλμα συνείδησης- αλλά η λύση αυτή είναι. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.