Ποιο μέλλον;

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Ωραίο κείμενο το Αντι-.
Νομίζω καταδεικνύει πολύ όμορφα την έλλειψη δημιουργικότητας που μαστίζει τις κοινωνίες – ίσως με πιο ιδιαίτερο τρόπο την Ελληνική.

Στεκόμαστε αντίθετοι σε οτιδήποτε με το οποίο δεν συμφωνούμε και με καρφωμένο το βλέμμα εκεί, και, αρνούμενοι να κοιτάξουμε γύρω ή πέρα από αυτό, καταλήγουμε να χειραγωγούμαστε και να κάνουμε κύκλους, σκάβοντας το λάκκο μας.

Κυνηγώντας σαν σκύλοι την ουρά μας, εξουθενωνόμαστε, απογοητευόμαστε, παραιτούμαστε.

Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό να είσαι αντίθετος με κάτι και να το κατακρίνεις, αλλά πρέπει να ξέρεις και τι θέλεις και πώς θα το πετύχεις.

Η αντίθεση οδηγεί στην σύνθεση, σε κάτι νέο και πιο ολοκληρωμένο, αλλά όχι μηχανικά, ενώ επίσης προϋποθέτει την ύπαρξη θέσης.

Αυτά νομίζω ότι ισχύουν σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο.

Για το άλμα από το ατομικό στο συλλογικό, βέβαια, χρειάζεται ένα επιπλέον συστατικό.

Υπάρχει η ανάγκη ενός κοινού οράματος, το οποίο με την σειρά του πηγάζει από ένα κοινά βιωμένο παρόν και ένα επίσης κοινό παρελθόν (ή την ψευδαίσθηση ότι είναι κοινά).

Θα σταθώ στο τελευταίο γιατί κατά την άποψη μου έχει ιδιαίτερη σημασία.

Η κοινή μας ιστορική αφήγηση σαν Έλληνες –εκτός του ότι αιωρείται κάπου μεταξύ του μύθου και της ανακρίβειας– σταματάει αρκετά νωρίς, περίπου στο έπος του ’40.

Λέγοντας κοινή ιστορική αφήγηση, την ταυτίζω με την ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία, λαμβάνοντας υπόψιν ότι η πλειοψηφία των Ελληνόπαιδων -στην καλύτερη περίπτωση – θα φέρει αυτή την γνώση για το υπόλοιπο της ζωής τους χωρίς να την εμπλουτίσει.

Κάπως έτσι, η σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού κράτους ταλαιπωρείται μεταξύ της άγνοιας, της προφορικής αφήγησης και των ετήσιων πανηγυριών.

Με βάση το προηγούμενο σχήμα, αφού δεν υπάρχει κοινά αποδεκτό παρελθόν, δεν αντιλαμβανόμαστε με τον ίδιο τρόπο τις αντικειμενικές δυσκολίες του παρόντος και δεν έχουμε και κανένα κοινό όραμα για το μέλλον.

Διαφορετικό παρελθόν, διαφορετική αντίληψη για το παρόν και καμία προοπτική για κοινή πορεία στο μέλλον.

Η ανυπαρξία βάσης και η πρόχειρη και ανούσια άρνηση και εναντίωση έχουν οδηγήσει στην πλήρη απουσία σχεδίου και προγράμματος και σε μια χωρίς τέλος στασιμότητα/οπισθοδρόμηση, η οποία συμπληρώνεται από κούραση, απογοήτευση και συνεχή εξαθλίωση δίνοντας ένα εκρηκτικό μείγμα.

Η αποκατάσταση της Ιστορικής μνήμης –κατά την γνώμη μου- είναι κεφαλαιώδους σημασίας όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη, και μια από τις βασικές κατευθύνσεις προς τις οποίες πρέπει να κινηθούμε.

Είναι χρονοβόρο, δύσκολο και επίπονο, αλλά αναγκαίο να γίνει από τον κάθε ένα ξεχωριστά και όλους μαζί.

Σε κάθε περίπτωση, η Ιστορία θα προχωρήσει με ή χωρίς εμάς.

Απλά, πρέπει να διαλέξουμε αν θα μας γράψει στο τεφτέρι της ή στο μoυνί της.

Με όλη μου την αγάπη.

Κωνσταντίνος

Υ.Γ.1 Καλώς μας ήρθες και πάλι.

(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, γράφω συχνά πως η μόνη μας περιουσία είναι η Μνήμη. Αν δεν ξέρεις ποιος είσαι και από πού έρχεσαι, δεν ξέρεις και πού πας. Διαπιστώνω πως ούτε η Ευρώπη τα πάει καλά με τη Μνήμη. Δυστυχώς, η Ιστορία μάλλον δεν μας μαθαίνει απολύτως τίποτα. Το κοινό όραμα -για τους Έλληνες τουλάχιστον- θα μπορούσε να είναι η Δημοκρατία. Αφού λέμε πως ζούμε στον τόπο που γεννήθηκε η Δημοκρατία, θα μπορούσαμε να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Αφού εδώ υπήρξε Δημοκρατία κάποτε, θα μπορούσε μάλλον να υπάρξει ξανά. Τη σηκώνει το …κλίμα. Να είσαι καλά, Κωνσταντίνε. Και σε ευχαριστώ. Δεν έφυγα, έκανα μια κίνηση για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο. Θα γράψω γιατί, όταν έρθει η ώρα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.