Άνευ τίτλου

Σε βαθύ προβληματισμό βυθίστηκε η αμερικανική αλλά και η παγκόσμια ακροδεξιά, Πιτσιρίκο μου. Δεν ξέρουν τι στάση να πάρουν απέναντι στο επεισόδιο της σφαγής στο κλαμπ του Ορλάντο.

«Ο Θεός μισεί τις αδερφές» γράφουν στα πλακάτ τους.

Αν ο δράστης όμως είχε θρησκευτικά κίνητρα, τότε τις μισεί και ο Αλλάχ τις αδερφές.

Άρα, Αλλάχ και θεός σημειώσατε Χ.

Πώς να το συνδυάσεις τώρα αυτό;

Να πανηγυρίσεις για τον θάνατο των αμαρτωλών ή να κλάψεις γιατί οι άπιστοι χτυπάνε σε αμερικανικό έδαφος;

Όπως όταν σκοτώνονται στον πόλεμο Αμερικάνοι ομοφυλόφιλοι στρατιώτες. Πέθαναν για την πατρίδα ή τους τιμώρησε ο θεός γιατί είναι διεστραμμένοι;

Ο πατέρας του δράστη βγαίνει και λέει πως φταίει το ότι είχε δει δύο άντρες να φιλιούνται.

Εκεί που γεννήθηκε και ζούσε αυτός ο άνθρωπος δεν είναι και τόσο σπάνιο πια, και το ότι ο πατέρας του το φέρνει σαν δικαιολογία, λέει πολλά για το πώς μεγάλωσε αυτός ο ανθρωπος.

Στα μάτια του πατέρα του αυτή πράξη μπορεί να προκαλέσει την οργή σε έναν άντρα, τόσο μα τόσο πια που να πάρει τα άρματα και να μακελέψει όποιον βρει μπροστά του!

Ιερή αγανάκτηση και μπερσέρκ, δύο σε ένα.

Η πρώην γυναίκα του τον περιγράφει σαν βίαιο και ψυχικά διαταραγμένο άνθρωπο, κάνει λόγο για διπολική διαταραχή.

Βέβαια, έχει γίνει και λίγος δημοφιλής ο όρος «διπολικότητα», τόσο που μαζί με κάποιες άλλες διαγνώσεις έχουν καταντήσει μαστίχα για να περιγράφεται κόσμος που δεν την παλεύει στην καθημερινότητα.

Σίγουρα, καλά δεν ήταν πάντως ο άνθρωπος, κρίνοντας από το αποτέλεσμα.

Από τις πληροφορίες που υπάρχουν λοιπόν, ένα κοκτέιλ ψυχικής διαταραχής, εύκολης πρόσβασης σε πολεμικού τύπου οπλισμό και θρησκευτικών/πολιτικών (βλέπε Αντερς Μπρέιβικ στην Νορβηγία, ακριβώς η ίδια φάση) ιδεών που προπαγανδίζουν μίσος και βία, έφερε το αποτέλεσμα που έχουμε πλέον συνηθίσει.

Αφήνουμε τους αδύναμους και βασανισμένους στα χέρια των μοχθηρών, Πιτσιρίκο μου, και φυσικά το τίμημα το πληρώνουν και αυτοί και εμείς.

Σου έχω ξαναγράψει πόσο συχνά παρατηρώ στη δουλειά μου αυτό το φαινόμενο.

Η φυσική βία δεν χρειάζεται υψηλή νοημοσύνη για να ασκηθεί από μεμονωμένα άτομα.

Για να πατάς τη σκανδάλη μέσα στον κόσμο, δεν χρειάζεται καμία ικανότητα επίλυσης προβλημάτων.

Αρκεί μόνο η έλλειψη κατανόησης των συνεπειών της πράξης.

Βλέπουμε συχνά στην ψυχιατρική ασθενείς, νέους ανθρώπους με χαμηλή νοημοσύνη που καταλήγουν μέσα στις συμμορίες γιατί οι ψυχοπαθείς που τις κουμαντάρουν τους ποτίζουν με ένα αίσθημα «συμμετοχής, τους κάνουν να νομίζουν πως είναι αποδεκτοί σε αυτή την ομάδα/οικογένεια.

Απλά, πρέπει να σπάσουν μερικά κεφάλια, να κάψουν μερικά μαγαζιά και να μεταφέρουν μερικά όπλα και ναρκωτικά.

Σε εμάς φτάνουν φυσικά όταν γίνονται παρανοϊκοί πλέον, είτε από τον φόβο και το άγχος, είτε από τα ναρκωτικά.

Συνήθως από έναν συνδυασμό των παραπάνω.

Μπορεί να μην είχαν καταλάβει στην αρχή πως κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά κάποια στιγμή παραγίνεται το κακό και τους δαγκώνει στον κώλο.

Όπως είναι φυσικό, όταν κάποιος δεν έχει τις ικανότητες να επιλύσει καθημερινά προβλήματα, το να έχει βυθιστεί μέσα σε μια τέτοια πολύπλοκη κατάσταση πυροδοτεί ακόμα χειρότερα την βασική ασθένεια.

Μια από τα ίδια με ναζιφασίστες, ομάδες και θρησκείες.

Εμένα και εσένα και τον μέσο άνθρωπο δεν μας αγγίζουν, ούτε καν απευθύνονται σε εμάς.

Τα αδύναμα και βασανισμένα παιδιά πιάνουν, και εμείς είμαστε αυτοί που βρίσκονται αντιμέτωποι με τις βόμβες, τα πολυβόλα και τα μαχαίρια τους.

Απλά μετά τείνουν να μας δείχνουν το οπλισμένο χέρι και όχι τον εγκέφαλο που το όπλισε και πως θα μπορούσαμε να προστατευτούμε και να προστατέψουμε.

Γιατί δυστυχώς καταλήγουμε πάλι στο ίδιο αδιέξοδο: αυτοί που θα μπορούσαν να δώσουν τη λύση είναι αυτοί που δημιουργούν το πρόβλημα.

Φυσικά οι υπόλοιποι, μέχρι να μας ακουμπήσει το πρόβλημα κάνουμε τους χαζούς.

Εχθές ήταν η τελευταία ημέρα του West Pride στο Göteborg, δεν διάβασα κάπου να το σταμάτησαν ή να μετρίασαν τους χορούς και τα πανηγύρια.

Την ίδια ημέρα που 50 σφαγιάστηκαν και 50 τραυματίστηκαν στην άλλη πλευρά του κόσμου για τον ίδιο λόγο για τον οποίο αυτοί χορεύουν.

Αντίθετα, «λίγοι πτοήθηκαν από το γεγονός και μάζεψαν τις δυνάμεις τους για να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα», γράφει η τοπική εφημερίδα.

Όχι παιδιά, απλά δεν κροτάλισαν εδώ τα πολυβόλα, για αυτό δεν πτοηθήκατε. Όπως και όλοι οι υπόλοιποι, ομο- και ετερο- και αμφιφυλόφιλοι και ό,τι -φιλοι θες, χορεύουμε και πίνουμε και τραγουδάμε γιατί δεν είναι τα δικά μας τα παιδιά που πνίγονται, γιατί δεν πυροβολούν εμάς, γιατί δεν πεινάμε εμείς.

Τα μηνύματά μας δεν παραδίδονται πουθενά.

Γιατί είναι ο καθένας για τον εαυτό του και σπάνια όλοι για κάτι, εκτός και αν πρόκειται για γιορτές και πανηγύρια.

Βοηθά να το αποδεχτούμε, δεν σημαίνει πως είμαστε κακοί άνθρωποι.

Είμαστε τόσο αδιάφοροι για τα προβλήματα και τις τραγωδίες των άλλων όσο χρειάζεται για να μπορούμε να ζούμε και να κοιμόμαστε ήσυχοι.

Μέχρι που πέφτουν δίπλα μας οι σφαίρες.

Ας μην ανησυχούμε όμως.

Κάπου αλλού κάποιοι χορεύουν και στέλνουν ισχυρά μηνύματα, τσακώνονται για το αν φταίει η σφαίρα, το όπλο, το δάχτυλο ή το παπάρι, το Ισλάμ, τα ψυχοφάρμακα, το μήκος του πέους, ο φασισμός, ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο Άδωνις.

Πριν από 25 χρόνια, καλοκαίρι, σκοτώθηκαν ξημερώματα σε ένα τροχαίο κάποιοι συμμαθητές μου.

Συνέπεφτε με την τριήμερη γιορτή της συνοικίας μας.

Το επόμενο βράδυ και ενώ πέντε παιδιά ήταν ακόμα στον νεκροθάλαμο, τα όργανα στήθηκαν κανονικά στο πάλκο, τα τραπέζια στο δασάκι γέμισαν με κόσμο και το γλέντι άναψε.

Η μουσική απλώθηκε πάνω από όλη τη συνοικία.

Καλοκαίρι ήταν, ανοιχτά τα παράθυρα, η μουσική μπήκε μέσα στα σπίτια και αυτοί που ήταν μέσα, άυπνοι φυσικά από αυτό που είχε συμβεί, την άκουσαν.

Εμείς, οι πιο στενοί φίλοι, βρισκόμασταν στην ακρογαλιά της γειτονιάς μας για την ολονυχτία. Ολονυχτία με τον δικό μας, εφηβικό τρόπο.

Ο Γιάννης να ρωτάει τον Νίκο αν πρόλαβε να εξαφανίσει τα playboy του Μιχάλη από κάτω από το στρώμα και να γελάμε σαν χαζοί.

Μην και τα έβρισκε η μάνα του και ανακάλυπτε πως οι νεκροί πλέον γιοί της αγαπούσαν τις όμορφες γυναίκες.

Ο άλλος να μας λέει το ανέκδοτο που πήγαινε να πει στην μπροστινή παρέα και γλίτωσε από το αυτοκίνητο που θέρισε με 200 χλμ τους φίλους μας, και εμείς να γελάμε ακόμα περισσότερο.

Πάντα γελαστός και με φοβερά ανέκδοτα, δεν θυμάμαι καν το όνομά του πλέον, μεγαλύτερος από εμένα.

Θυμάμαι πως δεν τον είδα να ξαναγελάει από τότε για τα 2-3 χρόνια που τον πετύχαινα στον δρόμο. Ένα από τα χτυπημένα παιδιά είχε περάσει πάνω από το κεφάλι του.

Ακούσαμε και εμείς τη μουσική ξαφνικά. Δύο φίλοι σάλταραν επάνω στο μηχανάκι τους και έφυγαν πατημένοι να δούνε τι συμβαίνει.

Όταν έφτασαν στο δασάκι, η μουσική είχε σταματήσει.

Κάποιοι απειλητικοί ενήλικοι τους το είχαν ξηλώσει το γλέντι, χωρίς πολλά πολλά.

Ούτε οι μουσικοί ούτε οι πελάτες ήταν ντόπιοι, κάτι είχαν ακούσει για ένα δυστύχημα αλλά δεν είχαν δώσει βάση. Διαλύθηκαν ήσυχα.

Τώρα πλέον που το σκέφτομαι, το να παίζει η μουσική ή όχι είχε τελικά τόση σημασία όση το αν θα έβρισκε τα Playboy η μάνα του Μιχάλη και του Παναγιώτη.

Το ίδιο και όλες οι γιορτές και τα πανηγύρια.

Ούτε ισχυρά μηνύματα στέλνουν πουθενά, ούτε παίζει κανέναν ρόλο αν η μουσική ακούγεται από αυτούς που πενθούν.

Δεν εξαγριωνόμαστε τελικά από την ασέβεια, έτσι το αντιλαμβανόμαστε εμείς.

Είναι μάλλον η ιδέα ότι αυτοί για τους οποίους πενθούμε δεν θα ξαναγλεντήσουν μαζί μας αυτό που βαθαίνει την λύπη μας.

Δεν άλλαξε καμιά νομοθεσία για τους μεθυσμένους οδηγούς στην Ελλάδα μετά από τόσους νεκρούς, αυτό κάτι θα ήταν.

Ούτε για τα όπλα και την ψυχική υγεία στις ΗΠΑ, επίσης θα ήταν κάτι μετά από τόσους νεκρούς.

Αυτοί που έχουν τη λύση στα χέρια τους είναι οι ίδιοι που δημιουργούν το πρόβλημα.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Έχω δει δεκάδες φορές τον ήλιο να ανατέλει στη ζωή μου από εκείνο το καλοκαίρι, η αίσθηση που έχω είναι πάντα αυτή της απώλειας.

(Αγαπητέ Βασίλη, η βία και ο φασισμός έχουν πολλά πρόσωπα. Δεν είναι μια η βία, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι καθυστερημένοι και ανιστόρητοι να μας πείσουν για το αντίθετο. Εκείνο που ξέρω είναι πως, καταδικάζοντας τη βία, ανεξαιρέτως, αφήσαμε τη βία στους βίαιους. Βίαιος άνθρωπος δεν είμαι αλλά ξέρω καλά πως, αν ο άλλος σου χώσει μια, πρέπει να του χώσεις δυο, για να μην το ξανακάνει. Αν δεν του χώσεις δυο, θα το πληρώσεις ακριβά μετά. Και βέβαια, η βία δεν είναι μόνο σωματική. Η διαρκής ψυχολογική βία που ασκούν θεσμοί όπως τα κράτη και οι θρησκείες είναι εξαιρετικά ύπουλη και οδηγεί στη σωματική βία. Στη σωματική βία καταφεύγουν, κυρίως, οι βλάκες. Αφού δεν υπάρχει πνεύμα, υπάρχει σωματική δύναμη. Κι αν δεν υπάρχει και σωματική δύναμη, ενώνονται οι βλάκες και χτυπάνε όλοι μαζί. Θα έχεις προσέξει πως οι ηλίθιοι ενώνονται. Βασίλη, αλίμονο αν οι άνθρωποι πενθούσαν για όλα τα άσχημα που συμβαίνουν στον κόσμο. Δεν θα υπήρχε ούτε στιγμή χαράς και ανεμελιάς στη ζωή τους, αφού δεν υπάρχει μέρα χωρίς πόλεμο και τραγωδίες στον πλανήτη. Από την άλλη, ο θάνατος των ανθρώπων σου υπενθυμίζει ότι εσύ είσαι ακόμα ζωντανός. Και ότι πρέπει να ζήσεις. Πάντως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα Pride είναι λίγο καρναβάλι. Και πολλή μπίζνα. Και πολλή εκμετάλλευση. Από την άλλη, όλα είναι καρναβάλι, μπίζνα και εκμετάλλευση, τα Pride θα διέφεραν; Καπιταλισμός λέγεται το σύστημα. Βασίλη, σε μικρές κοινότητες το πένθος για το χαμό των ανθρώπων της κοινότητας -ειδικά των νέων- υπάρχει ακόμα. Το βλέπω στη Ζάκυνθο και σε άλλα ανθρώπινα μέρη της Ελλάδας. Στις μεγάλεις πόλεις, δεν υπάρχει και αυτό είναι λογικό. Να είσαι καλά, Βασίλη.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.