Καλό καλοκαίρι!

Αυτές τις μέρες φιλοξενώ στο σπίτι την πεθερά μου. Δεν ακούγεται πολύ ευχάριστο αυτό ε; Δεν είναι. Όχι γιατί δεν τη συμπαθώ, ίσα ίσα δεν έχουμε κάποιο πρόβλημα. Όμως, δεν αντέχω να μείνω μόνη μαζί της ούτε για μισή ώρα. Είναι ο ορισμός της μιζέριας, Πιτσιρίκο.

Είναι ο άνθρωπος που θα γκρινιάξει για τα πάντα. Που θα βρει ένα αρνητικό σημείο ακόμη και στο πιο θετικό νέο.

Είναι αυτή που θα αρχίσει τη μουρμούρα επειδή έχει ζέστη, επειδή έχει κρύο, επειδή βρέχει, επειδή δεν βρέχει, επειδή έβγαλε ήλιο, επειδή δεν έβγαλε ήλιο, επειδή πήγε βόλτα και κουράστηκε, επειδή δεν πήγε βόλτα και βαρέθηκε.

Και όλα αυτά στην ίδια πρόταση. Τραγικό, ε; Είναι.

Ίσως αυτοί οι άνθρωποι έχουν προβλήματα, ίσως έχουν περάσει άσχημα στη ζωή τους.

Όλοι, όμως, δεν έχουμε προβλήματα;

Η μιζέρια δεν λύνει τίποτα, αντίθετα τα κάνει μεγαλύτερα. Όταν η σκέψη σου είναι μαύρη, τότε και η ζωή σου έτσι θα είναι.

Δεν σου γράφω για να σου πω τον πόνο μου για την πεθερά μου.

Έτσι κι αλλιώς, πλέον ζούμε σε διαφορετική χώρα και δεν πολυασχολούμαι.

Όμως, συναντώ αυτόν τον τρόπο σκέψης και αντίδρασης σε πολλούς ανθρώπους και είναι λάθος.

Τους καταστρέφει τη ζωή, δεν χαίρονται με τίποτα. Μαζί καταστρέφει και τη ζωή των γύρω τους, ή τουλάχιστον τα νεύρα τους.

Μακριά από μίζερους ανθρώπους. Μακριά από μίζερες σκέψεις.

Ναι, δεν έχουμε πολλά και ναι, υπάρχουν δυσκολίες, όμως έχουμε την υγεία μας, την οικογένειά μας και ό,τι άλλο έχει ο καθένας.

Έχουμε την πιο όμορφη χώρα του κόσμου και δεν βγαίνουμε μια βόλτα να τη χαρούμε.

Μη μου πεις δεν έχουμε λεφτά.

Βόλτα δεν σημαίνει έξοδα, άσχετα αν στην Ελλάδα το έχουμε συνδυάσει έτσι.

Χαίρομαι τους Ολλανδούς που με το πού θα σταματήσει η βροχή βγαίνουν έξω με τα ποδήλατά τους ή με τα πόδια, πηγαίνουν στα πάρκα ή περπατούν στο δρόμο και απλά χαίρονται τη μέρα.

Δεν έχουν λυμένα τα προβλήματά τους αν αυτό σκέφτεσαι.

Απλά, αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να χαρούν τα μικρά πράγματα, τα καθημερινά.

Αυτά, Πιτσιρίκο.

Να χαρείς κι εσύ και οι αναγνώστες του blog τη θάλασσα και τον ήλιο, να τα απολαύσετε.

Εγώ που φέτος δεν θα έρθω στην Ελλάδα θα μείνω εδώ να τρέχω στα πάρκα με τους Ολλανδούς.

Καλό καλοκαίρι!

Ελένη

(Αγαπητή Ελένη, η γκρίνια ξεκινάει εκεί που τελειώνει ο έρωτας. Έχεις ακούσει ποτέ κάναν ερωτευμένο να γκρινιάζει; Ούτε ο καιρός τον ενδιαφέρει, ούτε τι μήνας είναι, ούτε τίποτε από αυτά τα πεζά. Οι Ολλανδοί είναι από τους αγαπημένους μου λαούς. Όμορφοι και χαμογελαστοί. Οι Ολλανδοί είναι πολύ Ολλανδοί, ρε παιδί μου. Κάποτε από πάνω μου έμενε μια Ολλανδέζα, η Ίνεκε. Δούλευε στην Ελλάδα ως ξεναγός. Όταν έλειπε, της πότιζα τα λουλούδια και της τάιζα την γάτα. Η Ίνεκε φορούσε πάντα μπλε ρούχα. “Το χρώμα της Ελλάδας” μου έλεγε. Λάτρευε την Ελλάδα. Και χαμογελούσε πάντα με τα λαμπερά της μάτια. Όταν ήρθε ο καρκίνος, ήρθε και μου είπε πως φεύγει για την Ολλανδία, για ένα καλό ιατρικό κέντρο. “Θα γυρίσεις” της είπα, “θα νικήσεις”. Μου χαμογέλασε -για να μη με στενοχωρήσει- αλλά ήταν χαμόγελο αποχαιρετισμού. Το είδα, το θυμάμαι πάντα. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο αλλά το τελευταίο διάστημα δεν μπορούσε να μιλήσει. Ως και για αυτό με ενημέρωσε: “την επόμενη φορά που θα πάρεις, μπορεί να μην μπορώ να σου μιλήσω”. Ένα πρωί, βρήκα κάτω από την πόρτα μου έναν φάκελο με ένα σημείωμα που έγραφε περίπου “Τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, εγώ δεν είμαι στη ζωή. Δεν θέλω να στενοχωρηθείς για μένα. Θέλω να χαρείς τη ζωή, σε ευχαριστώ που ήσουν φίλος μου και να ξέρεις πως σε αγαπάω. Ίνεκε”. Νομίζω πως, αν κάποιος με πυροβολούσε στην καρδιά, θα είχα πάθει μικρότερη ζημιά. Και επειδή θέλω να τα γράψω όλα, γιατί έχω τύψεις που δεν είπα σε κάποιους ανθρώπους πόσο πολύ τους αγαπάω, θα γράψω και για την φίλη της Ίνεκε, την Ίνγκεμποργκ -μια γυναικάρα 30 χρονών, 1 και 90- που ήταν παντρεμένη με έναν αγαπημένο μου φίλο. Ήταν Τετάρτη απόγευμα, η Ίνγκεμποργκ με χαιρέτησε χαμογελαστή από το μεσαίο τζάμι, καθώς ανέβαινε στη βέσπα της. Πάντα έβγαινα να την αγκαλιάσω και να την φιλήσω αλλά εκείνη την ώρα είχα πολλή δουλειά, οπότε σήκωσα μόνο το χέρι. Την επόμενη μέρα η Ίνγκεμποργκ σκοτώθηκε καθώς επέστρεφε με τη βέσπα της από το αεροδρόμιο, και την αποχαιρετήσαμε σε ένα ξύλινο κασόνι στο Πρώτο Νεκροταφείο, λίγο πριν ταξιδέψει για την Ολλανδία. Από αυτές τις δυο γυναίκες, αγάπησα την Ολλανδία με πάθος. Όταν τις σκέφτομαι, βλέπω δυο χαμόγελα. Δυο χαμόγελα και τα πανέμορφα και γλυκά μάτια τους. Ελένη, ελπίζω να μη σε στενοχώρησα. Ανθρώπινες είναι αυτές οι ιστορίες. Αγαπάω την Ολλανδία και τους Ολλανδούς. Να τους το πεις. Την αγάπη μου. Την αγάπη μου και στην πεθερά σου. Στη φάση που είμαι τώρα, τους αγαπάω όλους.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.