Πεταλούδα

Πιτσιρίκε,
Όταν έγινε ο σεισμός του ’99 είχαμε βγει όλοι έξω στους δρόμους. Ζούσα σε μια συνοικία του Πειραιά που θύμιζε και θυμίζει χωριουδάκι. Ο ένας λίγο πολύ ήξερε τον άλλο φατσικά.

Καθώς περιφερόμουν μικρό κορίτσι στη γειτονιά, συναντώ τον πιο παλιό ψητοπώλη που διατηρεί κατάστημα στο μέσον της συνοικίας και έχει καλές δημόσιες σχέσεις.

Φαινόταν συγκλονισμένος, πιστευα απο το συμβάν.

Μου λέει “όχι, δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι κρυμμένοι μέσα στα σπίτια τους. Φάτσες που δεν έχω ξαναδεί”.

Γέλασα τότε και σκέφτηκα ότι υπερβάλλει.

Στα 40 μου, διαπιστώνω όχι ότι δεν είχε υπερβάλει αλλά, μέσα από το διαδίκτυο συνάντησα ανθρώπους νέους, λογικά δροσερούς και λογικά με απόθεμα ζωής να χουν κλειστεί στο σπίτι πίσω από ένα γάμο, ένα-δυο παιδιά, ένα γονιό, ή μία “απαιτητική” εργασία, κρυμμένοι σε μαμαδοφόρουμ, σε τσατ διάφορων χομπίστικων σελίδων και φυσικά στα γνωστά social media, να συζητάς μαζί τους μέρες, μήνες ακόμη και χρόνια ολόκληρα και να βλέπεις ξεκάθαρα ότι μάλλον οικειοθελώς ή από φόβο, δεν ξέρω, αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν τι συμβαίνει γύρω τους.

Έχουν μεταβιβάσει τα προβλήματα και την ευθύνη τους σε κάποιον άλλο κοντά τους.

Άλλοτε δε μπορούν να έχουν φωνή, άλλοτε αρνούνται τη φωνή τους και άλλοτε δηλώνουν ωχαδελφισμό για την πολιτική και οικονομική κατάσταση.

Φοβάμαι πως μεγάλο μέρος των ανθρώπων προτίμησαν να ζήσουν σα κατσαρίδες, τις δέχθηκαν και τις εξημέρωσαν μέσα τους.

Εγώ προτιμώ να είμαι κάμπια και να έχω μία ελπίδα ότι θα μεταμορφωθώ σε πεταλούδα της μέρας -θα δεχθώ και της νύχτας αν στραβώσει- θα πετάξω και ας πεθάνω την επόμενη μέρα.

Ζω περιμένοντας να δω κι άλλες κάμπιες να παίρνουν το δρόμο τους για το κουκούλι και είναι η ελπίδα μου που δε θα σβήσει όσο υπάρχει άνοιξη.

Δήμητρα

(Αγαπητή Δήμητρα, οι περισσότεροι άνθρωποι απλά υπάρχουν. Πεθαίνουν και δεν αλλάζει τίποτα. Είναι σαν να μην έζησαν. Δεν ξέρω αν έχεις πάει σε κηδεία ανθρώπου που ήταν σαν να πέθανε ο Κανένας. Έχω πάει. Τρομακτικό και διδακτικό. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν τι είναι άνθρωπος. Νομίζουν πως επειδή έχουν μορφή ανθρώπου ότι έχουν και ανθρώπινο περιεχόμενο. Δεν έχουν. Θα μπορούσαν αλλά δεν έχουν. Αυτό είναι το νόημα της ζωής: να αποκτήσει η ανθρώπινη μορφή μας και ανθρώπινο περιεχόμενο. Αυτό που σου είπε ο ψητοπώλης μου θυμίζει κάτι που ένιωσα το 2012. Περπατούσα νύχτα, γύρω στις 10 με 11, στη γειτονιά μου, οι δρόμοι ήταν άδειοι, και ξαφνικά ένιωσα πως πίσω από τις πόρτες και τα παράθυρα δεν είναι κανείς. Ένιωσα πως δεν υπάρχουν άνθρωποι μέσα στα σπίτια. Ένιωσα περίεργα, κάπως απελπισμένα, και άρχισα να τραγουδάω την Όμορφη Πόλη. Όταν φοβάμαι ή νιώθω μοναξιά, τραγουδάω την Όμορφη Πόλη ή την Μαρίνα. Θεοδωράκη πάντα. Δήμητρα, να μην γίνεις ούτε κάμπια, ούτε πεταλούδα. Να γίνεις άνθρωπος. Να γίνεις αστέρι. Να γίνεις άγριο περιστέρι. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.