Για την Μαρίνα

(Πιτσιρίκο, σου στέλνω ένα κείμενο που αφιερώνω στην κόρη μου.)
Μαρίνα μου, δεν έχω ιδέα τι κάνω. Ορίστε, το είπα. Είπαμε με τη μαμά σου να τα μαζέψουμε και να φύγουμε από την Ελλάδα όσο προλαβαίνουμε.

Η Ελλάδα έγινε προτεκτοράτο, δεν είναι πια ανεξάρτητο κράτος.

Δεν υπάρχει δημοκρατία, είναι ένα ψέμα.

Έχουν ήδη διαλυθεί όλα.

Αν χρειαστείς νοσοκομείο, μπορεί να πεθάνεις σε κανένα διάδρομο πάνω στο ράντσο.

Αν χρειαστείς τη Δικαιοσύνη θα περιμένεις δέκα χρόνια τη δίκη, και μπορεί να μη δικαιωθείς επειδή ο αντίδικος γνωρίζει πρόσωπα σε ανώτερες τάξεις.

Αν χρειαστείς παιδεία, μπορεί το 1/3 των συμμαθητών σου να είναι φασίστες, μπορεί η δασκάλα να σου ασκεί βία (λεκτική, ψυχολογική, ή και σωματική).

Αν χρειαστείς δημόσιες υπηρεσίες, θα πρέπει να παραδώσεις την αξιοπρέπειά σου στην είσοδο.

Αν χρειαστείς οδικό δίκτυο, μπορεί να σκοτωθείς μια μέρα, έτσι απλά.

Αν χρειαστείς σύνταξη, μάλλον θα πεθάνεις από γεράματα δουλεύοντας.

Αν πάρεις σύνταξη ποτέ, δε θα σου φτάνουν τα λεφτά για τα φάρμακά σου.

Αν θελήσεις να διαδηλώσεις για οτιδήποτε, θα είναι παράνομο.

Θα σε ψεκάσουν με χημικά, θα σε βάλουν φυλακή και δεν θα σκύψει στο θέμα κανένας πολιτικός.

Όλα αυτά έχουν γίνει και γίνονται και θα γίνονται στην Ελλάδα.

Δεν είναι στη φαντασία μου.

Οι Έλληνες είμαστε ανθρωπίδια στην πλειοψηφία μας. Αντικοινωνικά, απαίδευτα, απάνθρωπα, αμόρφωτα, σκατόψυχα, διεφθαρμένα ανθρωπίδια.

Οι μισθοί ολοένα κόβονται, οι κοινωνικές συνθήκες χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα, ελπίδα για εξέγερση δεν υπάρχει πια (αν υπήρχε δεν θα ήθελα να φύγω).

Είναι θέμα χρόνου να φτάσουμε απλά να επιβιώνουμε.

Εγώ νιώθω πλούσιος τώρα. Δε με απασχολεί οικονομικό θέμα.

Εγώ και η μαμά σου έχουμε δουλειές και κάποια μικρή περιουσία.

Και η Ελλάδα έχει θάλασσες, λιακάδες, είναι όμορφη χώρα.

Αλλά, μας διώχνει.

Και είπαμε να φύγουμε λοιπόν, σκεπτόμενοι το δικό σου μέλλον.

Δεν ξέρουμε αν είναι σωστή απόφαση. Ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ. Το σκεφτόμαστε συνεχώς, ξυπνάμε και κοιμόμαστε με αυτό.

Το άγχος μας καταστρέφει, μας δηλητηριάζει τη σχέση μας και την υγεία μας.

Με πιάνει βήχας και νομίζω ότι θα βγάλω κανέναν πνεύμονα.

Είμαστε συνεχώς εξαντλημένοι, αλλά το παλεύουμε.

Χωρίς να ξέρουμε, το παλεύουμε.

Θα δυσκολευτούμε όλοι.

Θα σε χωρίσουμε από τον παππού και τις γιαγιάδες σου που λατρεύεις.

Θα σε αναγκάσουμε να μάθεις Γερμανικά, θα μπερδευτείς, θα φοβηθείς, θα απελπιστείς

Ίσως κι εμείς μαζί σου.

Δεν έχουμε ιδέα τι κάνουμε.

Ελπίζουμε με κάποιο τρόπο να αποδειχθούμε σωστοί, αυτό θα είναι η μεγαλύτερη μας ανακούφιση.

Ελπίζω να το διαβάσεις αυτό σε είκοσι χρόνια όταν θα είσαι 23, και να πεις “Μπαμπά, μαμά, είχατε δίκιο, κάνατε καλά.”

Σε αγαπάμε σαν τρελοί.

Ο μπαμπάς και η μαμά σου

(Αγαπητέ φίλε, λυπάμαι που το λέω αλλά η πιο τίμια και αξιοπρεπής κίνηση που μπορεί να κάνει ένας Έλληνας σήμερα είναι να φύγει από την Ελλάδα. Είναι σαν να φεύγεις από το βάλτο. Να είστε καλά. Να χαίρεστε την κόρη σας. Καλή τύχη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.