Του αέρα

greek debtΦίλε Πιτσιρίκο,
Πόσο δύσκολο ήταν άραγε να κερδίσει το Brexit στο Βρετανικό δημοψήφισμα; Θα άξιζε ίσως να ψάξει κανείς να βρει τρεις λόγους για να μην συμβεί αυτό. Τόσους όσους ζήτησε και η ίδια η βασίλισσα από τους αυλικούς της, προκειμένου να την πείσουν πως αξίζει να παραμείνει η Βρετανία ως μέλος της ΕΕ.

Απέναντι λοιπόν σε όλους τρεις γραφικοί τύποι – Τζόνσον, Γκοβ και Φάρατζ – πέτυχαν το απίθανο και εξετελεσαν το καθήκον τους στην υπηρεσία της ΑΜ.

Τώρα αποχωρούν βιαστικά ο ένας μετά τον άλλο.

Τώρα έρχεται η ώρα των “σοβαρών”. Τώρα έρχεται η ώρα της αξιοποίησης των φρέσκων εφεδρειών.

Μια ακόμα “σιδηρά κυρία” φτιάχνεται για να σαγηνεύσει τους κεφαλαιοκράτες και να καταστείλει το πόπολο.

Το Brexit στηρίχτηκε από τους φτωχούς, σχεδιάστηκε όμως και οργανώθηκε από το Παλάτι.

Στην Ευρώπη φυσικά τα έχουν εντελώς χαμένα και μόλις τώρα αρχίζουν να υποπτεύονται πως η έκρηξη της Αίτνας και του Βεζουβίου τον προσεχή Οκτώβρη ενδέχεται να προκαλέσει ένα πελώριο τσουνάμι που θα κατακλύσει τις πεδιάδες της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης.

Οι τράπεζες της Ιταλίας είναι κλινικά νεκρές.

Κι αν η Ευρώπη κινδυνεύει από μια μεγάλη καταστροφή, η Ελλάδα απειλείται με ολοκληρωτική εξαφάνιση από τον παγκόσμιο χάρτη.

Συχνά συγκρίνουμε την χώρα μας είτε με την ισχυρή Βρετανία είτε με την αδύναμη Ισλανδία.

Φυσικά, καταλαβαίνω τους λόγους όμως νομίζω πως η σύγκριση αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό άδικη.

Τόσο η Βρετανία όσο και η Ισλανδία έχουν τα δικά τους νομίσματα και βρίσκονται εκτός των ασφυκτικών πλαισίων που η ευρωζώνη δημιουργεί.

Παρακολουθώντας κανείς τις πιέσεις που δέχεται η οικονομία της ισχυρής Βρετανίας, καταλαβαίνει νομίζω πως το ιδανικό σενάριο για την Ελλάδα θα ήταν η σταδιακή απαγκίστρωσή της από το Ευρώ και την Ευρωζώνη.

Χρειάζεται η άμεση υιοθέτηση παράλληλου νομίσματος και η εφαρμογή πολλών από τα μέτρα που παρουσιάζονται στο σχέδιο Γκαλμπρέιθ-Βαρουφακη που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας.

Τον Σεπτέμβριο που θα επισημοποιηθεί η κατάρρευση του προϋπολογισμού και των οποίων κρατικών εσόδων θα ήταν μια καλή ευκαιρία για να ζητηθεί και να συζητηθεί με τους Γερμανούς ένα χρονοδιάγραμμα εξόδου από την ζώνη του ευρώ.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει την ύπαρξη μιας ισχυρής αποφασιστικής και πατριωτικής κυβέρνησης που δεν υπάρχει.

Αυτό προϋποθέτει έναν λαό αποφασισμένο να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία, αποφασισμένο επίσης να προχωρήσει όλες τις αναγκαίες για την επιβίωση του αλλαγές στις πολιτικό-κοινωνικές δομές, αποφασισμένο τέλος να πληρώσει ένα ακόμα σκληρό τίμημα αυτή την φορά για κάποιον κοινό απώτερο σκοπό.

Ούτε αυτό όμως υπάρχει.

Οπότε τι μένει;

Γράφεις φίλε μου Πιτσιρίκο ότι η ανάγκη θα φέρει στο προσκήνιο τις λύσεις που απαιτούνται.

Όμως στην Ιστορία της ανθρωπότητας δεν λείπουν τα παραδείγματα ολόκληρων πολιτισμών που χάθηκαν όχι επειδή δεν εμφανίστηκε μπροστά τους επιτακτική ή ανάγκη αλλά επειδή δεν υπήρχε ισχυρή η θέληση για ζωή και συνέχεια.

Στην Ισλανδία υπήρχε πάνω από όλα η θέληση του λαού να ζήσει και η θέληση αυτή ήταν αρκετά ισχυρή για να μην νικηθεί.

Σαν την έφηβη που για τον έρωτα της εγκαταλείπει την σιγουριά της πατρικής στέγης και ζει στα παγκάκια.

Δεν φοβάται και για αυτό ονειρεύεται.

Ονειρεύεται και γι αυτό δεν φοβάται.

Η Ελλάδα και όλη η παλιά Ευρώπη μοιάζουν με την γεροντοκόρη που θα έφευγε κάποτε αλλά δεν έφυγε ποτέ.

Ζει για το παρόν. Το μέλλον δεν την απασχολεί καθόλου.

Κι όταν δεν νοιάζεσαι για τις μέρες που θα έρθουνε, τότε οι μέρες που ζεις είναι για καθημερινή κατανάλωση.

Η ζωή σου έχει ημερομηνία λήξης όπως και τα προϊόντα στα ράφια των σουπερμάρκετ.

Μέχρι τον επόμενο μισθό, μέχρι την επόμενη σύνταξη, μέχρι την επόμενη αξιολόγηση, μέχρι την επόμενη δόση.

Η Ελλάδα χάνεται, σβήνει, έλεγε με το στόμα του Θανάση Βέγγου, 25 χρόνια ο αληθινά σπουδαίος Αγγελόπουλος. Τα ίδια κι ο καλός του φίλος Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ποιος τους άκουγε; Κανείς!

Δεκαετίες ολόκληρες λατρέψαμε και ανεχθήκαμε τυράννους και απατεώνες.

Γίναμε ένα με αυτούς. Γίναμε ίδιοι με αυτούς. Ξοφλήσαμε.

Ξέρω πως είναι άσχημα όσα γράφω.

Μα φταίει αυτή η πoυτάνα η ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία και δεν με αφήνει να γράψω για τις περήφανες αγελάδες που βόσκουν στα υπέροχα λιβάδια στις πλαγιές των Άλπεων.

Είναι επίσης που από παιδί, ενώ ονειρευόμουν διαρκώς και με το τίποτα, είχα στην φτέρνα ακίδα κοφτερή την βάσανο της πραγματικότητας.

Όσο σκληρά κι αν προσπάθησα στην ζωή μου να την αρνηθώ, ποτέ μου δεν το κατάφερα.

Ειλικρινά λυπάμαι και ζητώ από όλους όσους έχουν απομείνει να ελπίζουν ταπεινά συγγνώμη μα δεν βλέπω τίποτα να αλλάζει προς το καλύτερο.

Το ΟΧΙ έπρεπε να το λέγαμε -χρόνια πριν- στους άλλους και στον εαυτό μας. Τότε ίσως και να ήτανε δικό μας.

Τώρα είναι ένα μισοσβησμένο σύνθημα πάνω σε έναν γκρεμισμένα τοίχο.

Εύχομαι να με διαψεύσει ή ζωή.

Θα το ευχαριστηθώ όσο δεν ευχαριστήθηκα τίποτα άλλο στην ζωή μου.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, δεν θέλω να σχολιάσω αυτά που γράφεις. Είναι επειδή είμαι πάλι στην Αθήνα και δεν πιστεύω αυτά που ακούω και βλέπω. Ηλία, στην Ελλάδα συζητούν ακόμα πράγματα που έπρεπε να τα είχαμε κάνει πριν εφτά χρόνια. Δεν τα κάναμε. Αναλύσεις επί αναλύσεων, κίνηση καμία. Γενική αφασία. Και όλοι έχουν δίκιο. Πάντα. Ηλία, κι αν χαθεί η Ελλάδα, δεν θα χαθούν οι άνθρωποι. Εμείς άνθρωποι είμαστε. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.