Το πένθος

Θα ξεκινήσω αυτά που θέλω να γράψω με ερέθισμα ένα βιβλίο που λέγεται «Ο Ντοστογιέφσκι και η πατροκτονία». Σε κάποιο σημείο λοιπόν, βρίσκεται ο συγγραφέας με δύο φίλους του στην καλοκαιρινή ανθισμένη ύπαιθρο και ένας από αυτούς αναθεματίζει ότι όλη η ομορφιά είναι καταδικασμένη να χαθεί με τον ερχόμενο χειμώνα, όπως και κάθε ανθρώπινή ομορφιά αλλά και κάθε ωραίο και ευγενικό που έχει δημιουργήσει ή μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος λόγω του εφήμερου προορισμού του.

Ο συγγραφέας, όμως , όπως και εγώ δεν συμφωνούμε με αυτή την άποψη διότι η αξία του εφήμερου ορίζεται από την σπανιότητα συναρτήσει του χρόνου, με απλά λόγια δηλαδή, όσο περιορίζεται η δυνατότητα της απόλαυσης τόσο αυξάνεται η αξία της.

Όσοι καπνίζουν θα με καταλάβουν σίγουρα στην τελευταία πρόταση.

Επιστρέφω όμως στο θέμα, παραθέτοντας το συμπέρασμα του συγγραφέα, ο οποίος αναφέρει ότι αυτό που ελαττώνει μέσα στους ανθρώπους την απόλαυση του ωραίου είναι μάλλον η ψυχική τους εξέγερση ενάντια στο πένθος.

Εξηγώ ,για να κατανοώ και εγώ ταυτόχρονα,εννοεί ότι η εφήμερη φύση του ωραίου προκαλεί μια πρώιμη γεύση πένθους για τον επικείμενο μαρασμό του και γνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι υποχωρούν από ένστικτο σε καθετί επώδυνο, περιορίζουν στον εαυτό τους την απόλαυση της ομορφιάς.

Το πένθος, σύντροφοι, για την απώλεια ένος αντικειμένου ή προσώπου που αγαπούσαμε ή θαυμάζαμε είναι πολυ φυσικό για ανθρώπους που δεν είναι ειδικοί, ώστε να θεωρείται αυτονόητο και λογικό.

Δεν γνωρίζω ποιος μπορεί να θεωρηθεί ειδικός σε αυτό το θέμα, από ψυχολογική πλευρά όμως το πένθος έχει σκοτεινές ασάφειες και αναλύω.

Στην αρχή της ζωής όλοι οι άνθρωποι στρέφουν την αγάπη τους στο Εγώ τους.

Με το πέρασμα του χρόνου και απο νωρίς ακόμα, η αγάπη προς το Εγώ μας απομακρύνεται για να στραφεί σε αντικείμενα και πρόσωπα τα οποία και αφομοιώνουμε, αφού μας καλύπτουν το συγκεκριμένο συναίσθημα.

Σε περίπτωση που τα αντικείμενα αυτά χαλάσουν αν είναι υλικά ή πεθάνουν αν είναι έμψυχα απελευθερώνεται ξανά η ικανότητα μας να αγαπήσουμε – λίμπιντο, για όσους νομίζουν οτί η λίμπιντο έχει να κάνει με το σεξ και μόνο – και είτε τα υποκαθιστά με άλλα αντικείμενα, είτε κατα καιρούς επιστρέφει αυτή η αγάπη στο Εγώ μας ξανά, με διάφορες μορφές.

Κανείς δεν έχει εξηγήσει γιατί η απόσπαση της λίμπιντο από τα αντικείμενά της είναι απαραίτητο να αποτελεί μια τόσο δύσκολη διαδικασία αν αντιληφθούμε ότι η λίμπιντο συμπεριφέρεται σαν τσιμπούρι.

Πολλές φορές δεν είναι διατεθειμένη να τα αφήσει ακόμα και αν έχει πρόχειρα τα υποκατάστατα, χωρίς η λέξη υποκατάστατα να παίρνει αρνητική σημασία, δίνοντας την εντύπωση ότι, αν απωλέσουμε κάποιο αντικείμενο ή πρόσωπο, το υποκαταστατό του θα είναι μικρότερης αξίας από το απολεσθέν. Ορίστε λοιπόν μια άποψη για το πένθος.

Ίσως, ως τώρα, έδωσα την εντύπωση πως γράφω για τα ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων που πενθούν ή αναλύω γενικά την έννοια του πένθους όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ προσωπικά.

Η αλήθεια όμως είναι ότι αναφέρομαι στην αντιμετώπιση των κοινωνιών απέναντι στα προβλήματα και τις συνθήκες που επικρατούν στην ζωή.

Πενθεί ο κόσμος σύντροφοι, πενθεί γιατί έχουμε πόλεμο.

Πενθεί γιατί του πήρανε τα υλικά αντικείμενα, Πενθεί γιατί του πήραν τα λεφτά, Πενθεί γιατί έφυγαν οι φίλοι του ή ο ίδιος για άλλα μέρη, Πενθεί γιατί του πήραν τα όνειρα, Πενθεί γιατί ξεσκεπάστηκε όλη του η γύμνια σε παιδεία, αξίες, πολιτισμό, κουλτούρα, επιστήμη, τίποτα από αυτά δεν έχει σταθεί ικανό στα τόσα χρόνια ιστορίας του ανθρώπου να τον κάνει να ξεπεράσει τα ψυχολογικά εμπόδια που έχει και να δεί αλήθειες που είναι μπροστά στα μάτια του.

Πενθεί γιατί πολλά από αυτά που έμαθε να αγαπάει αποδείχτηκε πόσο εύθραυστα είναι και πόσο ανίκανος είναι να τα διαχειριστεί.

Πενθεί γιατί αγάπησε ένα ψέμα που λέγεται καπιταλισμός, κέρδος και ατομική ευημερία.

Και για πολλά άλλα που δεν θα κουράσω, γράφοντας τα.

Πενθεί και δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει και να απολαύσει την ομορφιά που υπάρχει.

Πενθεί για τα υποτιθέμενα περασμένα μεγαλεία και δεν αντιλαμβάνεται την ομορφιά που έχει το μέλλον επειδή φοβάται να είναι μέρος του.

Πενθεί γιατί αυτά έχει μάθει να αγαπά και συμπεραίνει πώς αυτά είναι που πεθαίνουν.

Εγώ δεν απορώ πλέον γιατί κανείς δεν αντιδρά γιατι κανείς δεν αντιστέκεται σε ό,τι μας συμβαίνει.

Η εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας μας δείχνει με πληροφορίες ότι πάντα έτσι ήταν οι συνθήκες ζωής των μεγάλων μαζών και των αντίστοιχων κοινωνικών τάξεων κάθε εποχης.

Όταν καταλάβουμε ότι το πένθος τερματίζεται αυθόρμητα και εφόσον νιώθουμε νέοι και ζωτικοί παρά τις δυσκολίες αποχωρισμού του δεδομένου τρόπου ζωής, η λίμπιντο μας θα είναι ελεύθερη να αντικαταστήσει το έκτρωμα της εποχής μας που ονομάζουμαι ιδανική ζωή.

Θα είναι ελεύθερη να δημιουργήσει συστήματα και τρόπους νέους, μεγαλύτερης αξίας για πολλούς ανθρώπους και μεγαλύτερης διάρκειας στο χρόνο, ώστε να απολαύσουν την ομορφιά του κόσμου περισσότεροι και όχι μόνο το 6% του πληθυσμου της γής και δεν εννοώ την χλίδα τα χρήματα και την εξουσία.

Ας παλέψουμε όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του.

Για ένα αύριο που δεν θα έρθει αύριο και για έναν αγώνα που ξέρουμε πως από πριν είναι χαμένος, ας παλέψουμε για την ζωή που δεν θα έρθει ποτέ, για την αγάπη που δεν θα κρατήσει για πάντα, και για όλους όσους νομίζουν ότι ο κόσμος θα είναι πάντα ο ίδιος.

Τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου σε όλους και καλές βουτιές στις παραλίες γιατί η η πραγματικότητα του καθενός είναι διαφορετική.

Π.

(Αγαπητέ φίλε, οι άνθρωποι πενθούν στη ζωή γιατί ξέρουν πως δεν θα ζήσουν αιώνια. Πενθούν γιατί η ζωή τελειώνει. Κι «αυτοί που αγάπησαν πενθούν για όλη τους τη ζωή», γιατί «του έρωτα μέγα κακό, σπαράζεις τους ανθρώπους». Σέβομαι την διαδικασία του πένθους, αν και είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο. Έχω πενθήσει και «παραδοσιακά», με μαύρα ρούχα και αξύριστος για χρόνια. Έχω πενθήσει με κάθε τρόπο. Κι εγώ το καταλαβαίνω το πένθος των Ελλήνων -Ελλάδα χώρα του καημού και του μοιρολογιού- αλλά σε τι τους εμποδίζει το πένθος να κάνουν μια οργανωμένη και μαζική στάση πληρωμών; Πάντως, μου δώσατε ιδέα για ένα κείμενο. Σας ευχαριστώ. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.